www.worldtravellers.be

 
If you cannot read Dutch, you can choose any language with the google translate tool
2011 - 2012 - 2013

M

Y

A

N

M

A

R

-

B

I

R

M

A

-

Traveling is tasting the world ( Henny Bröcheler)
Myanmar

De onzekere grensovergang.
Gisteren waren we al vroeg in de namiddag ingecheckt in ons hotel in Mae Sot. Onze planning hier was een Toyota garage opzoeken voor een klein onderhoud en de wielen wisselen en balanceren. Dank zij ons vroeg aankomen in Mae Sot zijn we afspraken gaan maken voor vandaag 18 november.  Voorzien is dat onze gidsen voor Myanmar ons morgen aan de grens komen vervoegen om alle paperassen in orde te krijgen, maar een mail van onze gids gooit roet in het eten.  Morgen is de weg van de grensstad Myawaddy naar het binnenland open in de richting “verkeer naar de grens”.  Die weg door de bergen is zo smal dat er geen tweerichtingsverkeer is toegelaten! Dus om op schema te blijven en te beletten dat onze vrienden een extra dag in Hap An zouden moeten vertoeven, de stad waar we hun zullen vervoegen,  moeten we nu hals over kop alle zaken geregeld krijgen want we hebben afgesproken dat we aan de grens zullen zijn om 13u30, Myanmar tijd.  Dat geeft ons een half uur extra want we rijden weer door een tijdszone, nu enkel 30 minuten. FJ in orde krijgen, was vroeger afhalen dan afgesproken,  het geld van nog een nacht slapen in het hotel recupereren…Het is ons gelukt we zijn op tijd aan de grens.

Waarschuwing: vanaf hier rijdt men rechts


De Thaise diensten willen een document dat we niet hebben, maar immigratie en douane zijn zeer behulpzaam. We worden er ook op gewezen dat we waarschijnlijk terug zullen moeten keren naar Thailand want in Myanmar rijden gaat niet zeggen ze. Als ze vernemen dat we twee gidsen hebben die ons op de Peace bridge staan op te wachten krijgen we het fiat. Vlak voor de brug moeten we van rijstrook veranderen want we zullen weer rechts rijden voor de volgende 22 dagen, tot we aan de grens met Indië aankomen. Op de brug vinden we gemakkelijk onze twee gidsen.  Ze dragen allebei de typische Birmese rok, de longy.

De nummerplaat van Myanmar
De grensovergang van Thailand naar Myanmar


Op minder dan twee uur zijn alle documenten in orde inclusief een dossier met kleurenfoto’s van onze FJ.  We hoefden niet buiten in de rij aan te schuiven we hebben een voorkeursbehandeling gekregen en werden telkens binnengevraagd in de frisse burelen.

We rijden nu met een inschrijvingsbewijs van Myanmar
Samen met onze gids Zawzaw


We rijden door Myawaddy op redelijk goede asfalt wegen maar eens buiten de stad krijgen we een koekje van andere deeg. Eerst wat aardeweg – we hebben geen zicht meer door het gele stof – en dan een soort Kazakstan weg.  Gaten met asfalt errond.  De laag bij de grond hangende Toyota van onze gidsen heeft hier beduidend meer problemen dan wij.  Maar ook wij worden goed dooreengeschud aan een tempo dat vaak niet boven de 30 km/u uitkomt.  Het is een smalle weg die klimt en slingert naar 800 meter er is inderdaad geen tegenliggend autoverkeer maar er zijn des te meer motorfietsen die de berg af komen gedokkerd.  Wat een verschil met Thailand. Langs de weg staan kleine hutjes met de typische teakbladeren dakbedekking.  Langs de weg naast de hutjes spuit uit verschillende waterslagen water,  die zijn nu werkloos want het water wordt gebruikt om, bij het afdalend verkeer, de verhitte remmen te koelen door ze te besproeien met water.

Een vreselijke slechte weg
zo worden de remmen afgekoeld
Voor meer foto's van onze rit van de grens naar Hpa An klik hier

Er komt maar gen einde aan de triestige weg die nochtans door een mooi landschap loopt. Alle concentratie is nodig want het verkeer is chaotisch, af en toe worden we zowel links als rechts voorbijgestoken door haastige boeren met een volgeladen pick-up. Het wordt donker we hebben het bergmassief achter de rug nu maken we kennis met een nieuwe uitdaging. Hoe vermijden wij een botsing met onverlichte voetgangers, fietsers of brommers? Voertuigen die wel koplampen hebben  zijn zo verblindend dat we ogenblikken op de tast rijden, gelukkig rijdt onze gids, Zawzaw, voor ons en die knippert met zijn rechtse richtingsaanwijzer bijna voortdurend om ons te verwittigen dat er tegenliggend verkeer is.  Het heeft wat geduurd vooraleer we het snapten dat de rechtse pinker een waarschuwingsfunctie had, wij dachten in het begin dat we telkens ergens rechts zouden stoppen of afslaan.  Stoppen hebben we ettelijke keren moeten doen voor roadblocks en checkpoints.  De eerste grote hindernis hebben we verkeerd genomen. Op een dertig tal km van de grens worden we verzocht binnen te rijden langs een openstaand hekken in een gesloten compound.  Hier zien we voor de eerste maal een bord in het Engels “ Customs Immigration”. Ik ben net de hoek om als ik achter mij, mannen hoor roepen, ik rij door want ik kan hier toch geen uitleg geven dat is Zawzaw zijn taak.  Vooraleer we de uitgang bereiken hebben de roepende mannen ons geseind.  We moeten terug langs de weg, daartoe moeten een paar hekken worden weggehaald.. Enkele  ogenblikken later is ook hier alles in orde verklaard.  Onze achterdocht dat er toch nog iets kon fout lopen bij het binnen rijden van Myanmar blijkt steeds meer en meer ongegrond.
We rijden opgelucht Hap An binnen op enkele noodstops na om onverlichte zwarte oude pek vaten te vermijden, bij het voorbijsteken van vrachtwagens op een weg die niet veel breder is dan de vrachtwagen zelf, zijn we heelhuids aangekomen.  Die 200 km leken wel een eeuwigheid te duren. Het is een welgemeend aangenaam moment als we onze vrienden ontmoeten in het resto in de binnenstad van Hpa An.

's morgens in ons guesthouse werd er samen met onze gids Zawzaw het programma besproken
We zijn vertrekkensklaar en nemen afscheid van de vriendelijke dame van ons guesthouse
   

Het is ook even wennen aan het landelijke schoonheidsideaal.  Jonge zowel als oudere vrouwen maar ook mannen sieren zich door het aanbrengen van een bleke gelaat crème op de wangen maar ook soms op het voorhoofd.  Die crème moet ondermeer beschermen tegen het felle UV licht en hydrateert  de huid. Mooi vinden wij het alleszins niet maar naar onze mening zullen ze hier niet vragen.

 

De eerste dag bezochten we verschillende Caves en Buddhas in de streek rond Hpa An

 
De Kyauk Kalat Pagode
Zicht van boven aan de Pagode
Een jonge monnik aan de Pagode
Voor meer foto's van de omgeving van Pha An en de De Kyauk Kalat Pagode klik hier

De Caves zijn uniek en prachtig

De Ba Yin Ngy Cave
In de Kawgon Cave zijn er duizenden sculpturen gegraveerd in de rotsen - een pareltje
De Kawgon Cave
Voor meer foto's van de verschillende Caves klik hier
 

Bekijk hier de video van de Kawgum Cave

 

Bij het buitenkomen van een Cave vonden we deze vermelding.....dat vonden de mannen natuurlijk plezant

 

De Yathae Cave
De Lumpani Garden, hier staan duizend Buddha beelden. Wanneer je een gift doet krijg je een eigen Buddhabeeld

Wennen aan een andere stijl..

