Terug naar:
www.worldtravellers.be

 
If you cannot read Dutch, you can choose any language with the google translate tool
2011 - 2012 - 2013


I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

I

N

D

I

A

-

I

N

D

I

Ë

-

 

 

 

 

 
Traveling is tasting the world ( Henny Bröcheler)

INDIA 2014 - 15

Deel een - N O India - na Myanmar - 11 december 2014
 

Deel twee - N O India - na Bangladesh - 25 februari 2015
 

Deel drie - N W India - na Buthan - 15 maart 2015
 

Deel vier - N W India - Sikkim - 20 maart 2015
 

Deel vijf - N W India - Kashmir - 13 april 2015
 

Deel zes - N W India - naar Nepal - 23 oktober 2015
 

Deel zeven - Z W India - na Nepal - 23 januari 2016

 

De nummerplaat van India
De vriendschapsbrug naar India

Naar boven

Grensovergang

Ok, we zijn klaar, we hebben een certificaat.  We zijn Ebola vrij.  Waar moeten we nu naartoe?  Een man zonder uniform zal ons de weg wijzen.  Wij moeten terug tot aan de gebouwen van douane en immigratie.  Die staan wat hoger op de linkse kant van de weg op een terrein dat door twee blauwe metalen hekken is afgesloten.  We vinden er toch iemand die ons weet te vertellen dat de heren van de douane en politie waarschijnlijk om 10 uur zullen komen. Dat is nog anderhalf uur wachten!  Wij zijn in een andere tijdszone en het is hier een uur vroeger.

 

We zijn beiden Ebola vrij bevonden

Eerst kwam iemand van de douane. Iemand moet hem gebeld hebben omdat we ons druk hadden gemaakt bij een van de mannen op het terrein.  Voordien had al iemand de hangsloten van de toegangshekkens verwijderd. De douanier, een man zonder veel woorden vroeg onmiddellijk naar onze Carnet de passage en douane (CDP).  Voor de eerste keer op onze wereldreis hebben we dit dure document moeten kopen.  Een kwartier later was de formaliteit gedaan en de man vertrok terug nog zeggende dat we hier moesten wachten op immigratie. Ongeveer een uur later – het is bijna 11 uur komen twee mannen aangewandeld samen met het stel Belgen. De nieuwe computers worden opgestart en een kwartier later blijkt dat er een netwerk probleem is. Eerst worden de Belgen geholpen voor hun exit stempels.  Maar zonder netwerk gaat het niet.  Wij lenen onze balpen want die hadden ze niet bij.  Alles wordt met de hand geschreven en na een half uur kunnen de belgen vertrekken.  Wij moeten mee naar een lokaal ernaast.  Daar staat ook een nieuwe PC maar die heeft ook geen verbinding met het net.  Nog een half uur later besluiten ze om ook bij ons de procedure manueel te laten verlopen.  Alles is klaar.  “ Can we go please?” “Ok”  “Sorry sir we need a copy of the Ebola certificate.”  “No problem sir, here it is” zeg ik. “We need a copy sir” antwoorden ze.  “I have none” . Probleem, er is geen copier bij immigratie!  Na wat denken heft de ene een oplossing gevonden.  Bij de douane is er toch een!
de mooie weg door de bergen

Naar boven

Welcome in India  
       
Oef, we hebben handen geschud en mogen verder.  Maar ons plan om vandaag nog 315 km ver te geraken kunnen we best opbergen.  We moeten door het bergmassief en dat zal niet snel gaan vrezen we. In het groezelige grensdorp Moreh is de bank ATM buiten dienst en een autoverzekering kopen hier kan ook niet. We rijden wel links op de weg maar de driewielige taxi’s rijden overal. 

