www.worldtravellers.be

 
If you cannot read Dutch, you can choose any language with the google translate tool
2011 - 2012 - 2013

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

-

K

Y

R

G

Y

Z

S

T

A

N

-

K

I

R

G

I

Z

I

Ë

Traveling is tasting the world ( Henny Bröcheler)

KIRGIZIË eerste bezoek

8 - 15 september 2011
KIRGIZIË tweede bezoek 2 - 27 oktober 2011
KIRGIZIË derde bezoek 24 - 29 september 2012

Bishkek

Een vriendelijke beambte loodst ons door de papieren winkel en al gauw zijn we aan de Kyrgystan zijde. Ook hier moet de passagier een andere weg volgen dan de chauffeur, dus moet Lieve even nog in een andere rij staan. Wat verder achter nog een hek dat voor ons openzwaait zijn we in Kyrgystan. We krijgen de indruk dat de toerist een welkome gast is. We hoeven niet in de rij te staan tussen de anderen reizigers maar worden apart bediend. Mooi, dat was minder dan een uur en wij zijn in Kyrgystan!

Waar het in Kazakstan half woestijn was voor de grens is het hier aan de Zuidzijde van de kale bergketen veel groener. Het wordt steeds groener naarmate we dichterbij Bishek komen. De hoofdstad ligt op amper 20 kilometer van de grens. De verkeersdrukte in de stad is iets minder dan in Almaty, maar het rijgedrag des te brutaler. Auto’s stoppen wel voor een rood verkeerslicht - de meeste toch – maar rijden al het kruispunt op als het licht nog steeds op rood staat. We worden links en rechts gepasseerd op onze rijstrook en er wordt druk getoeterd als het niet vlug genoeg gaat. Het wordt weer even wennen.
Ons hotel ligt wat buiten het centrum van de stad en dat verplicht ons telkenmale de FJ te gebruiken als we naar de stad willen. Ook voor internet moeten we naar een koffiebar of restaurant. Dat kost veel tijd want doorgaans is de snelheid van het net tergend traag en zijn er vele onderbrekingen!


Man met typische Kirgizische hoed.
Voor meer foto's van Bishkek klik hier

Het is vrijdag 9 september. We hebben Carl getroffen om 11 uur in ‘Coffee’, een koffiebar met internet waar nogal wat buitenlanders komen. Na twee cappuccino’s zijn we al wat wijzer wat ons te doen staat om onze reisplannen te maken.
Onze eerste belangrijke afspraak is deze met Kyrgyz Concept, het grootste reisbureau van de stad. Volgens hen is het mogelijk door China te reizen zonder gids in de wagen, maar dat zullen ze tegen morgen met hun Chinese collega’s checken.

 

Hoe moet het verder?


Zaterdag 10 september wij zijn op stap naar Kyrgyz Concept want die hebben ons voor vandaag antwoord beloofd of we door China kunnen rijden. Mevrouw Asel heeft echter geen nieuws. In China is het vakantie vandaag, zegt ze ons! Maandag komen we terug, is dat OK? Vragen we. Om met Kyrgyz Concept te kunnen communiceren hebben we een 3G simkaart gekocht. Gelieve ons te bellen van zodra u nieuws hebt vragen we nog of stuur ons een mail.
We zitten weer eens vast, we hebben geen andere keuze dan geduld te oefenen en hopelijk hebben we maandag bevestiging.
We hebben nog geen nieuws en het telefoonnummer dat we gekregen hebben van Kyrgyz concept werkt niet. Hebt u mijn mail niet gekregen vraagt een verwonderde Asel als we aan de receptie van haar kantoor staan? Het is verlof in China tot woensdag, spijtig we hebben geen nieuws! We proberen duidelijk te maken dat we hier in Bishek niet veel kunnen doen en dat onze visa termijnen lopen. We moeten vertrekken om toch wat van Kirgizië, Tadzjikistan en Uzbekistan te zien vooraleer onze visa verlopen zijn. Dat is geen probleem verzekerd men ons het duurt toch minstens een maand voordat we de toelatingen voor China klaar hebben. Een maand, dat past perfect binnen onze plannen.