Na vier dagen in Myanmar worden we al wat gevend aan het gekke verkeer.  We hebben al een paar keer in het donker moeten rijden en dat willen we vanaf nu ten alle koste vermijden.  Auto’s steken hun lichten pas aan als het al bijna donker is.  Het verkeer is zeker rond de dorpen druk en tussen de file rijdende auto’s laveren brommers, driewielers en fietsers en riksja’s en voetgangers. Het   is  met geen ander land in  Zuid- Oost Azië te vergelijken. Enkel in Vietnam en Laos zijn fietsers present op de verkeerswegen maar hier zijn die prominent aanwezig. Stel je dan voor dat geen van de fietsers enige verlichting draagt, dat brommers en auto’s lichtbundels hebben die alleen maar verblinden en je tussen die ongedisciplineerde verkeersgebruikers je weg moet vinden en dit zonder een aanrijding te veroorzaken.   Zelfs in de stad, met meestal met gebrekkige straat verlichting, is dat geen eenvoudige opgave! Dn zijn er nog de frequente road blocks. Voor ieder kunstwerk (brug) moeten we door een chicane met ernaast schietposten door zandzakjes beveiligd. Bij veel van die controle of check points staan ook posten met mensen die geld inzamelen.  Langs beide zijden van de weg staan enkele mannen of vrouwen soms zelfs kinderen met grote zilverkleurige potten te schudden.  Soms wordt hun vraag ondersteund door een lawaaierige luidspreker.  Zij smeken om donaties voor de bouw van verdere pagodes of stupa’s.  Die donatie punten voor fondsenwerving zijn talrijk en we zien dat vele chauffeurs bij het voorbijrijden evan bankbiljetten naast de weg gooien.  Ook onze gids levert hier af en toe een bijdrage. We zijn al een paar keer door betaalstations gereden waar wij zonder betalen mogen passeren maar waar alle andere verkeer moet betalen.  Dat hebben we ook nog niet meegemaakt. Maar wat het land al meteen sympathiek maakt ondanks het stupide verkeersgedrag is de ontzettende vriendelijkheid van de bevolking dat je het gevoel geeft welkom te zijn in hun land!


op onze blote voetsen trotseerden we de 300 trappen van de Hindu tempel van de God Skanda
Lieve is ook boven geraakt en luidt de bel
Onderweg komen we bedelende monniken tegen. Wat een mooi zicht.
De monniken lopen de stad rond

Het Stupa woud.

De omgeving van Hap An – in vogelvlucht een 40 km verwijderd van de zee – richting zuid naar Mudon is bezaaid met karstenbergen.  En uitgerekend zijn karstenbergen  de moeders van vele grotten. Het is dus bijna vanzelfsprekend dat hier tal van Bhudistische heilige plaatsen zijn. We bezochten er een paar waarvan de mooiste de grot van ……is.  Wanden en plafonds zijn bezet met bordeaux gekleurde bas reliëfs.  Spijtig dat deze mooie eeuwenoude kunst grotendeels werd beschadigd door de explosies op naburige karstenbergen voor de winning van kalk voor een cementfabriek.  Om de bezoeker toch een impressie te geven van hoe de grot er voorheen uitzag is een gedeelte gerestaureerd.
We rijden verder zuid naar Mudon en op bijna iedere heuveltop is een stupa of Bhuda beeld tussen het groen te zien.  Het felle contrast van de goudkleurige stupa’s op de top van de heuvels of zelfs halfweg en het groen van de bossen is uniek.  Het zijn er zoveel dat het soms wat overdadig is.

de 200 m lange Win Sein Taw Ya Buddha
iedereen is gelukkig dat ze dit mochten bewonderen
Voor meer foto's van de Indu tempel en de beelden langs de weg klik hier

Mawlamyine is onze volgende etappeplaats. Het is alweer donker als we in ons hotel aan de rand van de zee aankomen.  Deze stad was de vroegere hoofdstad ten tijde van het Britse koloniale regime.  We blijven hier drie nachten tijd om de omgeving te verkennen. We hebben wat pech want voor het eerst op onze wereldreis wordt ik geplaagd door een opkomende verkoudheid/griep die er niet beter op wordt en mij een dag in het hotel houdt terwijl  Lieve en de vrienden de dag besteden aan een uitgebreid bezoek aan het grote eiland waar de tijd nog wat langer heeft stilgestaanMawlamyine is onze volgende etappeplaats. Het is alweer donker als we in ons hotel aan de rand van de zee aankomen.  Deze stad was de vroegere hoofdstad ten tijde van het Britse koloniale regime.  We blijven hier drie nachten tijd om de omgeving te verkennen. We hebben wat pech want voor het eerst op onze wereldreis wordt ik geplaagd door een opkomende verkoudheid/griep die er niet beter op wordt en mij een dag in het hotel houdt terwijl  Lieve en de vrienden de dag besteden aan een uitgebreid bezoek aan het grote eiland waar de tijd nog wat langer heeft stilgestaan.

De stupa aan de Kan Gyi Pagode
De Uzina Pagode
Dirk luidt de klok en doet een wens: laat mijn verkoudheid vlug overgaan
De Kyat Nayaw Pagode
In de Kyat Nayaw pagode bij de zittende Buddha
We sloten onze drukke dag af bij een schitterende zonsondergang
Voor meer foto's van de verschillendein Stupas en Pagodes in Mawlamyine klik hier



Wennen aan een andere stijl..

Na vier dagen in Myanmar worden we al wat gevend aan het gekke verkeer.  We hebben al een paar keer in het donker moeten rijden en dat willen we vanaf nu ten alle koste vermijden.  Auto’s steken hun lichten pas aan als het al bijna donker is.  Het verkeer is zeker rond de dorpen druk en tussen de file rijdende auto’s laveren brommers, driewielers en fietsers en riksja’s en voetgangers. Het   is  met geen ander land in  Zuid- Oost Azië te vergelijken. Enkel in Vietnam en Laos zijn fietsers present op de verkeerswegen maar hier zijn die prominent aanwezig. Stel je dan voor dat geen van de fietsers enige verlichting draagt, dat brommers en auto’s lichtbundels hebben die alleen maar verblinden en je tussen die ongedisciplineerde verkeersgebruikers je weg moet vinden en dit zonder een aanrijding te veroorzaken.   Zelfs in de stad, met meestal met gebrekkige straat verlichting, is dat geen eenvoudige opgave! Dn zijn er nog de frequente road blocks. Voor ieder kunstwerk (brug) moeten we door een chicane met ernaast schietposten door zandzakjes beveiligd. Bij veel van die controle of check points staan ook posten met mensen die geld inzamelen.  Langs beide zijden van de weg staan enkele mannen of vrouwen soms zelfs kinderen met grote zilverkleurige potten te schudden.  Soms wordt hun vraag ondersteund door een lawaaierige luidspreker.  Zij smeken om donaties voor de bouw van verdere pagodes of stupa’s.  Die donatie punten voor fondsenwerving zijn talrijk en we zien dat vele chauffeurs bij het voorbijrijden evan bankbiljetten naast de weg gooien.  Ook onze gids levert hier af en toe een bijdrage. We zijn al een paar keer door betaalstations gereden waar wij zonder betalen mogen passeren maar waar alle andere verkeer moet betalen.  Dat hebben we ook nog niet meegemaakt. Maar wat het land al meteen sympathiek maakt ondanks het stupide verkeersgedrag is de ontzettende vriendelijkheid van de bevolking dat je het gevoel geeft welkom te zijn in hun land!

Het is ook even wennen aan het landelijke schoonheidsideaal.  Jonge zowel als oudere vrouwen maar ook mannen sieren zich door het aanbrengen van een bleke gelaat crème (Thanaka) op de wangen maar ook soms op het voorhoofd.  Die crème moet ondermeer beschermen tegen het felle UV licht en hydrateert  de huid. Mooi vinden wij het alleszins niet maar naar onze mening zullen ze hier niet vragen.