De driewielige taxi's in India


De bergweg is mooi en brengt ons over een 1.400 meter hoge pas. Ondertussen hebben we al een paar militaire controles achter de rug.  We hadden gelezen dat we ons moesten registreren in de staat Manipur en daarom vraag ik de controlerende militair of we dit moeten doen, waarop ik een kordaat “No sir, we live in ademocratic country”.  Aan de volgende road block ondergaan we een zeer grondige  inspectie van de FJ met het openen van alle boxen in de bagage slider. Ik vermoed dat het meer nieuwsgierigheid was van de bevelvoerende officier dan een echte controle.  Hij was onder de indruk van onze uitrusting, zei hij. In zijn bureau waar hij de nodige formulieren aan het invullen is, een klein platform met dak op de rand van de afgrond, hadden we een mooi uitzicht op de bergen.  De militairen waren niet stekelig maar wel de kleine bij op Lieve’s pols die zorgde voor een pijnlijke ontsteking.
overal zien we bewapende militairen staan


De road blocks blijven maar opdoemen en ook de controle posten.  Overal zijn de gewapende militairen present.  Wij zijn in een gebied waar het tot voor kort zeer onrustig was en waar in 2010 nog bommen ontploften.  Een Indische familie die met ons op de foto wil voor de FJ verzekert ons dat vandaag het gebied veilig is.
auto's en vrachtwagens trekken zich niets aan van het tegenliggende verkeer - ze steken maar voorbij

Wij rijden tot Imphal – een koloniale stad - en hopen daar onze zaken in orde te kunnen brengen.   Ondertussen maken we kennis met de gevreesde Indische verkeerschaos. Ook hier staan op elke hoek van de straat gewapende militairen.  Het lijk wel een belegerde stad. Te midden van het tergende getoeter van alles wat wielen heeft onder het moto, hoe groter hoe luider de claxon, sukkelen we voort op zoek naar het hotel dat we hadden uitgestippeld.   En wonder boven wonder we hebben het gevonden. Helaas ze hebben nog alleen een suite.  We hadden niet gerekend op de vindingrijkheid van de Indiërs om geld uit je zakken te halen. We houden voet bij stek en zeggen dat we wel de standaard kamer prijs willen betalen en niet meer.  De hotelmanager dringt nog wat aan en wil weten wat we voor de suite willen betalen.  Ondertussen is een bediende druk bezig te telefoneren hij vindt wel een oplossing, garandeert hij.  De oplossing is dat we naar het zusterhotel kunnen gaan en daar hebben zij nog kamers. Ook daar hebben zij alleen nog een suite maar ze zijn bereid ons die kamer te geven aan de helft van de prijs!
stalen zenuwen moet je hebben
Voor meer foto's van de grens tot Guwahati klik hier

Naar boven

Wennen aan Indië.

We zijn twee nachten in Imphal gebleven.  We zouden er proberen een verzekering BA te krijgen, maar het liep iets anders dan we gehoopt hadden.  We moesten eerst naar het Ministerie van Transport gaan, maar op vrijdag was er feest in de staat Manipur en dus was de dienst gesloten.  Langer blijven om het de volgende dag te regelen had ook geen zin want het was zaterdag. We besloten dan maar verder te reizen, hopende da we gespaard blijven van een ongeval.  Maar dat laatste is nu juist het probleem!  Men had ons gezegd dat we in een dag van Imphal naar Guwahati kunnen rijden, 470 km.  Maar de eerste honderd zestig kilometer zijn bergwegen en we weten al dat gemiddelden van 25 km/u eerder normaal zijn. Dus dat wordt een lange rit.

Door Kohima rijden is al een heksentoer.  De stad is gebouwd op een aantal bergtoppen. Wij waren even het juiste spoor kwijt en langs steile hobbelige straatjes en steegjes moesten we terug op de juiste route komen, niet evident als je alleen met een kompas zou werken.  We waren deze ochtend al om half acht op pad maar het is al middag voor we Kohima bereiken. In Kohima zijn we in een andere staat ,Agaland.  De wegbedekking is hier beter en er zijn bijna geen militairen meer te zien en er is plots veel minder verkeer. We moeten nog meer dan 360 km afmalen!  Zullen we het halen voor donker?
Op een "autostrade"kwamen we alles tegen als spookrijder wat je je maar kan voorstellen

 

       tuktuk's                                                                             fietsers

 

traktors                                                             mannen met stootkarren