 

Issyk Kul


Een frustratie rijker en met een nieuw plan vertrekken we richting het grote meer ten Oosten ‘Issyk Kul’. Daar is een plaats, aan de Noord zijde, die het Cancun van Kirgizië wordt genoemd.
Vooraleer we de eerste stad, met de gelijknamige naam, Issyk Kul, aan het meer bereiken moeten we eerst nog een forse tol betalen. De stad zelf is niet veel zaaks. Het waait hard en slechts hier en daar is er een kleine toegang tot de oevers van het meer. De temperatuur is slechts 24° en het voelt fris aan bij de 30 en meer graden die we de laatste weken hebben meegemaakt. Het meer ligt op een hoogte van ongeveer 1.700 meter en dat heeft zo zijn gevolgen. Rijden we verder?


Bagagedragers hebben ze niet nodig
In de bergen wonen de mensen in yurts en woonwagens

Ons nieuw reisplan

Met de onzekerheid van het bekomen van de 'permits' in het achterhoofd hebben we een nieuw reisplan bedacht. We rijden niet rond het meer de eerste 14 dagen, maar we gaan naar Uzbekistan, Tadzjikistan en keren dan terug naar Bishek. Ondertussen kan het reisbureau de zaken regelen en hopen we tegen midden oktober onze papieren te hebben. Ofwel kunnen we toch door China om naar Vietnam te rijden ofwel moeten we voor eind oktober de grens met Pakistan over. Deze grens sluit namelijk vanaf eind oktober tot mei volgend jaar wegens weersomstandigheden. Er zijn twee passen te overwinnen van meer dan 4.000 meter. En er is dan nog de Karakorum Highway waar zich in januari 2010 een gigantische aardverschuiving heeft voorgedaan met als gevolg dat er nu een meer is ontstaan dat al meer dan 22 km groot is de weg heeft overspoeld. Met vlotten en enkel met een 4X4 schijnt het meer te kunnen worden overgestoken…

 

Door het bergmassief naar Osh.


Issyk Kul hebben we achter ons gelaten het is al ruim over 16 uur. Op de kaart hebben we 20 kilometer verderop een klein meer gevonden dat geschikt lijkt om er aan de oever onze tent op te slaan. We rijden op de A365 langs een snelstromende bergrivier die wij vermoeden van het meer moet komen. We moeten de hoofdweg verlaten om langs een kleine weg de rivier stroomopwaarts te volgen. Er zijn hier en daar vissers actief in de rivier. Wij geloven onze ogen niet als we zien dat er gewoon gevist wordt met schepnetten met een lange steel! En zo te zien lijkt dat niet eens zo moeilijk als we de vangsten monsteren. Na een paar kilometer kunnen we niet verder. Er staat een soort tolhuis naast een openstaande poort maar de doorgang is versperd door een zeel. Achter die versperring ligt een dorpje en is er een brug over het kolkende water. Wij mogen niet verder ook niet als we proberen duidelijk te maken dat we een kampeerplaats zoeken.
We moeten terug. Spijtig want de locatie lijkt ideaal om er te kamperen en de zon is nog present. Het is bijna 17 uur. Om 19 uur begint het te donkeren en om acht uur is het pikdonker.

We sliepen hier bijna met onze voeten in het water

Op onze terugweg langs de rivier hebben we vlak bij de oever op een goede 100 meter van het weggetje een plek gespot vlak bij de oever, die ons geschikt lijkt om te overnachten. Die plek is alleen met een 4X4 te bereiken.
Niemand is ons komen lastig vallen deze nacht. We hebben pas uitgebreid ontbijt en twee jongens gewapend met een visnet komen ons begroeten. Ze hebben al heel wat vis gevangen en voor onze ogen halen ze nog een kanjer van een vis uit het water met… de blote hand! Of we vis willen kopen, vragen ze ons.

 

Over secondaire en tertiaire banen door de bergen

 