   

Op dag twee in Mawlamyine vaarden we naar het Bilu Kyun eiland


Lieve schrijft: Aangezien Dirk besluit in bed te blijven vandaag, omwille van een zware verkoudheid, trek ik alleen met Chris en de twee Jossen naar het eiland Bilu Kyun. Van op de boot zien we al dat we in een ander tijdperk terecht gaan komen. Mensen, gepakt en gezakt liggen, hangen en slapen op het onderdek. We banen ons een weg en reppen ons naar de trappen want op het bovendek zijn er banken voorzien. Een vijftig minuten duurt de overzet. Daar wacht ons een tuktuk om ons rond te rijden op het eiland. Mensen verplaatsen zich op het eiland met paard en kar of liever met ponny en kar. iedereen wuift als we voorbij komen en na een uurtje rijden stoppen we aan een rubberfabriek of te liever een elastiekjesfabriek. Alle bewerkingen gebeuren daar manueel. Daarna bezoeken we een atelier waar houten wandelstokken gemaakt worden en ons laatste bezoek was een complete verrassing. Hier gebruiken de kinderen van de lokale bevolking nog een lei en griffel om te schrijven, dus hebben ze leien nodig. We zien de leien in houten omlijstingen geduwd worden en dan vastgenageld. Mooi om zien allemaal maar toch onvoorstelbaar in 2014. Met een longtailboot keren we terug naar ons hotel en ik naar Dirk die van zijn rustdag heeft genoten.

Op de overzetboot
we komen aan
met pak en zak verlaten de inwoners de boot
Op het eiland wordt er gereden mat ponny en kar
 
 
De rubber wordt gedroogd op staven, daarna in fijne reepjes geknipt...en dit is het resultaat
 
Hier worden werkelijk nog schrijf leien gemaakt
Het resultaat mag gezien worden
Voor meer foto's van het Bilu Kyun eiland klik hier
 
 
Bekijk hier de video van ons bezoek aan het eiland

In Mawlamyine bezochten we nog het Gaung Say Kyun of het Shampoo Island

 

Dirk en Zawzaw, klaar om te vertrekken
We stappen in een longtailboot om naar het Gaung Say Kyun or Shampoo Island te varen
In het klooster op het eiland leven monniken
Alle vijf op een rijtje
Voor meer foto's van het Shampoo Island klik hier

Het mooie maar bijna vervallen Yadanarbon Myint or Sein Don Monastery bezochten we ook

 
De monniken nemen hun lunch in de Yadanarbon Monastery
De replica van de leeuwentroon van King Mindom Min
Voor meer foto's van de Yadanarbon Myint or Sein Don Monastery klik hier

Op weg naar de Golden Rock stopten we in Thaton aan de prachtige gouden Shwe - Zayan pagode

 
Aan de ingang van de Shwe - Zayan pagode
De prachtige gouden Shwe - Zayan pagode
Het plein aan de Shwe - Zayan pagode
De zuilengang aan de Shwe - Zayan pagode
Voor meer foto's van de Shwe - Zayan pagode klik hier

Mount Kyaiktiyo - Golden Rock

 

22 november  op weg naar de derde heilige plaats: “The golden rock”.

Het is iets over 1600 uur, wij zijn erin geslaagd voor donker in het hotel te zijn.  Onderweg  weer tal van bezienswaardigheden van gouden Stupa”s  tot reuzengrote Buddha’s.    Morgen bezoeken we de Kyaiktyo Pagode de tweede belangrijkste bedevaartplaats voor Buddhisten.  Om er te geraken, op de top van een 1.100 meter hoge berg, zullen we gebruik moeten maken van de lokale vervoerorganisatie. Ons hotel ligt in een klein dorpje aan de voet van de berg.  Het dorpje wordt werkelijk overstelpt door bedevaarders en toeristen.  Het is hoog seizoen ! Voor de eerste maal in Myanmar maken we kennis met zeer actieve prospectors die ons proberen in hun restaurant te lokken.
Het transport naar de top van de berg van de pelgrims vertrekt van een startplaats vlakbij ons hotel en dat gaat er soms nogal luidruchtig aan toe. Zelfs ’s nachts gaan mensen naar boven.  Vanaf 4 uur in de morgen werden we gewekt door pelgrims die al naar de top van de rots vertrekken.  Wij zijn klaar om te vertrekken om 9uur. In de overdekte startplaats rijden vrachtwagens af en aan.  Om in de vrachtwagen te geraken moeten we eerst op een verhoog klauteren en vandaar kunnen we over de reling in de camion.  De bak is voorzien van 7 banken over de breedte van de laadbak.  Elke bank is amper 15 breed.  Op die bank moeten  minimum 6 personen plaats nemen en de vrachtwagen vertrekt niet als de zeven rijen niet volledig bezet zijn. De uiterst smalle banken met een dwarslat als rugleuning zijn nog enigszins aanvaardbaar voor kleine en magere Aziaten maar voor ons is dit een marteltuig.  Geen plaats voor de voeten en geen plaats voor de knieën en een rit die drie kwart uur duurt. De vrachtwagens vertrekken de een na de andere en beginnen aan een rit die meer weg heeft van een race tegen de klok. De smalle betonweg is hobbelig en schudt ons flink door elkaar. De haarspeldbochten worden in rallystijl genomen en zwiepen ons de ene keer links de andere keer rechts. Soms is de helling duizelingwekkend stijl en het tempo blijft stevig.  We stoppen, we zijn ongeveer halfweg we moeten nu een reeks dalende vrachtwagens doorlaten.  Tijd om even recht te staan en de verkrampte voeten en knieën wat rust te gunnen.


Aanschuiven voor het transport naar The Golden Rock
Als sardienen in een doosje
Lieve luidt de bel en doet een wens
Bedelende monniken zie je overal

We zijn uiteindelijk boven en uit de vrachtwagen geklauterd..  Nu moeten we nog een tiental minuten lopen tot aan de gouden rots.  Buitenlanders moeten een entree betalen andere mogen gratis door. Op blote voeten zoals dat moet in ieder heiligdom komen we op het grote plein met aan de rand de gouden rots. De gouden rots is een graniet bijna bolvormige rots die op een hellend vlak rust en een extreem klein contact oppervlak heeft.  Volgens de legende blijft het geheel in evenwicht door een haar van Buddha. Boven op de rots is een 6,5 meter gouden pagode gebouwd. Gelovigen (alleen mannen mogen tot aan de rots komen) zijn constant bezig de rots te beplakken met bladgoud.  Het goud van de rots met daarboven de gouden pagode tegen een staalblauwe lucht, we komen onder de indruk.  Er heerst hier een bijzondere, ja zelfs mysterieuze sfeer.

De indrukwekkende Golden Rock

We zijn blij dat we dit mogen meemaken.
De Buddhisten kijken daar gans hun leven naar uit om de Golden Rock te mogen bezoeken

 

maar.......op bepaalde plaatsen staan deze borden.....blijven de vrouwen onrein in bepaalde mensen hun ogen?
Voor meer foto's van The Golden Rock klik hier
 

Bekijk hier de video van de Golden Rock
 

Op weg naar Yangon bezochten we Bago met zijn ontelbare monumenten

 
Bago. - De 50 m reclining Buddha
De voeten van de reclining Buddha
Voor meer foto's van onze weg naar Yangon langs Bago klik hier

Yangon  23 november

De weg naar de voormalige hoofdstad Yangon is amper 183 km lang maar met een gemiddelde snelheid van 32 km is het weeral donker voordat we ons hotel bereiken. Onderweg bezochten we nog wel de liggende Buda in Bagon. Elk soort weg hebben we onder de wielen gehad. Toen we op een baan met dubbele rijvakken kwam dachten we dat het nu wat sneller zou kunnen maar dat bleek niet zo.  Fietsers en brommers bezetten hoofdzakelijk de linker rijbaan we moeten ze dus rechts voorbij.