 

vrachtwagens                                                        de wegmarkeringen zijn nochtans goed aangeduid


Op de lange weg naar Guwahati  maken we kennis met alle mogelijke en onmogelijke verkeersituaties. Het meest aberrante is wel het verkeer op de expreswegen.  Normaal zou dat op deze nieuwe betonwegen veel sneller moeten gaan.  Het gaat inderdaad sneller maar er is het Indisch probleem. De Indiërs beschouwen een snelweg gewoon als twee parallelle wegen en de middenbermen worden vaak gebruikt om rijst te drogen, was op te hangen of voor kleine moestuintjes.  Je komt op de snelweg van alles tegen wat je niet zou verwachten. Dieren, voetgangers, fietsers, riksja’s, stootkarren, tuk tuk’s.  Maar de adrenaline momenten zijn wel de spookrijders. Je kan dus nooit gerust voorbijsteken.  Naarmate het donkerder wordt en dat is al iets voor 17 uur wordt het ronduit gevaarlijk.  Het is dan in dit jaargetijde bijna donker hier in Bengalen. Zoals in Birma wordt de autoverlichting aangestoken als het bijna  donker is, gesteld dat de overtuigen verlichting hebben. Voetgangers, fietsers en riksja’s hebben er al zeker geen.  We vragen ons af bij het zien van zoveel gevaarsituaties hoe de mensen hier denken. 

De snelwegen zijn gevaarlijk maar de normale wegen zijn dat nog meer.  Het wemelt er van voetgangers, fietsers en riksja’s  Daartussen laveren vrachtwagens, auto’s, tractors .bussen en motorfietsen.  Buschauffeurs zijn meestal de arrogantste. Er bestaat hier een pikorde in het verkeer. Op het laagste trapje staan de taxi's, dan de voetgangers en zo opgaande. Derde in de pikorde zijn de SUV's, tweede de vrachtwagens en eerste staan de bussen.

blijf hier maar kalm....

Velen rijden zonder achter verlichting of zelfs zonder licht.  Voetgangers lopen steevast met twee of zelfs meer naast elkaar met de rug naar het aankomend verkeer en fietsers blijven ook al met twee naast elkaar rijden!  Niemand gebruikt richtingsaanwijzers dus voorbijsteken kan alleen als je lang genoeg toetert en dan nog gebeurt het dat de vrachtwagen plotseling ook naar rechts uitwijkt…Nog nooit op onze wereldtrip heb ik zoveel de remmen moeten aanspreken met af en toe zelfs met krijsende banden. De snelwegen lopen door dorpen en daar staan langs de kant stalletjes soms wordt zo ’n gevaarlijke zone afgebakend met een chicane uitgevoerd met onverlichte dranghekkens.  Op deze hekkens lezen we dan soms “Police, sorry for the inconvenience”.  Bij een van die plekken maar dan zonder chicane staat een troep volk te kijken op een verminkt lichaam op de betonweg met wat verder een stilstaande witte auto….
druk druk druk

Naar boven

Guwahati.

De hoofdstad van de staat Assam  telt 850.000 zielen.  Het is donker als we er aankomen en in de zaterdagavond chaos terecht komen. Stoppen aanzetten stoppen wel 10 km lang en overal  het helse lawaai van de toeters van alles wat wielen heeft ook de riksja’s laten zich horen. Telkens we halt moeten houden worden we omringd door moto’s.  We worden aangestaard alsof we van een andere planeet zijn gekomen.  Nieuwsgierige gezichten willen ook de FJ van binnen zien.  Lieve wordt daar wat zenuwachtig van.  Anders dan in de andere landen van Zuid Oost Azië hebben de mensen hier geen glimlach op het gelaat.