Onze route vandaag gaat over secondaire en tertiaire banen en door de bergen. Veel meer informatie hebben we niet. Op de kaart is het de kortste weg naar de grensstad Osh 800 km verder. De weg door de bergen is een kleine 400 km en op deze route liggen slechts een paar kleine dorpen. Het begin van onze route is de A367 en die is op een paar uitzonderingen na in redelijk goede staat weliswaar rekening houdend met de hier gangbare kwaliteitsnorm voor (asfalt)wegen in Centraal Azië. We hebben ondertussen al 200 kilometer kunnen vorderen tot we aan een afslag komen. De GPS wijst een kleine aardeweg aan tussen bomen. Is dat de weg? We rijden wat verder maar we moeten terug het is wel degelijk deze smalle aardeweg die we op moeten. Al van bij de eerste meters gaat de smalle kronkelende weg steil hoog. De weg s eigenlijk een smal karrenspoor die recht naar de hoge bergen leidt. Het landschap wordt steeds indrukwekkender met de besneeuwde bergtoppen van een paar vier duizenders voor ons. Snel gaat het niet meer en de piste wordt steeds rotsiger. In lage gearing kruipt de FJ over de rotsen en gaat door de greppels. Nog steiler gaat het nu en naast de piste gapen diepe ravijnen. Het gaat traag, soms stapvoets door de verraderlijke haarspeldbochten en de bergriviertjes. Ondertussen is de zon verdwenen en het weer wordt grimmig. Felle wind en regen. Het is nog maar 7°. Toch is het genieten van het spektakel dat het ruwe berglandschap ons verschaft. We zijn op meer dan 3.200 meter hoogte en ver het hoogste punt heen. Het gaat nu steil naar beneden, nog mooier maar ook gevaarlijker met de losse kiezel op de smalle steile afdalingen.

We hadden een superslechte weg maar wat een landschap!
Hier een brug gemaakt voor de lichte Russische Jeeps. We waren echt blij dat we erover waren met onze 3 ton wegende FJ.
Voor meer foto's van onze rit op de derde rangsweg klik hier


Het is kwart na zeven en het wordt stilaan donker. Het heeft opgehouden te regenen. We moeten dringend een slaapplaats vinden. Maar op een karrenspoor en een steile helling kan daar geen sprake van zijn. We zijn al gedaald tot op 2.000 meter en we staan voor een wegsplitsing. Links of rechts? De GPS weet het niet meer. Wij proberen links, want die weg loopt langs de bergflank iets naar beneden terwijl de rechtse terug hoog gaat. Tussen de bergflanken is een diepe vallei met rivier.
We hebben een huisje ontdekt een tiental meter lager. Gewapend met de wegenkaart daal ik het weggetje af naar het optrekje uit leem. Naast het huisje met rokende schouw staan een groot aantal bijenkorven op een vlak stuk grond. Onder een klein afdak staan twee zwarte paardjes. Er moet dus iemand wonen hier. Er hangt een indringende mestgeur als ik het huisje nader. Ik roep een paar maal ‘hello’ en ja er komt vanachter het huis een man naar me toe met uitgestoken hand. En wat later een vrouw. Ik toon hem de kaart en wijs naar de plaats Toktogul. Toktogul ligt aan een stuwmeer zowat 100 kilometer verder naar het Westen althans dat vermoeden we. Ik wijs naar de twee bergpistes en haal mijn schouders op om te weten welke ik moet nemen. De man wijst resoluut naar de piste die naar omhoog gaat. De vrouw zegt nog iets maar ik ken geen Kirgizisch en neem handdrukkend afscheid van de man. We weten waar we naartoe moeten.


De rit op een derde rangsbaan werd beloond door deze prachtige landschappen

Blauwe stuwmeren en witte bergen.

Niet ver van de imker hebben we naast de weg op een steenworp van een neerstortende rivier toch nog een voldoende grote effen plaats gevonden om onze FJ op te stellen om te overnachten. 2.000 meter hoog in dit seizoen betekent fris maar onze slaapuitrusting geeft voldoende beschutting tegen 6°C.
De kinderen gaan naar school in uniform en de meisjes dragen grote strikken in hun haar.

Mooi idyllisch beeld


De piste naar het stuwmeer van Toktogul  is iets breder en gemakkelijker te berijden. Maar er staan nog een paar cols op het programma vooraleer we kunnen afdalen naar het stuwmeer. De zon is van de partij en die geeft de rotsmassieven met hun vele kleurschakeringen een extra dimensie. Een betoverend berglandschap dat we nog nergens anders hebben gezien.
Als we aan het stuwmeer aankomen en de M41 oprijden richting Kapa Kul worden we begroet door mannen die hun gevangen vis willen slijten. Een heeft een exemplaar in de hand van bijna een meter lang! Het blauwe water van het meer lokt voor een zwempauze maar de oevers aan de noordkant zijn moerassig en de oevers aan de zuidzijde zijn metershoge rotskliffen.