Yangon, vroeger Rangoon genoemd was tot 2005 de hoofdstad.  Ze telde toen iets minder dan  4.100.000 inwoners. De stad werd gesticht in het begin van de 11de eeuw als Dagon, het was toen een klein vissersdorpje gebouwd rond de Swedagon pagode. De Britten veroverden de stad in de eerste Anglo Birmese oorlog (1824 -1826) en gaven de stad terug aan de Birmese administratie na de oorlog.  De stad werd in 1841 verwoest door een brand. In 1852 veroverden de Britten tijdens de tweede Anglo Birmese oorlog, het volledige lager Burma grondgebied en maakten van Yangon een commerciële en politieke vestiging. In het begin van de twintigste eeuw hield Yangon op het vlak van infrastructuur en publieke diensten gelijke tred met Londen.
Na de onafhankelijkheid in 1948 werden de Engelse benamingen van straten en pleinen gewijzigd in meer nationalistische benoemingen en in 1989 veranderde de militaire Junta de Engelse naam van de stad in Yangon. De naamsveranderingen werden niet aanvaard door een groot deel van de bevolking, noch door nieuwsbureau ’s de BBC  het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Yangon was ook het centrum van de belangrijkste opstanden tegen de militaire Junta in 1974, 1988 en 2007. In 1988 stierven honderden zoniet duizend tijdens manifestaties.  In ‘The Saffron Revolution’ werden massa executies uitgevoerd op ongewapende burgers, studenten, monniken en journalisten.  De Junta gebruikte crematoria om de sporen van de gewelddaden uit te wissen.
In 2008 trof de orkaan Nargis de stad en verwoeste drie kwart van de industriële infrastructuur.  In 2005 verhuisden de administratieve diensten naar de nieuw hoofdstad Naypydaw een 320 km ten noorden van Yangon.

 

Het huis van opositieleidster Aung San Suu Kyi. Hier had ze 20 jaar huisarrest
Voor meer foto's van Yangon met Sula Pagoda - Hair relic Pagoda klik hier


Yangon zou Yangon niet zijn waren er geen grote gouden pagodes. In het centrum van de stad bij het stadhuis bezoeken we de Sula pagode en bij de haven de Botataung (Hair relic) pagode. 

Er zijn er nog, maar de meest indrukwekkende is wel de Swedagon pagode. Botataung werd door de Engelsen destijds gebombardeerd en daardoor heeft men voor het eerst de schatkamers binnen de stupa kunnen zien.  Ze is terug opgebouwd en nu is de enige pagode waarvan de binnenkamers te bezichtigen zijn.
Het spectaculairst is de Swedagon pagode juist voor de zonsondergang omdat het glinsterende goud tegen de blauwe hemel nog intenser straalt.  Reeds 600 jaar BC werd aan deze pagode gebouwd.  Het is maar in de 15de eeuw dat goud werd gebruikt om de stupa te bekleden.  De toenmalige koningin schonk haar gewicht aan goud dat dan tot bladgoud werd gelamineerd om de stupa te bekleden. Haar schoonzoon later deed nog beter door vier maal zijn gewicht aan goud te schenken.  Aardbevingen hebben de pagode meerdere malen beschadigd de klokken werden gestolen door de Portugezen en later ook door de Engelsen die er kanonnen wilden van maken. De zwaarste kwam er na de aardbeving van 1768 toen de top van de pagode naar beneden kwam. 
De toenmalige koning liet de stupa weer opbouwen tot de hoogte die hij nu heeft, 99 meter.  De pagode is in de twintigste eeuw ook het centrum geweest van politieke manifestaties. Ook wij Westerlingen komen onder de indruk van de pagode met de vele bouwwerken en houten tempels.  Het is een indrukwekkend en adembenemend geheel van tempels met in het midden de schitterende gouden stupa.  Voor het volk van Myanmar is dit de heiligste plek.


De wondermooie Shwedagon Pagoda

 
Jos en Dirk lopen werkelijk tussen het goud
 
 
De Buddhisten gieten water over een Buddhabeeld, terwijl wordt er gebeden. Terwijl Buddha gewassen wordt zuiveren ze hun geest.
De Buddhisten zijn zeer devoot
 
 
Goud, goud, goud
's avonds worden er duizenden kaarsjes aangestoken
Voor meer foto's van de Shwedagon Pagoda klik hier
 

Bekijk hier de video van de mooie Pagode nr 1 van Myanmar: The Shwedagon Pagode

Naar Naipydaw, de nieuwe hoofdstad.

We hadden best nog wat langer willen blijven in Yangoon maar we hebben een strikt reisschema en daar mogen we hier in Myanmar niet van afwijken. Vandaag rijden we naar de nieuwe hoofdstad. Et wordt wat minder druk op de wegen als we de randsteden van Yangoon bereiken.  Ondertussen hebben we de auto’s een wasbeurt gegeven en pas een kilometer zijn we uit de autowasserij en een grote steen platst tegen de voorruit.  Niet kapot maar opnieuw een grote beschadiging.  Hopelijk kunnen we dit nog in Myanmar laten repareren.
Zawzaw – onze gids – woont langs de route die we moeten nemen en ons gezelschap wordt vriendelijk uitgenodigd kennis te nemen met zijn echtgenote en twee dochters. We worden ook nog getrakteerd op een middagmaal.

In Yangon krijgt de FJ een grondige wasbeurt

De baan naar de nieuwe hoofdstad is een dubbelvak betonweg. Hij begon wel met zeven rijvakken in elke richting maar ging snel over op twee of soms op drie en vier.  De graad van effenheid van het betonoppervlak stond duidelijk niet beschreven in het lastenboek want het is schudden en trillen, hier en daar zelfs een diepe verzakking of een bult.  De maximum snelheid is beperkt tot 100 km per uur en het is om veiligheidsredenen best niet veel sneller te gaan. Ook zijn de bochten in combinatie met de effenheid van het beton niet voorzien voor veel hogere snelheden. Om het comfort te verhogen zijn over grote afstanden de twee linker rijstroken met asfalt bedekt de rechtse niet en dat geeft een niveauverschil van een zestal centimeter. De FJ kan daar mee overweg maar voor een personenwagen is dat niet evident.  Er weinig of geen verkeer op die verkeersweg en toch schijnt het een dodenbaan te zijn. Vele chauffeurs vallen in slaap met het noodlottige gevolg…We naderen Naipydaw en de snelweg krijgt weer zeven rijstroken met extra pechstrook. Het is weeral donker als we in Naipydaw het park van het hotel binnenrijden. We hebben 401 kilometer gereden vandaag.  Het hotel is eigendom van de president wordt ons gezegd en ziet er luxueus uit en is goed afgewerkt.  Waarom de stopkontakten van het Britse type zijn is een raadsel want dit is niet standaard in Myanmar.
De autostrade met zeven rijvakken naar de nieuwe hoofdstad is compleet leeg - waanzin


Spijtig dat we geen gebruik van het zwembad kunnen maken we moeten verder.  Over de brede lanen rijden we naar wat het centrum van de stad zou moeten zijn. Dit kunstmatige eerbetoon aan de gloriedagen van de militaire junta (die sinds de Tweede Wereldoorlog in Myanmar aan de macht is) heeft alles wat een 21e-eeuwse hoofdstad hoort te hebben: rijen met torenhoge hotels, grandioze musea en achtbaanssnelwegen. Er is maar één ding dat deze hoofdstad onderscheidt van alle andere hoofdsteden: er lijkt niemand te wonen.  De bouw van de stad heeft miljarden gekost (30 miljard € tot nog toe) en nog steeds wordt er geld ingepompt ten koste van voorzieningen die de bevolking hard nodig heeft. De vertaling van Naipydaw is “Koningszetel”.  Waarom die “Koningszetel” juist hier moet zijn in een kale vlakte heeft te maken met de vrees van de toenmalige opper chef. Yangoon lag te dicht bij de zee en zou kunnen verzwolgen worden door amfibieën. De nieuwe hoofdstad meer strategisch gelegen in het centrum van het land ligt ver van zee en dus buiten het bereik van de amfibieën.  

Het parlement hebben we niet mogen zien om een of andere reden. Over de lege monsterbrede zeven rijvaksweg rijden we naar de nieuwe pagode. Deze pagode is een kopij van de Shwedagon pagode van Yangoon, de spits is hier ook 99 meter hoog.  Naast de voet van de  pagode worden een drietal witte olifanten gevangen gehouden.