Oei, ik ben net stapvoets door een rood verkeerslicht gereden.  Ik realiseer mij dat wat te laat.  Er was boven de rijweg een licht dat op groen stond plotseling uit gegaan ,het rode lichtte niet op. Ik rijd het kruispunt al op en de aanwezige politie doet mij teken opzij te gaan.  Ik ken geen Bengaals en de politie spreekt geen Engels,  dat wordt dan een oeverloze discussie denk ik en rij door. Na bijna twee uur fileleed zijn we eindelijk aan ons hotel.  Het was vandaag een rit van 11u30 en 550 km lang!
een totaal andere wereld


Veel valt niet te beleven in deze stad maar de rit gisteren was van die aard dat we besluiten voor twee nachten te boeken en maandag zullen we proberen een BA voor de FJ te kopen. De bank gaat maar om 10 uur open en dus is het wachten.  De bank kan ons geen polis verkopen! Ze weten ons te vertellen dat er een kantoor van een makelaar wat verder in de straat is. Dat kantoor gaat echter maar om 10u30 open stellen we vast.  Een voorbijkomende dame overtuigt de man van het kantoor ons binnen te laten.  Een groezelig kantoortje op het eerste verdiep van een vuil gebouw. We moeten gaan zitten.  Ik probeer de bettel kauwende man duidelijk te maken dat we een verzekering nodig hebben en niet veel tijd hebben.  Het duurt wel vijf minuten voor hij tot het besluit komt dat ze dat niet verkopen.  Maar we kunnen naar het hoofdkantoor gaan. Vooraleer daar naartoe te rijden wil ik wel weten of het daar zal lukken. Uiteindelijk neemt hij toch zijn telefoon.  Neen, daar kunnen ze ook geen verzekeringspolis verkopen, alleen voor in Indië geregistreerde voertuigen…
een uur voor 1 km.....
Voor meer foto's van Guwahati to Silinguri klik hier


Wij hebben bijna een uur verloren en we moeten vandaag 350 km verder geraken tot in Falakata.  Wij zijn nog maar 1 km verder en we worden door enkele mannen aangemaand om te stoppen. Ik blijf doorrijden en enkele proberen ons al lopend in te halen.  Gelukkig is er niet al te veel verkeer en  kan ik sneller rijden dan zij kunnen lopen. Dat doet ons denken aan eenzelfde situatie in China waar ze ook probeerden een hinderlaag op te bouwen.  Guwahati is niet direct de meest veilige stad.  Recent zijn er nog bommen ontploft. De stad wordt ook geplaagd door het Indische fenomeen van de vele verkrachtingen.  Om de verkrachtingen een halt toe te roepen is er sinds kort een speciaal vrouwelijk gewapend politieteam opgericht.
Om uit de stad te geraken moeten we een brug over de stroom.  Er is een nieuwe brug in aanbouw en dat vergemakkelijkt de verkeersituatie aan de ingang van de bug niet.  Het kostte ons 1 uur om over die brug te geraken.
Als we in Falakata toekomen is het weeral donker.  Tot overmaat van ramp is het GPS waypunt van het hotel niet correct. Hoe vinden we dat hotel? Na veel vragen is er  Abhideb die wil meerijden tot aan het resort dat iets meer dan 6 km van het centrum is verwijderd aan de rand van een woud.Abhideb spreekt twee woorden Engels maar is constant aan het tateren. Wij begrijpen er niet veel van. Wel dat hij fotograaf is en morgen met ons mee wil om de omgeving te tonen. In het resort zijn wij de enige gasten maar vooraleer wij uiteindelijk onze kamer krijgen duuurt het even want de boeking voor onze kamer was daar nooit aangekomen.
We kunnen geen meter verder

