www.worldtravellers.be

 
If you cannot read Dutch, you can choose any language with the google translate tool
2011 - 2012 - 2013

O

E

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

U

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

O

E

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

U

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

O

E

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

U

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

O

E

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

U

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

O

E

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

U

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

O

E

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

U

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

-

O

E

Z

B

E

K

I

S

T

A

N

Traveling is tasting the world ( Henny Bröcheler)

We rijden Oezbekistan binnen

 

 

België een Republiek?


Vijf kilometer verder komen we aan de grens. Het is hier rustig, zeer rustig zelfs in vergelijking met de grenzen die we in deze trip hebben overschreden. Wij zijn het enige voertuig. Het hek gaat open de militair vraagt of we diplomaten zijn. We rijden tussen een twee en halve hoge prikkeldraad omheining stijl ‘IJzeren gordijn’ van destijds. Kyrgysche immigratie, en douane geen problemen maar het duurt en duurt vooraleer alle papieren zijn ingevuld en de inspectie van de FJ is gedaan. We mogen een hek verder en opnieuw formulieren invullen en wachten. Hier zijn naast ons nog een paar personen die te voet de grens over willen. Alle bagage moeten ze een voor een uitladen, de vrouwen moeten in een apart hok om gefouilleerd te worden.
Het heeft bijna twee uur geduurd we mogen verder. Tezelfdertijd heeft de douanier die de documenten voor de tijdelijke import van de FJ moet opmaken België opgezadeld met een nieuw politiek probleem. Hij heeft van België een republiek gemaakt!!

Een van de eerste beelden in Uzbekistan: katoenplukkers
De katoenplant
Voor meer foto's van onze rit naar Taskhent klik hier

Uzbekistan een ander land.


We zijn pas de grens over en weer is het opvallend hoe in eenzelfde landschap de dingen geheel anders kunnen zijn. Voorbijgangers wuiven ons toe, auto’s steken ons toeterend voorbij en wuiven. De huizen zijn anders. Het is net langs de weg. De boortstenen zijn wit geverfd. Er staan bloemen langs de wegen…Op een katoenveld plukken tientallen studenten katoen. Als we langzaam voorbij rijden en halt houden gaat een luid gejuich op van de groep. We zijn duidelijk welkom.
Kamperen hebben we gedaan in een boomaard langs de hoofdweg. En terwijl we opkramen is de vermoedelijke eigenaar ons komen begroeten. Hij is weggegaan en terug gekomen met een zak granaatappels en een zak appelen. Salom.

Broodverkoopsters langs de weg

Andizhan is de eerste stad op onze weg naar de hoofdstad Tasjkent. Het is zaterdag en de banken zijn hier gesloten. We hebben nog geen lokaal geld en we weten dat kredietkaarten hier niet welkom zijn. Maar we weten ook dat iedereen bereid is om dollars te wisselen en dat de koers op de zwarte markt tot 30% in ons voordel kan zijn. Pittigheid is dat we nu op slechts een goede 30 kilometer van onze slaapplaats in Kyrgystan van eergisteren zijn. Maar ja, er is maar een grensovergang!

Over een 2250 m bergpas. met 4 rijstroken. Schitterend!!!
Het is zaterdag, Tasjkent is nog 350 km ver. De weg is breed en in redelijke staat. We zijn petroleumknikkers voorbijgereden. E is hier dus ook petroleum in de bodem. We zijn even gestopt om de GPS te programmeren en in een mum van tijd werden we omringd door wel vijf auto’s die zijn gestopt om ons welkom te heten. We hebben LPG kunnen tanken en daar hebben we ook geld kunnen wisselen door toedoen van een politieagent nog wel. 250.000 Som, en de grootste coupure is 1.000. Dat zijn dus wel geteld 250 bankbriefjes.

Dit is een hele pak bankbiljetten maar de waarde is maar 100 €

Daar lopen de mensen mee rond want kredietkaarten kan je hier niet gebruiken.

De ganse weg naar Tasjkent zijn ons vele auto’s voorbijgestoken om even te wuiven. Het minder aangename was dat we tot twee maal toe zijn tegengehouden om ons te registreren en dat we op de snelweg door de kloof bijna een spookrijder hebben geramd. Maar we zijn wel en wee in ons hotel in Tasjkent. Een uur vroeger dan voorzien maar dat komt doordat we opnieuw door een tijdzone zijn gereden. Het zal hier nu om 19 uur al donker zijn!