Het stuwmeer gevormd door de Naryn River
De canyon van de lagere Naryn River.
Voor meer foto's van onze rit van Bishkek naar Osh
klik hier

De M41 biedt nog meer moois. Kort na Kapa Kul rijden we langs een stroom. De vallei wordt steeds smaller en hier hebben de Russen destijds een reeks van dammen gebouwd. De kloof is slechts enkele honderd meter breed. Wordt dan weer smaller, dan weer iets breder. We hebben een tol moeten betalen om de M41 te mogen gebruiken die als een cornische een honderdtal meter boven het waterniveau loopt, onderbroken door een paar korte tunnels ter hoogte van de stuwdammen. Het waait verschrikkelijk maar dat hindert ons niet, de taferelen zijn grandioos.

We zijn het laatste stuwmeer voorbij en we moeten halt houden aan een wegblokkade. Gemaskerde militairen met machinegeweer controleren alle wagens. Onze FJ is gauw geïnspecteerd. “Only two” zegt de een man die zijn hoofd door het openstaande raam naar binnen steekt. Vooraleer we goed beseffen wat er aan de hand is doet een ander teken dat we door moeten rijden. De wat gehavende bareel wordt omhooggetrokken. Naast ons wordt fel gediscussieerd tussen de militairen en een opgewonden chauffeur die blijkbaar niet door mag.

Een etnisch probleem.

Ja, we zijn in het gevoelig Kirgizisch/Uzbekisch grensgebied gekomen. In de streek rond Osh maar ook in Bishek zijn in 2010 tussen april en juni meer dan twee honderd doden gevallen en zijn verschrikkelijke wreedheden gebeurd. Dit gebied waar vooral Uzbeken wonen werd destijds door de Russen als geschenk aan Kyrgystan toegewezen!
Wij zijn uit de bergen en in vruchtbaar landbouwgebied beland. Langs beide boorden van de weg staan standjes waar de boeren hun producten vers van het land verkopen. Meloenen, tomaten, ajuin en nog veel meer.
Op een zijweg langs een waterkanaal hebben we in een kleine kloof gekampeerd. Zonder het te weten was dit op de grens met Uzbekistan. Maar wij moeten nog een kleine 200 kilometer rijden om de internationale grenspost bij Osh te bereiken.

Het chaotische verkeer in Osh
Voor meer foto's van Osh
klik hier


Voor we de stad Osh in mogen rijden moeten we door een betonnen chicane.  We wanen ons in Palestijns gebied in Israël. Osh is chaotisch! Oorverdovend kabaal, toeterende auto’s er zijn chauffeurs die secondenlang de hand op de claxon houden.

 

Naar boven
Het Kirgizische hoedje wordt bijna door alle mannen gedragen
Klik hier voor onze GPS route in Kirgizië eerste deel


Tweede bezoek

 

De  nieuwe M41 naar Osh.


De M41 waarop we nu rijden is nieuw. We berekenen dat als de weg zo zou blijven wij voor donker in Osh zullen zijn. We zijn ondertussen opnieuw door een tijdzone gereden. Het is 16u34 en we hebben nog een kleine 200 kilometer voor de boeg.
Helaas de weg is in aanbouw en we rijden nu op een grintweg – een bergpas naar beneden - die als maar stofferiger wordt. Betrekkelijk veel vrachtwagens die we blindelings voorbij moeten rijden want door het vele fijne stof zien we niets. Het gaat een stuk trager en dan nog trager als we de pas naar beneden rijden want hier zijn de werkzaamheden volop aan de gang. Rotsen worden weggehaald om de bochten en haarspeldbochten een beter profiel te geven. Wij laveren tussen de vrachtwagens en bulldozers behoedzaam naar beneden.
Oef, de werken zijn achter ons en hier is de M41 ook als nieuw. De zwarte onweerswolken hebben we achter ons gelaten en we dalen gestadig. Maar zeer vlot gaat het toch niet want er zijn niet alleen de vele dorpen waar we door rijden met 50 kilometer snelheidslimiet, er zijn ook de ontelbare kudden – al dan niet vergezeld van herders -die de M41 benutten om verder te trekken. Paarden, koeien, schapen geiten en af en toe wat ezels. Waarom de ezels meestal langs de kant van de rijbaan lopen en de koeien steeds pal in het midden is een onopgelost raadsel. Nog een laatste col van 2.500 meter en nog 50 kilometer te gaan.

De Palmir highway loopt door in Kirgizië

Chaotisch verkeer.