Naar boven

Ontsnapt aan een gijzeling

Het begon met een paar vrachtwagens die links op de expresweg stonden gestationeerd. Het werden er meer en meer. We rijden nu al kilometers tussen twee rijen vrachtwagens. Ook de andere rijbaan in tegengestelde richting is vol met gestationeerde vrachtwagens. Er staan soms wel vier vrachtwagens naast elkaar. We rijden langzamer en langzamer tussen de gestationeerde vrachtwagens waartussen ook nog chauffeurs hun potje aan het koken zijn. Zoveel vrachtwagens bij elkaar hebben we nog nooit gezien. Allemaal TATA'S. Plots staan we voor gesloten dranghekkens met zwaar bewapende politiemannen en soldaten. Er staan hier wel meer dan 10 vrachtwagens naast elkaar. Achter mij heeft een Indische 4x4 "Solero" mij gevolgd. Ik loop naar de politie maar geen enkele spreekt Engels. Ik maak hen duidelijk dat ik door wil en ze schuiven een dranghekken opzij. We rijden langzaam verder, opnieuw tussen opeen gepakte vrachtwagens, maar dat duurt maar enkele honderden meter en daar staan we dan voor een volledige blokkade. De chauffeur van de Soledo achter mij spreekt geen gebenedijt woord Engels en haalt zijn schouders op. Onze FJ is echter niet onopgemerkt gebleven en onmiddellijk worden we omringd door een groep mensen waarvan één toch twee woorden Engels spreekt. "Er is een blokkade" zegt hij, "omdat één van de chauffeurs gevangen genomen werd en daarvoor wordt geprotesteerd". Wanneer we hier weg zullen geraken weet hij ook niet. "Kun je daar over?" En hij wijst naar de hoge met boordstenen afgewerkte middenberm, "dan kan je misschien verder". Dat ziet er mij doenbaar uit voor de FJ, ik zet hem in vier wiel drive en een ogenblik later staan we aan de overkant. Het spektakel werd gevolgd met veel belangstelling en verwondering door een steeds grotere groep mensen. En inderdaad we kunnen verder. We zijn gelukkigerwijze ontsnapt aan een geforceerde camping tussen vrachtwagens.

waarschijnlijk een spookrijder tegen gekomen

overal afval

 
 
een koe houdt de wacht aan de rijstvelden
zo leven de mensen in bepaalde dorpen

Naar boven

Op weg naar Siliguri.

De reis gisteren was lang naar Kalafata. Het stadje heeft niets te betekenen. Het ligt wel bij een nationaal park waar nog wat olifanten blijken te wonen. Wij zijn op weg naar Silguri en vandaag doen we slechts 140 km. Het is mistig en slechts 17°,we rijden al een hele tijd tussen theevelden. De theestruiken staan hier onder bomen.
Al rond het middaguur zijn we in Siliguri. De hoofdstraat is alweer volgepakt met moto’s, vrachtwagens, bussen en rikja’s. Er loopt tussen al dat drukke en lawaaierige verkeer een bruine koe op het voetpad...! Als we uiteindelijk ons hotel hebben gevonden aan het eind van de Hilcart road, net over de brug over de brede stroom zijn we een uur later. De FJ kan niet in de garage van het hotel maar de waker zal er speciaal over waken, hij staat vlak voor het hotel op de aardeweg. Al gauw komen er weer kijklustigen zich vergapen, de winch vooraan en de dikke rubbers schijnen hen het meest te boeien.
en ze houden er de glimlach bij
koeien, honden, kippen, geiten...alles op straat

De harde matras heeft Lieve rugpijn bezorgd maar de nacht was relatief rustig met uitzondering van een toeterende trein die zich in de vroege morgen liet horen. Vanavond willen we in Malda zijn. Hoewel we stilaan wennen aan de wegen hier valt het ons op dat vooral in de dorpen het asfalt diepe kuilen vertoont. Het verkeer kan er maar moeizaam doorheen maar toch zijn er nog tal van verkeersremmers aangebracht en zelfs chicanes. Zijn het de bewoners die het asfalt kapot maken?
niet te geloven dat de mensen soms hun rijst gewoon laten drogen op straat
en toch recycleren ze. We zagen een plaats vol met witte zakken met plastieken flessen
 
Voor de zoveelste keer legt Dirk uit waar België ligt

Naar boven

Bijna in Kolkata.