 

Tashkent, de groene hoofdstad

 

Tasjkent was en belangrijke stad op de toenmalige Zijderoutes. Tasjkent is ettelijke keren getroffen door aardbevingen. Net zoals Almaty is het een groene stad. Heraangelegd door de russen, brede lanen afgezoomd soms met meerdere rijen bomen. De stad heeft een explosieve groei gekend tijdens wereldoorlog II. Om de productie-eenheden te vrijwaren tegen de aanvallen van de Nazi’s werden vele fabrieken naar Tasjkent verhuisd en met die fabrieken zijn ook vele Russen zich in Tasjkent komen vestigen. Toen was de helft van de bevolking Russisch. Nu zijn nog enkele percenten van de bevolking etnische russen. De totale bevolking bedraagt meer dan 2 miljoen volgens de Uzbeken hier zouden er zelfs 5 miljoen inwoners zijn!

Tashkent, de groene stad
Het is leuk wandelen in de stad met zijn talrijke bomen en parken.
Dat is het leuke aan reizen. Vrienden van vrienden ontmoeten....
Voor meer foto's van Tashkent klik hier
In de oude stad van Tashkent pronken de moskeeën en mausoleums met hun azuurblauwe daken. Een fel contrast met het moderne centrum.

 

Hoe naar Pakistan?


De drie dagen in Tasjkent waren rustdagen en bezoeken aan de ambassades van de komende doortocht landen, China, Pakistan en India. Ondertussen hadden we van het reisbureau in Bishek een mail gekregen dat in tegenstelling tot wat ze vroeger hadden beweerd, we voor China toch een gids in de auto moeten hebben. Dat was een teleurstelling. Ons nieuw plan om toch door China naar Vietnam te rijden hebben we meteen weer afgeblazen. Maar ook het neiuws dat we voor de transitweg naar Pakistan een gids moeten hebben was een tegenvaller van formaat. Alle informatie die we in Bishek over Chinareizen hadden gekregen bleek dus uit de lucht gegrepen.
Veel alternatieven hebben we niet. Misschien van Uzbekistan naar Turkmenistan (transit via) naar Iran en dan naar Pakistan. Deze route is op zijn minst gezegd een omwenteling in ons reisplan. Maar al snel hebben we dit plan ook laten varen gezien de onlusten rond de stad Karachi en het negatieve reisadvies dat we kregen van de Pakistaanse ambassade.

De historische stad, Tashkent

 

De Chinese ambassade hebben we wel gezien maar hebben we niet kunnen betreden. Gesloten wegens delegatie! “Kom de 26ste terug” was het laconieke antwoord aan de telefoon. Aan de andere zijde van de stad ligt de Indische ambassade in een prachtige tuin met riviertje erin. Hier kregen we te horen dat we ons visa in Islamabad moeten aanvragen. Goed nieuws was dat zowel Pakistan als India geen Carnet de Passage meer vragen aan de grens voor de tijdelijke invoer van de wagen. Dit is een meevaller, als dat klopt tenminste.
De weg van Kyrgistan naar Pakistan is de beruchte Karakorum highway (KKH). Dit is geen snelweg maar een hoge weg! Hij is aangelegd door China en Pakistan en is sinds 1976 in gebruik. Honderden arbeiders hebben daarbij het leven verloren. Hij loopt langs het dak der wereld rond enkele achtduizenders en gaat naar Pakistan door het Karakorum gebergte over de Khunjerab pas 4.693 meter. Hij wordt ook wel een de negende wereldwonderpas genoemd. In 2010 was er een kolossale landverschuiving die een rivier heeft geblokkeerd, in minder dan geen tijd is daar een meer van 22 km lang en 100 meter diep ontstaan. Hoe moeten we daar over?
Een verdere mail van het Kirgies reisbureau vertelt ons dat we voor de vijf a zeven durende rit over de KKH niet alleen een gids moeten hebben maar ook een assistentievoertuig op de gevaarlijke plaatsen!

Samarkand, de parel van Oezbekistan

De rit Tasjkent naar Samarkand is 332 km saaie weg door grotendeels landbouwgebied. Samarkand is 2750 jaar oud en behoorde aanvankelijk tot het Perzisch rijk tot ze in 329 voor Christus werd veroverd door Alexander de Grote. Het gebied werd destijds al vruchtbaar gemaakt met behulp van irrigatie.