Aan de Pagoda leven er twee witte olifanten - wij zien eerder roze olifanten
Voor meer foto's van onze rit naar Inle Lake klik hier
 

 

Zawzaw bidt bij de Nan ter bescherming van de automobilisten. Prompt krijgen we een gewijde tak op onze FJ

 

Het Inle Lake


28 November  Inle lake

Onze  volgende stop is 286 km verder naar her noorden aan het 880 meter hoog gelegen Inle meer in de Shan staat. Het is het tweede grootste meer van Myanmar en is in het droog seizoen van 2,1 tot 3,7 meter diep.   In het regen seizoen komt daar 1,5 meter bij. Hoewel het geen groot meer is (116 km²) huist het een 20 soorten slakken en zes soorten vis die nergens in de wereld voorkomen. Een honderdduizend mensen behorend tot zeven etnische groepen, leven in de dorpen langs de oevers of op het meer in simpele houten huisjes op palen of huisjes van geweven bamboe. De bevolking rond het meer worden de Intah genoemd. Op het meer worden op drijvende planten tomaten gekweekt een soort hydrocultuur op zijn Birmees!We hebben twee boten gehuurd voor een tocht op het meer en bezoek aan een paar dorpen. Door de hoogte is het hier ’s nachts redelijk fris zeg maar koud.  Toen we vanochtend om 8u30 vertrokken was de buitentemperatuur slechts 12°. In de zon en met een dikke flies valt de temperatuur op de boot nogal mee. Alle boten zijn van hetzelfde type, smal , ongeveer 10 meter lang en aangedreven door een monocylinder diesel. Bij een normale belasting steekt een derde van de voorsteven van de boot uit het water. Wij zitten op een soort kleine strandstoel achter elkaar aan.
Typische manier van vissen op het Inle meer
Nog een andere manier. De vissen worden opgeschrikt met hun been, terwijl ze een net in de hand houden om ze te vangen
 
De typische vissershuizen op het meer. Het kleine kamertje is hun toilet
 
op de drijvende eilanden worden er tomaten gekweekt
Dagelijks leven - de vrouwen doen de was
 
Bij de lunch zagen we dit mooi zicht
Voor meer foto's van onze tocht met de longtail boot
klik hier
 

     

We vaarden terug onder een stralende blauwe lucht - maar het was wel frisjes

 

Moe moe maar voldaan
 

Bezoek aan een weverij met draden van lotusbloemen

 
In een van de bezochte dorpen worden de vezels uit de stengel van de purperen lotus bloem gebruikt voor het weven van kledijstoffen.  Zells voor Europese begrippen is het stuk gemaakt uit lotusbloem vezels ontzettend duur.  Oorspronkelijk werd de stof geweven als kledij voor Boeddha.  Naar het schijnt wordt het weefsel sterker nadat het gewassen wordt.  Zoals het meestal gaat bij groepsreizen worden we nu ook door onze bootsmannen na het bezoek aan wevers naar een andere shop gebracht, die van de zilversmeden. Zilver dat gewonnen wordt uit ertsen die een honderdtal kilometer hier vandaan komen. Het erts bevat naast zilver ook nog aluminium en koper maar dat laten ze verloren gaan.

 

Uit de stengels worden draden getrokken waar er mee geweven wordt. Lotusweefsel is we prijselijk. Voor meer foto's van het weven met lotusdraden
klik hier
 
 
Bekijk hier de video van hoe men met lotusdraden weeft
 

De nonnen zijn gekleed in het roze en komen juist terug van hun bedeltocht

 

 

De verzamelde rijst wordt uitgegoten op een zeil

Wijn in Myanmar

Na onze uitstap op het meer gisteren is het vandaag een rustige dag.  Chris en Jos (Jos senior JS)  geven forfait voor ons bezoek aan de warm water bronnen.  Wij en Jos junior  (JJ) hebben ons in het warme, rijk aan mineralen water, lang  laten weken.

We brachten een bezoekje aan een warmwater bron: Kaung Daing. Zalig!!!

 
Red Mountain is een van de twee wijnboeren die op de heuvels rond het meer sinds enkele jaren bezig zijn met de edele kunst van het wijn maken.  Red Mountain ligt op een helling gericht naar het zuiden de wijnstokken staan in vooral rode aarde en ik vermoed dat hier geen kalk in de grond aanwezig is. Het valt op in de meeste van de wijngaarden die we voorbij rijden  irrigatie wordt toegepast. We laten ons rond leiden in de wijnmakerij die beheerd wordt door een Fransman.  De ander wijnmaker schijnt een Duitser te zijn. 200.000 flessen produceert Red Mountain.  De oogst verloopt rond maart april.  Alles is nieuw hier want ze zijn in 2002 begonnen met de aanplant en de eerste wijn werd gebotteld in 2007. Het pallet van wijnen dat wordt aangeboden is ruim. Pinot noir, Shiraz, Tempranillo voor de rode druiven.  Sauvignon blanc en Chardonay hoofdzakelijk voor de witte en rosé wijnen. De proeverij is een tegenvaller.  De wijnen zijn verre van op punt en missen karakter en afdronk en boeket. Misschien valt er in de toekomst wat te realiseren met Shiraz?

In Myanmar wordt er wijn verbouwd. Red Mountain Estate
moderne inox vaten
Voor meer foto's van Nyaungshwe - Hot Spring Kaung Daing - Red Mountain Estate klik hier
 
Op onze weg van Inle Lake naar Kalaw kwamen we deze leuke trein tegen
 

The Pindaya Cave- Shwe Oo Natural Cave Pagoda

De grot met de meer dan 8.000 Boeddha’s.
Weer moeten we verder.  Wij zijn op weg naar een nog hoger gelegen plaats Kalaw.  De Britten  verkozen destijds deze plek om de hitte van de laagvlakten te ontvluchten.  Kalaw ligt in een massief op 1.400 meter hoog.  Maar voor we richting Kalaw rijden is er nog Pindaya.  In Pindaya is een grot waar meer dan 8.000 grote kleine Boeddha beelden staan.  Zoals bij de Shwedagon pagode hoeven we niet veel te klimmen.  Ook hier zijn liften geïnstalleerd die ons tot aan de ingang van de grot brengen. Het schouwspel in de grot is overweldigend.  Langs een doolhof van gangetjes en trappen lopen we tussen de grote en kleine Boedha’s.  Bij ieder beeld staat een naamplaatje en diegenen die wij kunnen lezen (Latijns schrift) zijn schenkingen van Europeanen en Amerikanen. 8.700 beelden zijn er momenteel  al en zo te zien is er nog plaats voor meer.

 

Volgens de legende schuilden er zeven feeën in de grot, voor een onweer. De uitgang van de grot werd afgesloten door een reuzenspin. Een dappere prins schoot de spin dood en mocht uit dankbaarheid huwen met de jongste fee. Alle inwoners uit de omtrek zouden afstammelingen zijn van de Fee en de Prins

 

De mooie Buddha bij het binnenkomen van de Cave

 

Er staan meer dan 8000 Buddhas in de Cave. Nu zijn er twee bijgekomen
Voor meer foto's van de Pindaya Cave klik hier
 
 

Feesten kunnen ze hier in Myanmar als de beste

 
De vrouw danst er maar op los uit dankbaarheid voor een bekomen gunst
Een stoet met dansers en muzikanten. De vrouwen allermooist opgemaakt en dit ter ere van een man die toetreedt als monnik
mooi versierde ossenkarren maakten de stoet compleet
Voor meer foto's van de stoet en de dansende dame klik hier
 
 
Bekijk hier de video van de processie

Van Kalaw etappeplaats naar Mandalay

Het dorp was al bekend bij de Britten in de koloniale periode omwille van zijn koele lucht.  Vandaag is het een vertrekplaats van diegenen die een trekking van twee nachten en drie dagen willen ondernemen naar het Inle meer. Slapen onderweg gebeurt in kloosters.
Voor ons is het etappe plaats op weg naar Mandalay. December is een van de koelste maanden in Myanmar en dank zij de hoogte van 1400 meter is het ook hier behoorlijk fris. Onze gids Zawzaw beweert dat de temperatuur zelfs tot het vriespunt kan dalen. Voor we de weg naar Mandalay verder naar het noorden (250 km) aanvatten klimmen we nog even naar de top van een nabij liggende heuvel waar, hoe kan het anders, een pagode is gebouwd.