Nog 450 km naar Kolkata, we hebben nog een tussenstop in Burdwan of Baharampur niet ver van de grens met Bangladesh. Van Malda naar Burdwan is het een rit van 350 km. Het moet wel lukken om om voor donker daar te zijn.
We hebben niet gerekend met een file van vrachtwagens die ons twee uur gekost heeft om door een klein dorp te geraken en later nog eens en uur om over een brug te rijden. Het is 20 uur als we op zoek zijn naar een hotel want we hadden niets gereserveerd. Na een uur zoeken hebben we drie hotels gevonden maar die zijn zogezegd alle vol. Een behulpzame motorrijder had ons naar het derde hotel geloodst. Terwijl we langs de kant van de weg op internet verder zoeken komen een aantal mannen naar de FJ en een ervan spreekt een paar woorden Engels en hij wil met zijn motorfiets voorrijden naar een hotel met parking. Het hotel hebben we gevonden maar de parking ingang is te laag. Terwijl we wat aarzelen zijn er twee andere motorrijders die vrienden hotel eigenaars hebben. Er is minstens in twee hotels plaats. Bij een daarvan, City hotel, waren we al, maar voor ons was er geen plaats meer had de conciërge tegen Lieve gezegd. Twintig minuten later, het is ondertussen al 22 uur hebben we onderdak.

altijd en overal grote belangstelling voor de FJ
 

Naar boven

De ruines van Gaur

In de omgeving van Malda bevinden zich de ruines van Gaur. Daar rijden we nu naartoe omdat we toch in de omgeving zijn.
Gaur of Laknauti is een oude verwoeste stad gelegen in Malda in de deelstaat West-Bengalen. Het is gelegen op de westelijke oever van de Ganges, 40 km stroomafwaarts van Rajmahal. De geschiedenis van de ruines gaan terug naar 1198 toen de moslims het gebied veroverden en deze gedurende drie eeuwen bestuurden. Ze beschouwden dit gebied als Bengaalse hoofdstad

De meeste ruines liggen dicht bij elkaar. We bezoeken er een vijfrtal.
Lukachuri Gateway AD 1655
Gumti Darwaza
Qadam Rasul Mosque AD 1531
 
Hier moesten de schoenen opnieuw uit voor de Fath Khan's Tomb - tussen 1658 en 1707 AD
Baradwari Mosque 1526 AD
Firoz Minar 25,60 m hoog
1486 - 1489 AD
Voor meer foto's van de ruines rond Malda klik hier

Naar boven

Kolkata

We rijden over een stevige brug Kolkata binnen, dat belooft. Maar waar we op gehoopt hadden is toch niet uitgekomen: de chaos is ook in Kolkata te vinden. Met een goed GPS punt vinden we ons hotel waar we de FJ voor twee weken mogen laten staan.
We rijden op een stevige brug Kolkata binnen
We komen aan in Kolkata in een even grote verkeerschaos met een massa aan mensen en met koeien op straat
Voor meer foto's van onze weg naar Kolkata klik hier
 

 

Bekijk de video van het chaotisch verkeer in India
 

 

 Hier wacht onze FJ op ons, tot onze terugkeer vanuit België
 

We wensen iedereen een zalige Kerst en een gelukkig Nieuwjaar
2015
Naar boven

Op 3 januari vertrokken we vanuit een regenachtig België, om onze tocht verder te zetten

 
 
   

We vlogen over een mooi verlicht Teheran

Hadden een tussenstop van 12 uur in Mombai

Op 4 januari kwamen we aan in Kolkota en werden opnieuw geconfronteerd met het hectisch verkeer

Onze FJ stond mooi op ons te wachten

 
Terug in Kolkata, een van de lawaaierigste, meest gepolueerde en met armoede gevulde steden ter wereld. De stad telt meer dan 4,5 miljoen inwoners maar met de voorsteden is dat meer dan 14,5 miljoen. De vroegere naam Calcutta werd in 2001 officieel gewijzigd in de sinds hier altijd gebruikte Bengaalse naam Kolkata. De stad heeft de laatste 20 jaar een metamorfose meegemaakt. De economie is aangezwengeld en de stad wordt voortdurend gemoderniseerd.
We hebben gisteren 5 januari de Hyatt Regency verlaten en een hotel opgezocht iets meer in het centrum van de stad. De Hyatt Regency was ook onze parkeerplaats voor de FJ tijdens de kerst en nieuwjaarsperiode gedurende dewelke wij even terug in België waren.