Het is als een half uur donker als we de eerste beton chicane voor Osh doorrijden. We zijn er zonder brokstukken van af gekomen. Rijden in het donker is een uitdaging. Nog steeds af en toe dieren op de weg –uiteraard zonder verlichting, maar ook chauffeurs die om een of andere reden hun lichten niet hebben aangezet en in het halfduister op de M41 rijden. Er zijn ook de koplampen van tegenliggers die slecht afgesteld staan of die lampen gebruiken die blauw licht stralen zoals een Xenon koplamp maar die van slechte Chinese makelij zijn en het licht overal laten schijnen buiten waar het moet op de rijbaan. En dan zijn er nog die chauffeurs die inhalen zelfs met een tegenligger in zicht!

  
     Onze laatste kampeerplaats is een vijfsterren waard                's Morgens aan het ontbijt

Onder de schitterende sterrenhemel aan het meer van Toktogul.


Het is zondag, als we vandaag aan het Toktogul meer kunnen kamperen dan zijn we tevreden. Maar dan moeten we een goede 370 kilometer zien af te leggen. Die weg hebben we al gereden als we voor een paar weken van Bishek naar Uzbekistan zijn gereden. We moeten door veel dorpen in het vruchtbare landbouwgebied de eerste 200 kilometer en daar is de weg ook niet al te best.
Het is 18u20 we zijn net de grote weg langs de noordzijde van het meer afgereden en zoeken een weg door de steppe om zo dicht mogelijk bij het meer te kunnen staan. Maar het meer ligt 30 meter lager en er is geen enkele beschutting tegen wind. We nemen het risico, het is windstil en we hopen dat dit zo zal blijven, om op de top van een heivel te kamperen. Van hieruit hebben we een breed zicht over het blauwe stuwmeer onder ons en de dorpjes aan de overzijde van het meer. Rondom ons de horizon met de met sneeuw bedekte bergtoppen.

Niemand heeft ons gestoord vannacht, met uitzondering van een groepje paarden, we werden niet gewekt door politie en er was geen wind en er waren ook geen muggen noch vliegen. We zijn fit voor de 320 kilometer rit over twee bergpassen van iets meer dan 3.200 meter naar Bisjkek.

Op 3500 m

Eerste sneeuw???
Sneeuwballen gooien natuurlijk

Voor meer foto's van onze weg van
de grens naar Bishkek
klik hier


Over twee bergpassen naar Bisjkek.


Er is relatief weinig verkeer op de M41, het is tenslotte zondag. We zijn de stad Toktogul voorbij, de weg draait naar het noorden en we beginnen aan een klim langs de rivier naar de eerste pas. In heel Centraal Azië hebben we bijenimkers gezien die hun honig langs de kant van de weg aan de man brengen, maar deze bergroute spant de kroon. De ene bijenboer achter de andere. De honig wordt in doorzichtige plastiek flessen aangeboden op rekken langs de wegkant. De kleur van de honig varieert van bijna rood tot doorzichtig. Sommige imkers staan tussen de bijenbakken maar de meeste komen met hun waar vanuit de omringende bergen.
De rit was op uitzondering van de laatste 70 kilometer was de reis waard. Machtige bergmassieven met verse sneeuw op de toppen die schitteren tegen een staalblauwe hemel. De weg die als een slang langs de steile bergflank omhoog sluipt. En boven op de berg een onvergetelijk uitzicht op de wijde hoogvlakte en het verkeer dat langzaam de berg opkruipt. De tweede bergpas gaat op 3.180 meter door een donkere tunnel waar men vroeger over de top nog moesten klimmen tot 3.600 meter.

De weg die als een slang langs de steile bergflank omhoog sluipt.....

Ook vandaag weer tal van kuddes vee op de weg naar beneden, vooral veel paarden. De herders doen niet de minste moeite om de dieren langs een kant van de weg te houden. Ze waaieren over de hele breedte en de zijstroken ingegrepen. Auto’s proberen dan links en rechts al toeterend vooruit te komen. Het einde van de zomer is duidelijk in aantocht de dieren worden naar lagere gebieden gebracht.
Het is 31° als we in Bisjkek aankomen. Het zomert hier nog volop.

Pakistan of niet?