We werden verwelkomd in ons guesthouse in Samarkant met een kop thee

De stad bloeide door haar ligging aan de zijderoute. In 1220 werd ze geplunderd en verwoest door Chinggis Khan. In 1370 maakte Timoer Lenk - een verre verwante van Chinggis Khan – haar tot hoofdstad - van zijn rijk dat zich uitstrekte van Turkije tot India. Vanuit alle hoeken van zijn rijk liet Timoer Lenk, kunstenaars en ambachtslieden komen om Samarkand in haar oude glorie te herstellen en de mooiste stad ter wereld te maken. De meeste gebouwen die daar nu te zien zijn stammen uit die tijd.
In 1868 nam de Russische generaal Alexander Abramov Samarkand in en voegde het gebied toe aan het Russische Rijk.  Toen Rusland na de Russische revolutie opgedeeld werd in Sovjetrepublieken ontstond Oezbekistan. Tussen 1925 en 1930 was Samarkand de hoofdstad van Oezbekistan, later werd dat Tasjkent.

De Registan ligt op 10 minuten van ons hotel.  Wij logeren dus midden het oude stadscentrum. Registan met de drie Maidresses, is de plek die op het programma staat van iedere toerist. Dat is dus voor ons ook de eerste site die we bezoeken.

Op de "De Registan" bevinden zich verschillende Medressas en Moskees
Voor meer foto's van
The Registan klik hier

Eerst ticket kopen en dan mag je het grote binnenplein op. “Wil je de minaret bestijgen? Vraagt de wachter als hij onze tickets knipt. “Dat kan nu nog gauw, want straks komt er een delegatie” voegt hij eraan toe. We aarzelen wat maar stappen toch verder. Tot we door een politieagent aangesproken worden die ons hetzelfde voorstel doet. “Fifty two step and you have a marvelous view over town”  Voor ongeveer de helft van de gevraagde prijs gaan we akkoord. Het uitzicht was inderdaad mooi maar de 52 trappen van meer dan 30 cm– vanaf het eerste verdiep - in de schouderbrede binnenruimte van de minaret toren zijn toch iets meer belastend dan we hadden gedacht . En de eerste tien minuten hebben we de site bezocht met knikkende knieën. De mooiste van de drie Madresses, de Ulugbek, werd slechts in 3 jaar tijd gebouwd in de 16de eeuw. Vreemd genoeg heeft het gebouw veel beter de tand des tijds en de vele aardbevingen doorstaan dan de andere zelfs dat waar men 17 jaar heeft aan gebouwd. De derde is helemaal opnieuw heropgebouwd nadat het totaal verwoest werd door de aardbevingen die deze streek teisteren.

  
We beklommen de minaret en hebben na drie dagen nog steeds stramme benen
Dit was de beloning toen we boven kwamen aan de top van de minaret
 
Klik hier voor de PDF slideshow van de Resistan
 
De wondermooie mausoleums
Voor meer foto's van The avenue of Mausoleums
klik hier

Een nog mooiere site is het kerkhof met ‘De laan van de Mausoleums”, die ligt enkele kilometer noord oostwaarts. Achter de ingang van de site leidt een nogal steile trap naar de met turkoois mozaïek bezette gebouwen. Het ene mausoleum naast het andere langs beide zijden van een smalle straat. Ook hier is zeer veel gerestaureerd maar het blijft een indrukwekkend schouwspel. Wat een rijkdom werd hier in de 15 de - 16 de eeuw vergaard door de tussenhandel op de zijderoute.

Klik hier voor de PDF slideshow van de Avenue of Mausoleums

We eindigden onze culturele dag met een bezoek aan de door aarbevingen verwoeste en niet gerestaureerde moskee Bibi-khanym.

De gehavende bibi-khanym-moskee
Voor meer foto's van enkele moskees van Samarkand klik hier

In een typisch restaurant in Samarkand
Voor meer foto's van de stad Samarkand
klik hier

Centraal Azia's heilige stad Bukhara

 

De tweede historische stad op ons bezoekprogramma van Uzbekistan is Bukara op 286 ten westen van Samarkand. Ons Boutique Hotel Amelia ligt vlak in het historisch centrum in de oude jodenwijk. Ook hier is veel gerestaureerd en het ziet er allemaal (te) nieuw uit. Vele winkeltjes voor de vele toeristen (vooral Fransen) niet wat wij zoeken. De stad is totaal verwoest door Chinggis Khan in de 13 de eeuw op uitzondering van de Kalon minaret gebouwd in 1127. Hij vond die toren zo indrukwekkend destijds was het hoogste gebouw in Centraal Azië, dat hij bevel heeft gegeven het te sparen. Dit gebouw heeft de vele aardbevingen doorstaan wat voor een bouwsel uit de 12 de eeuw toch merkwaardig is.