De meisjes brengen met mandjes stenen aan en verspreiden die over het wegdek
De pek wordt over de steentjes gegoten
de meisjes wrijven met de hand het zand over de pek
Voor meer foto's van de stratenmakers klik hier
 
 Bekijk de video hoe ze in Myanmar straten maken
 

Vijftig kilometer dalen we langs tal van haarspeldbochten en zien de temperatuur geleidelijk oplopen tot de 30° die we vooraleer we de hoogvlakte bereiketen, gewend waren in Myanmar. De weg is smal en ook hier wordt op vele plaatsen aan de wegen gewerkt. Omdat vrouwen goedkoper zijn (3,5$ per dag versus 4$) dan een man zijn het merendeel van de arbeiders aan de weg vrouwen.  Zij brengen in kleine mandjes op het hoofd steenslag en zand aan.  Een enkele machine is beschikbaar, een pletwals. Al de andere werken worden met de hand uitgevoerd. En dat mag je wel letterlijk nemen, want het zand wordt met de blote hand over de vers gegoten pek verspreid. Een paar dagen geleden zagen we zelfs mannen die asfalt met de hand aanbrachten op het te herstellen wegdek!


Mandalay met zijn wondermooie gouden Pagodas


We zijn voor donker in Mandalay de tweede grootste stad van Birma.  We blijven hier drie nachten.

Met een boot varen we naar het eiland waar eens de grootste pagode van de wereld moest komen. De Mingun pagode
Met een huifkar lieten we ons voeren naar de pagode

Ming guh la ba (wil zeggen hallo in het Birmees) zeggen we telkens we over een boot klauteren en geholpen worden door de bootmensen. Uiteindelijk na de vijfde evenwichtsoefening bereiken we de boot waarmee we naar een eiland op de brede waterweg willen varen. Een rustige tocht van drie kwartier en we kunnen langs een geïmproviseerde steiger de boot verlaten.  Een wiebelende plank en twee man die een bamboestok vasthouden die als reling dient.  We staan op de zanderige oever van het eiland Mingun die bij het regenseizoen onder water staat.  Onmiddellijk worden we omringd door ossenkar drijvers en chauffeurs van driewielige mototaxi’s. Twee ossenkarren voor ons vijf hebben we nodig. We slagen erin een betere prijs te onderhandelen en klauteren onze karren in.  De kar is niet meer dan een plank overdekt met een bamboehuif op twee grote met ijzer beslagen karrewielen.  Op de plank liggen matten. Twee ossen trekken de kar .  Om de kar in evenwicht te houden moet ik zo ver mogelijk vooraan zitten dat is bijna met mijn neus op het achterwerk van een van de ossen,  de handen stevig in een van de lussen vastgemaakt boven aan de bamboe huif.

Dirk luidt de allergrootste bel ter wereld
de mooie witte Hsinbyume Paya
Voor meer foto's van de Mingun Pagoda - Mingun Bell en de Hsinbyume Paya
klik hier


Zo hobbelen we in het stof naar een eerste bezienswaardigheid de tweede grootste klok – de Mingun bell - van de wereld. 90 ton gegoten in het jaar 1808. De klok had moeten dienen om in de allergrootste pagode te hangen.  De bouw van die pagode is gestopt 1838 na een aardbeving die de bouw gedeeltelijk verwoestte.   De sokkel werd 50 m hoog. Vanhier trekken we met onze ossenkar verder naar de witte pagode, Hsinbyume Paya.

Bij onze terugkeer genoten Jos en Lieve van het zonnetje
 

In Madalay bezochten we verschillende Pagodas, Monasteria en Stupas

 
De 180 jarige Bagaya Kyaing Monastery met zijn 267 teaken kolommen
Bagaya Kyaing Monastery
In iedere Pagoda, Monasteria staan er natuurlijk Buddhas
Voor meer foto's van de Bagaya Kyaing Monastery klik hier


De Maha Myat Muni Paya is de tweede heiligste plaats in Birma. Het is de pagode met de gouden Boeddha  en de robijnen.  Hoewel het beeld vervormd is door de vele lagen bladgoud worden nog elke dag door de vele pelgrims extra goudstickers aangebracht.  We hadden het geluk dat tijdens ons bezoek er een offergave plaats vond.  Piekfijn uitgedoste dames in kleurrijke kledij dragen geschenken naar het klooster uit dankbaarheid voor een geslaagde oogst. Dat levert mooie plaatjes.

De gouden Buddha in de Maha Myat Muni Paya
Maha Myat Muni Paya
Piekfijn uitgedoste dames in kleurrijke kledij dragen geschenken naar het klooster uit dankbaarheid voor een geslaagde oogst
Voor meer foto's van de Maha Myat Muni Paya klik hier
 
 
klik hier voor de video van de Mahamuni Buddha Temple, de offergaven van de mensen en het bekleven van de Buddha met bladgoud
 
Maha Lokamarazein Kuthodaw Pagoda
Atumashi Pagoda
Voor meer foto's van de Kutodaw en de Atumashi pagodas klik hier
 
Shwe Nadaw Kyaung - Golden Palace
Voor meer foto's van de Shwe Nadaw Kyaung of de Golden Palace klik hier


Royal Palace, het vroeger koninklijke paleis in het centrum van de stad is een kopij van wat er oorspronkelijk heeft gestaan.  Het immens grote omwalde en ommuurde complex werd tijdens de tweede wereldoorlog plat gelegd door de Japanners.  Nu is het geheel een militair domein de herbouwde paleizen hebben dingend een opknapbeurt nodig.  Met paard en koets hebben we het  Shwenandaw klooster bezocht. Vroeger was het deel van een koninklijk paleis.  Op het einde van de 19de eeuw werd het verhuisd naar zijn huidige locatie.  Het is het enige gebouw van het paleis dat overeind bleef tijdens de bombardementen van tweede weeldoorlog.  Het gebouw is volledig uit teak opgetrokken en bezit prachtige ingewikkelde houtsnijwerken. 

Het Koninklijk paleis is volledig ommuurd
Het nieuwe koningspaar
Voor meer foto's van de Golden Palace klik hier
 
Maha Ganayon Kyaung - The Dawn Monk parade
Heel gediciplineerd wandelen de monniken om hun dagelijks rantsoen op te halen
Voor meer foto's van de Dawn Momk Parade klik hier
 
Nanmyaebonthar Sannadawya Sandamuni hier worden de 1774 stenen bewaard met de leer van Buddha
Nanmyaebonthar Sannadawya Sandamuni
De stupas waar de marmeren stenen bewaard worden
Voor meer foto's van de Nanmyaebonthar pagodas klik hier
 
Swam Oo Ponnya Shin Pagoda
Voor meer foto's van de Swam Oo Ponnya Shin Pagoda klik hier


Mandalay hill – 230 meter hoog – is omringd door kloosters, op de top een pagode de plek is een must voor een mooie zonsondergang  ook de langste teak brug de ” U-bein brug” is een idyllische mysterieuze plek bij zonsondergang. De 1.200 meter lange brug is de langste houten brug ter wereld en werd gebouwd in 1870.

Mandalay Hill of de Heilige Berg. Overal waar je kijkt zie je gouden Stupas en Pagodas staan
We gingen de Sunset bekijken van op de Su Taung Pyai Pagoda
Voor meer foto's van de sunset op de Su Taung Pyai Pagoda klik hier
De avond valt over de U Bein Bridge
Voor meer foto's van de U Bein Bridge klik hier
Sagaing Hill - Umin Thounzeh 30 Cave - we tellen hier 45 Buddhas
Voor meer foto's van de Umin 30 Cave op de Sagaing Hill klik hier


In Mandalay vonden we na veel rijden en lang zoeken uiteindelijk een reparateur voor de voorruit van de FJ.  De reparatie werd uitgevoerd langs de kant van de weg daar stonden ook twee bamboe zetels waar ik ondertussen kon relaxen terwijl een negentien jarige monteur de ster en de halve cirkel beschadiging probeerde weg te werken.  De cirkelvormige kras die een andere werkplaats had gemaakt om de spanning uit het beschadigd glas te halen kon niet meer ongedaan worden gemaakt.