met weemoed vertrokken we uit ons luxe oord

Mede dank zij de hulp van het Hyatt personeel en een bezoek aan het hoofdkantoor van de verzekeringsmaatschappij zullen we waarschijnlijk een BA voor onze FJ kunnen afsluiten maar dat gaat niet zo snel als we hebben gehoopt. Eerst moet er een inspectie gebeuren. Een man heeft ettelijke foto's van de FJ genomen, ook van de binnenkant en zelfs van de motor. Dat blijkt een normale procedure te zijn. En nu maar afwachten, maar we houden de druk op de ketel en bellen om de haverklap om te weten hoe de stand van zaken is.
Wekom in het hectische verkeer van Kolkota

Naar boven

Leven in Kolkata niet 'as usual'

7 januari we hebben gisteren de oase van stilte en luxe verlaten en verblijven nu in een hotel in het midden van het hectische Kolkata leven. Ik had gisteren de rechtse voorband op druk moeten brengen -lichtje op dashboard was aangefloept-, er was meer dan 1 bar uit. Dat had ik trouwens al een paar keer moeten doen, al van in Birma een aantal weken geleden! Ik vermoed dat we lek zijn gereden. Niet ver van het hotel is er een bandenwerkplaats. Ze vonden er twee nagels in die band. De reparatie werd uitgevoerd naast de stoep in een drukke straat. Het duurde natuurlijk niet erg lang voor de FJ omringd werd door een groep nieuwsgierigen en wij verzocht werden uitleg te geven over ons reisprogramma. De baas van de shop is een Sikhs en door hem werd ik ingewijd in hun godsdienst aan de hand van een soort bijbel maar die was in de Indo taal. Als we in noord west India zijn moest ik beslist de gouden tempel bezoeken. Dat heb ik plechtig moeten beloven. Sikhs zijn verondersteld steeds een sabel bij te hebben, niet om hun eigen te verdedigen maar om de naaste te beschermen. Met het sabeltje dat aan zijn gordel hing had hij mij nauwelijks kunnen beschermen tegen een aanvallende raaf. Raven zijn er hier veel en dank zij deze vogels en de honden wordt er heel wat viezigheid opgeruimd die overal ligt.

 
 
Dirk werd ingewijd in de levenswijze van de Sikhs
Voor meer foto's van een algemeen beeld over Kolkata klik hier
 

Overal worden we begroet door wuivende mensen
Naar boven

We bezochten de Victoria Memorial
 
In het park van het machtige marmeren gebouw dat "Victoria memorial" heet, zitten tal van families te eten zij zijn omringd door raven en honden. Het is wel verboden maar als de wachters het niet zien? Die beesten weten waarop ze wachten. Het marmeren paleis werd begin 20ste eeuw gebouwd ter ere van Victoria het moest de tegenhanger zijn van Tai Mahal. Zitten op een bank in het mooie park was niet evident. Diegenen die durfden vroegen als ze een foto van ons mochten nemen en algauw werden de initiatiefnemers gevolg door nieuwe voorbijgangers die naast, tussen of achter ons op de foto wilden. Lieve kreeg een kleuter in de armen en zo ging het maar door totdat Lieve er genoeg van had.

Het mooie Victoria Memorial gebouw in marmeren
In de vijvers rond het gebouw ziet men mooie weerspiegelingen
 
Dirk kijkt naar een mooi tafereeltje: Mensen die eten en de honden en de raven staan te wachten op de restjes
Lieve werd prompt een kleuter in de handen geduwd en moest op de foto met deze jonge man
Voor meer foto's van Memorial Queen Victoria klik hier

Bij het verlaten van het park bij een druk kruispunt komen we in gesprek met een man die later een chauffeur van de Hyatt bleek te zijn Hij had onze FJ daar gezien. Twee uur later namen we afscheid van hem nadat hij ons een deel van de stad had laten zien. Sloppenwijken incluis. Twintig jaar geleden, zei hij, liepen er in Calcutta vele mensen naakt (geen kleren om aan het vege lijf te doen) en waren de meeste straten niet geplaveid. Tot nog toe hebben we alleen een groepje van drie jongens naakt op een voetpad gezien!
Naar boven