Maandagochtend, 3 oktober. Eerste prioriteit is de ambassade van Pakistan opzoeken. We willen weten of we nu door Pakistan naar India kunnen. Maar de consul is onvermurwbaar. “The rules did change” wij krijgen geen visa! Dat is het dan.
Ons visa voor Kyrgystan is nog tot eind deze maand geldig. We hebben dus nog wat tijd om een veilige stelplaats, hier in Kyrgystan, voor de FJ te vinden en de douanepapieren in orde te brengen.
Verder plannen….?

We wandelden kilometers in het mooie centrum van Bishkek vol paken en fonteinen
Voor meer foto's van onze wandelingen in Bishkek
klik hier

Kirgizië een rijk land?


220 goudmijnen voor 5,7 miljoen inwoners en rijk aan mineralen zoals uranium, kolen en antimoon…men zou denken een welvarend land. Toch staat geschreven dat Kyrgystan het tweede armste land is van de vroegere Sovjet Unie en het tweede armste land van Centraal Azië!

Bishkek telt enkele Bazaars. We bezochten er twee.
Voor meer foto's van
Osh en Dordoi Bazaar
klik hier

Op het eerste zicht is dat niet direct te zien in het dagelijkse leven in Bishkek. Het is een bruisende stad met veel verkeer in de brede lanen en vele restaurants en cafés. De meeste wagens zijn import auto’s uit de jaren 90: Mercedes E, BMW 5, Audi, Volkswagen en Toyota’s, Nissans uit Japan. Bijna alle rijden benzine. Benzine is relatief goedkoop, ongeveer 0,6€ / l. Er is ook autogas aan 0,4€, maar die tankstations zijn moeilijk te vinden. Er is openbaar vervoer met onder meer elektrische trolley bussen maar de straten zijn vol van kleine Mercedes minibusjes die om de haverklap halt houden om passagiers op te laden of te laten uitstappen. In het verkeer bestaat geen hoffelijkheid, regels worden doorgaans niet nageleefd en het is regelmatig schrikken als een auto rechts voorbijsteekt om dan voor te rijden of een tegenligger opdoemt in eenrichtingsstraat of over de dubbele witte lijnen spookrijder is. De claxon is het enige accessoire dat gebruikt wordt en is het middel bij uitstek om vooruit te komen. “Ik wil de eerste zijn, ik ben hier, ik trek mij niets aan van die ander, ik rij waar ik wil…” Naar het schijnt heeft hier niemand een verzekering tegen schade aan derden, dus dat is dubbel oppassen.

Het Ala Archa Nationaal park
Voor meer foto's van het Ala Archa Nationaal park klik hier

We moesten eerst zelf onze vis uit het water halen vooraleer we hem op ons bord kregen.
Voor meer foto's van ons bezoek aan het domein Supara klik hier

Burana en de Balbal grafstenen uit de 11 de eeuw
Voor meer foto's van onze rit naar en ons bezoek aan de site van Burana
klik hier

Terug naar huis


In het totaal zullen we meer dan een maand hebben vertoefd in Bishkek. Hoofdzakelijk om uit te vissen hoe we onze papieren en visa in orde konden krijgen. Te laat hebben we van andere reizigers vernomen dat we aan de Pakistaanse grenspost op de Karakoram highway visa hadden kunnen kopen. Maar dat heeft de Pakistaanse ambassade hier in Bishkek nagelaten ons te vertellen! Maar nu zijn alle valiezen klaar en heeft de FJ een veilig onderkomen tot volgend jaar september.


Doordat we opnieuw het ARB dakrek hebben moeten laten repareren zijn onze uitstappen beperkt gebleven. Ver hoeven we niet te rijden om in spectaculaire landschappen te komen. En in dit seizoen – het einde van de zomer – zijn de bergtoppen bedekt met een verse laag sneeuw die schittert in de steeds lagere zon.
Maandag 24 oktober was het een regendag met een temperatuur even boven de 10 °C. Gisteren was er zon en 19° en dank zij de zon was dat zelfs op 1.700 meter hoog, aangenaam. Vandaag is de FJ klaargemaakt voor de 10 maanden stalling en morgen acht uur worden we door de taxi opgehaald  om ons naar Almaty in Kazakhstan te brengen. Een beetje een onvoorzien einde van het eerste deel van onze Azië reis.


Een wereld gans anders dan wat we tot nog toe hebben meegemaakt, boeiend, verrassend, avontuurlijk. Veel bureaucratie met vele hinderpalen maar bovenal gastvrije en vriendelijke bevolkingen waar we een blijvende positieve indruk zullen aan overhouden onafgezien van de soms moeilijke communicatie in tientallen verschillende talen die we niet meester zijn.