Entrepreneurship in Birma

Onderweg naar Bagan neemt Zawzaw ons mee naar een piepklein dorpje.  In dat dorpje is ons eerste bezoek dat aan een flipflop werkplaats. De werkplaats is een bamboe hut met twee kamers.  Geen vloer. In het tweede kamertje zitten gehurkt  met de rug naar ons een zestal jongelingen.  Het is wel zondag maar hier wordt gewerkt, zoals overal in Myanmar bovendien.  Ze zijn alle bezig met het bewerken van een fase in het proces van het maken van flipflops. De ene kleeft de zolen, de andere maakt er sleufopeningen in voor het aanbrengen van de riempjes enz…De flipflops die ze hier maken zijn van zeer goede kwaliteit. We zijn benieuwd te vernemen hoe oud de arbeiders hier zijn want ze zien er erg jong uit. Het antwoord verbaast ons want wij allen schatten ze jonger in dan 14 jaar. Ze kunnen niet naar school want de familie is niet rijk genoeg wordt ons gezegd. 
een atelier waar flipflop sandalen worden gemaakt
de jongens zeggen dat ze 14 zijn maar daar hebben wij een andere mening over
Nog jongere meisjes , naast dit ateljeetje, zijn bezig zijn met het pellen van bonen.  Ze worden betaald per gepeld gewicht. Ze zitten gehurkt en doen het pellen met een benijdenswaardige handigheid.
geen Ipad, noch Nintendo maar bonen pellen....

Aan de overkant van de aardeweg staan we in een koekjesbakkerij en kunnen nauwelijks onze ogen geloven.  Vloer uit gestampte aarde. In het eerste lokaal ligt de voorraad bloem in zakken van 40 kilogram. Daarnaast op een klein bamboe verhoog zitten gehurkte vrouwen, zij verpakken de koekjes die in het lokaal ernaast worden gemaakt. In dat lokaal staan twee stenen ovens zonder schouw, ervoor staat een soort mixer om het deeg te mixen. De mixer heeft meer weg van een verfmenger dan van een een hygiënisch toestel om deeg te mengen.  De mixer wordt normaal elektrisch aangedreven maar er is een voorziening om door te kunnen werken tijdens de frequente stroomonderbrekingen. Een lawaaierige en roet proestende diesel monocylinder dient hier als aandrijfaggregaat.

op een vloer van gestampte aarde bevindt zich hier een bakkerij van koekjes
het deeg wordt verdeed op een bakplaat
 
In Bagan bezochten we een atelier waar lackerwork wordt vervaardigd
Hier is een man een potje aan het bekleden met goud
 
het persen van peanuts gebeurt hier nog zoals bij ons in de goede oude tijd
De geperste peanuts
Voor meer foto's van de ondernemingen klik hier

In Bagan bezochten we een negental Pagodes en tempels

 

New Bagan

Ons hotel ligt in een nieuwe wijk die New Bagan wordt genoemd.  De overheid heeft in 1990 de mensen verhuisd van Bagan naar een plek wat verder van de rivier die nu New Bagan wordt genoemd.  Van oud  Bagan naar New Bagan rijden we kilometers lang tussen velden bezaaid met stenen pagodes.  Er waren er oorspronkelijk meer dan 5.700 en nu zijn er na een aantal aardbevingen nog maar 2.700. Zij werden gebouwd tussen de 10de en 13de  eeuw.

De schitterende Shwe Zigon Pagoda

 

Shwe Zigon Pagoda
Voor meer foto's van de Shwe Zignon Pagoda klik hier
Ananda Phaya - voetafdruk van Buddha
Voor meer foto's van de Ananda Phaya klik hier
Dhamma Ya Zi Ka Pagoda
Voor meer foto's van de Dhamma Ya Zi Ka Pagoda klik hier
Thi Ho Shin Pagoda
Voor meer foto's van de Thi Ho Shin Pagoda klik hier
 
Gaw Daw Palin Phaya by night
Voor meer foto's van de Gaw Daw Palin Phaya klik hier
   
Htilo Minlo Temple 13 de eeuw
Voor meer foto's van de Htilo Minlo Temple klik hier
   
Khay Min Ghate Temple
Khay Min - binnen in de tempel
Voor meer foto's van de Khay Min Tempel klik hier
een beetje veel tempels gezien vandaag......
   
Thitsa Mandaing Pagoda
Voor meer foto's van de Mahabodhi tempel - Thitsa Mandaing en de Tha Gyar Hit Phaya klik hier
 

zonsondergang gezien vanop de Shwe San Taw Pagode

we waren niet alleen om de zonsondergang digitaal vast te leggen
Voor meer foto's van de sunset van op de Shwe San Taw Pagoda klik hier
 

Op de market van Bagan

 
Lackerwork, de specialiteit van Bagan
dit is het Thanaka hout die verpulverd wordt en op het gezicht van de vrouwen aangebracht wordt
Voor meer foto's van de market in Bagan klik hier
 
Lieve krijgt een schoonheidsbehandeling met Thanaka
Nu hoort ze er bij
 

6 december - Dirk is jarig

 
Gelukkige verjaardag, Dirk
en blazen maar, er worden er ieder jaar meer....
Voor meer foto's van Dirk's verjaardag en de Thanaka op Lieve haar gezicht klik hier
bij het avondeten kregen we een poppenshow - een van de poppen kwam op het einde dag zeggen
Voor meer foto's van de poppenshow klik hier
 

Klik hier om een voorbeeld te zien hoe men de poppen laat bewegen
 

Mount Popa

Het waren er 777.  Dat is het aantal trappen, dat zoals steeds bij heiligdommen hier,  blootvoets moeten beklommen worden om op de top van een vulkanische uitstulping van 150 meter hoog  te komen. Op de top van die rotsformatie is een klooster gebouwd met blinkende gouden pagode.   De rotsformatie zelf ligt op de flank van een bijna 2.000 meter hoge uitgedoofde vulkaan, Mount Popa. Het zicht van het klooster op de top en het zicht vanop de top is spectaculair.

Mount Popa - van ver zie je dit staan
ja, de 777 trappen kruipen wel in de benen
opnieuw goud, goud, goud
Voor meer foto's van Mount Popa klik hier

Op weg naar Monywa

The big Buddha - Bodhi Tataung
Voor meer foto's van The big Buddha - Bodhi Tataung
klik hier
 

Klein kan je dat niet noemen. Vanaf de sokkel meet hij 85 m hoog

 
op weg naar Monywa bezochten we nog de Sambuddhe Kat Kyaw Pagoda
Voor meer foto's van de Sambuddhe Kat Kyaw Pagoda klik hier

Monywa
De laatste toeristenstad op de weg naar de Indische grens.  Het is een handelsstad en in de nabije omgeving is er de kopermijn.   Zoals meestal in Centraal Azië lopen ook her de Chinezen weg met de rijkdommen van het “bevriende” land.  Vroeger gebeurde de ontginning op een primitieve ambachtelijke manier door de lokale bevolking zelf.  Nu graven reuze machines het erts uit de bergen en de open mijnen in de omgeving ervan. De hele immens grote site is omheind door prikkeldraad en op regelmatige afstanden staan wachttorens.  Er is geen lokale tewerkstelling alles gebeurt door de Chinezen. Naar het schijnt verschenen de Chinezen onaangekondigd op een dag.  De Myanmar regering had de bevolking niet eens op de hoogte gebracht!

aan een haventje in Monywa telden we de lui die aan boord stapten......
Opnieuw een mooie zonsondergang
Voor meer foto's van het leven in Monywa klik hier


Wij zijn de mijnexploiatie voorbijgereden op weg naar grotten.  Een 45 km van Monywa zijn er de  Hypo Win Daung grotten.  In de kalkrotsen werden 492 Boeddha kamers uitgehouwen tussen de 14de en de 18de eeuw. De grotten zijn vroeger vaak door antiekjagers bezocht.  Geen enkele van die grotten zijn meer dan een paar meters diep en veel van hen zijn juist groot genoeg voor een enkel beeld.  Maar er zijn ook twee grotten met mooi gestructureerde gekleurde muurschilderingen.  Er is nog veel werk aan de winkel om het complex te restaureren.

de  Hypo Win Daung grotten
in een paar grotten zijn mooie muurschilderingen zichtbaar
de  Hypo Win Daung grotten
Voor meer foto's van de Hypo Win Daung grotten klik hier
 