De heilige stad Bukhara
Voor meer foto's van Bukhara klik hier

Het is zaterdag 24 september wij rijden naar Tadzjikistan en daar willen we de Pamir Highway rijden. Een 1.100 km lange bergweg die voor een deel op de grens met Afghanistan loopt. Een reiziger beschreef die weg als de reis naar het dak van de wereld.
Gelukkig heb ik bij de hotelbaas geïnformeerd over de te nemen grensovergang en de tijd nodig om tot aan de grens met Tadzjikistan te komen want anders hadden we voor een gesloten grensovergang gestaan. De te nemen overgang is die ten Oosten van Samarkand maar die is sinds drie maand dicht. Ja, het gebeurt nogal eens dat Uzbekistan en Tadzjikistan het oneens zijn over iets en als represaille wordt dan een grenspost gesloten! Maar dat hebben we al meegemaakt op de grens van Uruguay en Argentinië.

Helikopter tour over Bukhara

Klikken op de foto en daarna schuiven met de muisen en scrollen met het wieltje.

Op weg naar Tadjikistan.


De rit naar Dushanbe in Tadzjikistan is 820 kilometer als we niet naar Dermez moeten. Dermez is de grensstad met Afghanistan! Er moet een shortcut zijn over Baysun en de weg is goed. Als we die weg vinden sparen we meer dan 200 kilometer. Eens uit Bukara komen we in half woestijn gebied heel anders dan de katoenvelden tussen Samarkand en Bukara. Er is weinig verkeer en behalve hier en daar slechte weg is de baan vlot berijdbaar. We zijn slechts om 11 uur uit het hotel Amelia vertrokken en hebben ondertussen bijna 370 kilometer afgelegd. Het is over 18 uur we moeten dringend op zoek naar een kampeerplaats voor het donker wordt. De afslag om niet naar Dermez te moeten hebben we ondertussen genomen.

Onze laatste nacht in Oezbekistan
De kampeerplaats in een kleine canyon met beekje niet ver van de hoofdweg was weer subliem. We werden ’s morgans wakker van een kudde geiten die wat verder hun dorst in het riviertje kwamen laven. Het is zondagochtend we hebben tijd zat want Dushanbe is nog maar een goede boogscheut ver. Euh, 181 kilometer en een grensovergang.
De Oezbeken zullen in onze herinnering blijven als een heel vriendelijk open en voornaam volk.
Voor meer foto's van onze rit van Bukhara naar de grens van Tajikistan
klik hier
 
    
Ieder land zijn eigen hoedje
 
Klik hier voor onze GPS route in Oezbekistan
 
Voor onze juiste route zie op de beginpagina onder: Our route - GPS tracks of klik hier
 

 

Shipping to Africa 27/03/2016
23/01/2016
16/01/2016
15/01/2016
Depart of part 6
15/01/2016
12/11/2015
29/10/2015
23/10/2015
22/10/2015
Depart of part 5
22/11/2015
21/05/2015
13/04/2015
27/03/2015
20/03/2015
15/03/2015
04/03/2015
25/02/2015
26/01/2015
12/12/2014
18/11/2014
05/11/2014
02/11/2014
01/11/2014
Depart of part 4
01/11/2014
belgium3 17/05/2014
malaysia3 08/05/2014
singapore 07/05/2014
26/04/2014
24/04/2014
brunei 21/04/2014
borneo 09/04/2014
15/03/2014
01/03/2014
26/02/2014
vietnam 05/02/2014
04/02/2014
thailand 11/01/2014
03/01/2014
depart 02/01/2014
Depart of part 3
02/01/2013
27/04/2013
19/04/2013
03/03/2013
03/02/2013
03/01/2013
07/12/2012
08/11/2012
24/10/2012
13/10/2012
03/10/2012
29/09/2012
24/11/2012
23/11/2013
Depart of part 2 23/11/2013
27/10/2011
02/10/2011
30/09/2011
16/09/2011
08/09/2011
02/09/2011
24/08/2011
24/07/2011
10/07/2011
09/06/2011
02/06/2011
15/05/2011
12/05/2011
09/05/2011
08/05/2011
07/05/2011
05/05/2011
05/05/2011
Depart of part 1 05/05/2011