Naar boven
Klik hier voor onze GPS route in Kirgizië tweede deel
 
Derde bezoek

 

Aangezien Dirk al zijn tijd moet spenderen aan de route neemt Lieve tijdelijk zijn werk over als reisverslaggever.

Aankomst in Bishkek

Op 24 september om 2.30 uur in de morgen plaatselijke tijd zijn we veilig geland in Almaty, de vroegere hoofdstad van Kazachstan. We  vroegen ons af hoe we onze taxichauffeur van vorig jaar zouden herkennen maar dat was geen probleem. Daar stond hij met een papier waar in grote letters onze namen op stonden.

De tweede positieve verrassing was het feit dat we aan de grens van Kirgizstan onze 100 kg  bagage niet zelf over de grens moesten sleuren zoals vorig jaar. Alles mocht netjes in de wagen blijven. Onze vriendelijke taxichauffeur regelde zelfs onze migratiepapieren en dat alles zonder een woord te spreken want de man kan alleen maar Russisch. Het blijkt dus waar te zijn dat ze het makkelijker willen maken om Kirgizstan in te komen want vanaf juli 2012 moeten de West Europeanen ook geen visa meer hebben.

Alles verliep dus heel vlot.

Dat dachten we toch tot wanneer we om 6.00 uur ’s morgens voor ons guesthous in Bishkek kwamen te staan en na herhaaldelijk aangeklopt en gebeld te hebben te vernemen dat onze kamer pas om 11.00 uur in de voormiddag vrij zou zijn. Er stond ons dus niets anders op dan ergens onze tijd door te brengen. Het was opnieuw onze vriendelijke taxichauffeur die een drinkgelegenheid opzocht dat in dat vroege uur al open was. Na 4 uur koffie gedronken te hebben zonder te slapen stapten we te voet naar ons guesthous waar we een beetje nachtrust trachtten in te halen.

In de vooravond voerde ons een taxi naar de plaats waar onze FJ geparkeerd stond. Vriendelijk onthaal en we werden zelfs verwelkomd met een avondmaal. Alles pico bello dus, ware het niet dat de eigenaar “vergeten” was de batterij zo nu en dan aan de stroom aan te koppelen. Ze was inderdaad zo plat als een vijg. Zelfs met startkabels lukte het niet de motor draaiende te houden. Er stond niets anders op dan de batterij aan te sluiten en naar ons slaapverblijf terug te keren tot  ’s anderendaags.

Het eerste werk was de meer dan nodige wasbeurt van onze FJ

Van toen af verliep alles opnieuw op wieltjes. We ontmoetten Iskender die voor onze taxi gezorgd had aan de luchthaven, die ook een afspraak had gemaakt bij een garage om onze schokdempers te vervangen en die er ook zou voor zorgen dat we een export document zouden krijgen voor onze FJ. ’s Avonds was het leuk om elkaar terug te zien met pinten van een halve liter in een lekker Italiaans Restaurant.

De tweede dag in Bishkek diende dus voor autowerkzaamheden maar de derde dag eveneens want de auto moest nog uitgelijnd worden.

Hier zitten we opnieuw met onze halve liter pinten.......

Dirk schrijft opnieuw verder:

Donderdag 26 september, douane problemen oplossen.

Vandaag heb k een afspraak met Iskender de jonge jurist die ons al heeft geholpen met de reservatie van onze taxi van Almaty naar Bishkek en met het vinden van een geschikte garage voor het installeren van de nieuwe schokdempers. We moeten nog een belangrijk probleem opgelost zien te krijgen. De FJ bevindt zich in Kyrgyzstan sinds begin oktober verleden jaar. De wet voorziet dat een buitenlandse wagen  hoogstens 6 maand in het land mag verblijven op straffe van een boete van 3% van de waarde van de auto. Met de douane hadden we vorig jaar al geprobeerd hoe we die fikse belasting zouden kunnen vermijden maar lager dan 1.000$ waren we niet geraakt…

We rijden naar het hoofdkantoor van de douane om daar te horen dat de man die de geschikte papieren zou maken niet te traceren is! Iskender ’s contact stuurt ons naar de grens, daar moet Iskender met de douane een gepaste deal zien te vinden om het bewuste document te krijgen dat ons moet toelaten om Kyrgyzstan te verlaten zonder boete. Maar na vele telefoons en gesprekken met de douane komen we niet verder. Uiteindelijk blijkt de enige mogelijkheid om te proberen langs een kleinere grenspost naar Kazakhstan te rijden en indien de douane daar problemen zou maken zou een kleine sponsoring de oplossing moeten brengen. Dus duimen maar …

We vierden ons afsheid met Iskender....natuurlijk met een Margarita
en de Margarita smaakte perfect

Onverwacht terugzien op vrijdag 28 oktober.