Aan een tankstation
Lieve deelt potloden uit

lieve kinderen
Voor meer foto's van onze ontmoeting met deze kinderen klik hier

Lieve krijgt prompt een kus van een heel lief meisje

De laatste dagen in Myanmar

We hebben vanochtend in Monywa afscheid genomen van onze reisvrienden Chris en Jos en Jos.  Zij keren terug naar Yangoon door middel van bus en trein.  Wij moeten naar Tamu naar de Indiase grens.

afscheid van Chris en de twee Jossen. Het was leuk met ons vijven, we zullen jullie missen

Anders dan gewoonlijk zijn we nu al 8u30 op weg.  Vandaag wordt het een rit van 10 uur zegt Zawzaw. De normale weg is 285 km maar Zawzaw heeft een kortere weg genomen door de bergen. De weg was inderdaad korter, 212 km, maar we hebben er wel 11 uur voor nodig gehad. Grotendeels onverhard met veel zand en kuilen en waar er vroeger nog een wegbedekking was is die nu vol putten.  Geen probleem voor de FJ maar des te meer voor de laag bij de grond hangende Toyota Noah van Zawzaw die soms maar kruipend over hindernissen geraakt.
de slechte weg naar Kaylemyo
Zawzaw moest echt zigzag rijden om verder te kunnen rijden
Onderweg dronken we een thee en dit was het toilet van het cafeetje
we reden in een compleet ander Myanmar - mooie natuur
Voor meer foto's van de bumpy road naar Kaylemyo klik hier

We hebben net getankt want we zijn weer op een normale weg. De laatste 40 kilometer zou vlot moeten gaan maar het begint al te donkeren.  Wij rijden langs een kronkelende stroom richting Kalimeo.  Bij de vijf en twintigste brug of was het de vijf en dertigste is de de brug afgesloten voor verkeer.  Het is al donker.  Er is een niet gemarkeerde dienstweg niet breder dan 3 meter waar alle verkeer door moet.  Gelukkig is hier niet veel autoverkeer.  We moeten door de rivier en vlak daarna zitten we even vast want er is een vrachtwagen die onze kant op moet. Uiteindelijk komen we zonder schrammen of blutsen aan in het hotel, en dat ziet er nieuw uit. Zawzaw is uitgeput!
Het gebied rond Kalimeo is anders dan wat we tot nog toe zagen. Het landschap is anders en de mensen zijn anders.  Wij zijn bij het Shin volk.  In ons hotel staat een kerstboom, de Shin zijn christen.

Tamu is de stad/dorp  aan de grens waar we morgen zullen doorsteken naar Indië.  Vanaf dan moeten we weer zelf onze route plannen want eens over de grens zijn we weer alleen. Naar Calcutta – daar nemen we het vliegtuig terug naar België voor twee weken - zijn dat nog 1.600 km volgens de ene kaart en 2.200 km volgens de andere…?

op de markt in Kaylemyo
hier zitten mensen goud te bewerken langs de straat
gedroogde ratten schijnt bij de Chin mensen een lekkernij te zijn
Voor meer foto's van de Chin market in Kaylemyo klik hier

Tamu en de grens.
Van Kalimeo naar Tamu is het slechts 123 km.  Net buiten Kalimeo is er nog een heilige Boeddhistische plaats.  Dat zal dan wel de laatste zijn die wij zullen bezocht hebben in Myanmar.  Een honderdtal jaar geleden zagen dorpsbewoners een teak boom stroomopwaarts drijven.  Dit kon alleen te wijten zijn aan een magische kracht.  Later werd de boom uit de rivier gehaald.  Er werden langs vier zijden Boeddha’s in gegraveerd.  Die kolos staat nu in een gebouw op de top van een kleine heuvel.
De asfalt weg waarop we rijden is van goede kwaliteit en is niet gemaakt door vrouwen maar wel door machines. We rijden van de ene smalle metalen brug naar de andere,  de ene al wat lawaaieriger dan de andere. We rijden naar het noorden en links is een bergmassief dat is ook de grens met Indië vormt. Op een paar vrachtwagens en een paar aftandse bussen na is er alleen in de dorpen motoren  verkeer. Meestal zijn het zwarte 125 cc machines gemaakt in China.  Ze kosten hier amper 400$!

In Kaylemyo bezochten we onze laatste pagoda
 
op onze weg naar Tamu kregen we taferelen te zien die je niet meer voor mogelijk neemt
verkoopsters langs de weg
huisjes met alle soorten dakbekledingen
over honderden brugjes, reden we, soms in goede staat maar soms in een hele slechte staat
Voor meer foto's van onze weg naar Tamu klik hier


Wij zijn vroeg in de namiddag in Tamu.  Eerst nog een tankstation vinden want we hebben nog wat Kiats over en de benzine schijnt hier in Birma goedkoper te zijn dan in Indië.  Na veel vragen vinden we een pomp achter een gesloten hek.  Dank zij Zawzaw lukt het ons toch de tank vol te laten lopen. Het is duidelijk dat hier nog niet veel overlanders zijn voorbijgekomen want nog nergens zijn we zo aangestaard geweest.
11 december we zijn vroeg ut de veren straks gaan we over de grens. Gisteren zijn we al bij de douane voorbij geweest nu is er nog immigratie. Ook dat is geen probleem. Alles werd prima geregeld door Zawzaw.  Over een smal bruggetje komen we in het grensgebied. Dat zijn de laatste meters in Birma. We zullen dit land blijven herinneren als het land van de gouden tempels en pagodes maar ook het land van een uiterst respectvolle en vriendelijke bevolking die op vele plaatsen in grote armoede moet leven maar niettegenstaande opgewekt en met de lach op het gezicht door het leven gaat.  Een groter contrast met de verzuurde gemeenschappen in Europa is nauwelijks voor te stellen!

De brug die Myanmar en India scheidt
afscheid van Zawzaw
afscheid van twee lieve mensen

We nemen afscheid van Zawzaw en Joe, onze officiële gids, en rijden tot een militaire controlepost.  Moeten we nu al links rijden?  Er is geen enkele indicatie.  Een zwaar besnorde militair doet ons de FJ eenmaal links van de weg dan weer rechts van de baan parkeren.  Met wat moeite komen we te weten dat we hier een Ebola test moeten ondergaan.  Koorts meten en documenten invullen.  Inmiddels is een jong stel van de Indische kant hier ook aangekomen en toeval het zijn Belgen uit Louvain La Neuve,  zij willen naar Myanmar.

Het zijn wij die op ons beurt Dank U wel zeggen omdat we dit prachtig land mochten bezoeken

 
We reden 2650 km in Myanmar
 
Naar boven

 

Shipping to Africa 27/03/2016
23/01/2016
16/01/2016
15/01/2016
Depart of part 6
15/01/2016
12/11/2015
29/10/2015
23/10/2015
22/10/2015
Depart of part 5
22/11/2015
21/05/2015
13/04/2015
27/03/2015
20/03/2015
15/03/2015
04/03/2015
25/02/2015
26/01/2015
12/12/2014
18/11/2014
05/11/2014
02/11/2014
01/11/2014
Depart of part 4
01/11/2014
belgium3 17/05/2014
malaysia3 08/05/2014
singapore 07/05/2014
26/04/2014
24/04/2014
brunei 21/04/2014
borneo 09/04/2014
15/03/2014
01/03/2014
26/02/2014
vietnam 05/02/2014
04/02/2014
thailand 11/01/2014
03/01/2014
depart 02/01/2014
Depart of part 3
02/01/2013
27/04/2013
19/04/2013
03/03/2013
03/02/2013
03/01/2013
07/12/2012
08/11/2012
24/10/2012
13/10/2012
03/10/2012
29/09/2012
24/11/2012
23/11/2013
Depart of part 2 23/11/2013
27/10/2011
02/10/2011
30/09/2011
16/09/2011
08/09/2011
02/09/2011
24/08/2011
24/07/2011
10/07/2011
09/06/2011
02/06/2011
15/05/2011
12/05/2011
09/05/2011
08/05/2011
07/05/2011
05/05/2011
05/05/2011
Depart of part 1 05/05/2011