Vorig jaar hebben we samen met een Duitse diplomaat en zijn echtgenote, een deel van Kazakhstan doorkruist. We zijn dan later een week op gastbezoek bij hen in Astana verbleven en we vernemen nu dat ze vanavond in Bishkek zullen zijn. Onze reisplanning is voorzien op onvoorzien evenementen. We hebben afspraak gemaakt in het restaurant waar we verleden jaar ook al eens samen waren in Bishkek in de “ 4 Seasons”. Wat een hartelijk en warm weerzien!

Wie had gedacht dat we Christa en Hans nog zouden ontmoeten..Het weerzien was hartelijk, het afscheid emotioneel!


Vaarwel Kirgizië 29 september.

De FJ met zijn nieuwe schokdempers en langere  helicoïdale  veren achteraan staat netjes te pronken in de zon voor ons guesthouse Sakura in Bishkek. Het is nog maar 10 uur en de temperatuur is alweer gestegen tot 25 °C. Nog niet alle bagage zit al op zijn definitieve plaats – dat kunnen we eerst doen als we de daktent hebben geopend -. We zijn toch  vertrekkensklaar, gisteren hebben we de LPG tank volgemaakt nu willen we nog al ons overgebleven SOMS (lokale munten) in benzine omzetten.  Er is wat stress vanwege de onzekere douanetoestanden.

We rijden richting stadje Kant waar een militair domein is. De weg schijnt nieuw en is zelfs 4 vaks.  Een wegwijzer leidt  ons naar de grens richting Almaty, Kant laten we rechts liggen. Hoe zal het lopen aan de grens? Geraken we erover zonder moeilijkheden?

Een gesloten bareel verplicht ons te stoppen. Politie checkpoint. Ik stap uit en schud de hand van de politieman. Hij spreekt Russisch dus veel communicatie is er niet.  Ik laat hem op de deuren van de FJ zien waar België ligt en waar Kyrgyzstan. Nog een handdruk en we mogen verder. Zelfde scenario aan de grens, Politie en douane kijken verbaasd naar onze reisroute op de deur van de FJ. Ik hou ze bezig zodanig dat ze vergeten het bewuste import document te vragen. Even later na nog wat handdrukken rijden we verder richting Kazakse grensdiensten. Oef!

 

Voor onze volledige route zie op de beginpagina onder: Our route - GPS tracks of klik hier
 
Naar boven
Shipping to Africa 27/03/2016
23/01/2016
16/01/2016
15/01/2016
Depart of part 6
15/01/2016
12/11/2015
29/10/2015
23/10/2015
22/10/2015
Depart of part 5
22/11/2015
21/05/2015
13/04/2015
27/03/2015
20/03/2015
15/03/2015
04/03/2015
25/02/2015
26/01/2015
12/12/2014
18/11/2014
05/11/2014
02/11/2014
01/11/2014
Depart of part 4
01/11/2014
belgium3 17/05/2014
malaysia3 08/05/2014
singapore 07/05/2014
26/04/2014
24/04/2014
brunei 21/04/2014
borneo 09/04/2014
15/03/2014
01/03/2014
26/02/2014
vietnam 05/02/2014
04/02/2014
thailand 11/01/2014
03/01/2014
depart 02/01/2014
Depart of part 3
02/01/2013
27/04/2013
19/04/2013
03/03/2013
03/02/2013
03/01/2013
07/12/2012
08/11/2012
24/10/2012
13/10/2012
03/10/2012
29/09/2012
24/11/2012
23/11/2013
Depart of part 2 23/11/2013
27/10/2011
02/10/2011
30/09/2011
16/09/2011
08/09/2011
02/09/2011
24/08/2011
24/07/2011
10/07/2011
09/06/2011
02/06/2011
15/05/2011
12/05/2011
09/05/2011
08/05/2011
07/05/2011
05/05/2011
05/05/2011
Depart of part 1 05/05/2011