We bezochten het huis van Moeder Teresa

 

De taxi heeft ons naar The Motherhouse gebracht, het pand waarin moeder Teresa een piepklein kamertje betrok tot haar dood in 1997

 
Voor meer foto's van het huis van Moeder Teresa klik hier
 
Onze taxi met airco
Naar boven

Wandelen in Kolkata
 
De zes kilometer terug naar het hotel hebben we wandelend afgelegd, de beste manier om de vibes van een stad te snuiven maar hier ook de meest gevaarlijke manier. Voetpaden zijn ook hier meestal ingenomen door eetstalletjes, verkoopsstandjes, viezigheid of verroeste verdeelkasten voor het electriciteitsnet die nooit werden afgebroken en andere rommel. Die voetpaden zijn meestal door zware in wit en blauw geschilderde metalen hekwerken van de straat afgescheiden en dat maakt het nog ingewikkelder. In de avonduren loopt op regelmatige plaatsen water uit buizen, die uit de voetpaden komen, de straat op. Daar profiteren de clochards van om zich uitvoerig te wassen, drinkwater te verzamelen of de afwas te doen. Als je al op een voetpad kan lopen dan moet je 's avonds oppassen niet over een slapende dakloze te struikelen, overdag moet je oppassen voor uitsteeksels en kuilen. Hoe die kunnen slapen in dit helse straatlawaai? We hebben zelfs een man en vrouw met klein kind gezien met een super smal tentje op het voetpad en de man met de kleuter in een loop riksja.
Honden snuffelen in de ontelbare stinkende afvalhopen
Er zijn in Kolkota ook nog mooie gebouwen te zien ten tijde van het kolonialisme - maar die zijn allemaal in een slecht onderhouden staat
Voor meer foto's van het dagelijkse leven in Kolkata klik hier
Naar boven

De meest chaotische en bedrijvigste wijk in Kolkota: Bara Bazar
 
8 januari: de taxi brengt ons naar Bara Bazar. Wat we hier zien valt haast niet te beschrijven. In de smalle steegjes en straten wriemelt het van mensen en daartussen waar het kan rijden stootkarren, motoren, fietsen, driewielers en zelfs kleine vrachtwagens. Je moet voortdurend oppassen om geen wiel over je tenen te krijgen of een onzachte aanraking met je hoofd tegen een pak op het hoofd van een runner. In de straatjes heb je de verschillende ambachtslui en de winkeltjes en eetplaatsen ( soms enkel een brander met pruttelende kookpotten of mannen die met blote handen tot aan de ellebogen in een gele brei in grote kommen roeren). Soms zijn hele straten winkels die in dezelfde branche actief zijn, ijzer of papierwaren bijvoorbeeld, maar meestal lijkt het op georganiseerde chaos. Je kan er appelsienen per stuk kopen of melkthee drinken uit kleine stofferige bruine aarden bekertjes.

Bekijk hier de video van onze taxirit naar Bara Bazar
Naar boven
Zie je Lieve ergens tussen lopen?
Dirk trotseert ook de drukke straatjes
Dit moet je echt hebben meegemaakt
Appelsienen koop je per stuk. Twee appelsienen....hoeveel rupee?
Voor meer foto's van de wijk Barabazar klik hier
naar boven Naar boven

De markten eindigen aan de rivier. Bij de grote stalen Howrah brug over de Hooghly rivier is er de kleurenpracht van de bloemenmarkt die dan tegen de waterkant overgaat in vieze stranden waar mensen zich onderdompelen in het water om hun geesten te reinigen.
Een kleurenpracht, maar wat een massa mensen
Hier wordt er afgewassen, kledij gewassen, het haar gewassen, zichzelf gewassen en water gedronken van de rivier
Bij het terug wandelen van Barabazar naar de "normale" wijken van Kolkota zagen we deze woningen
Voor meer foto's van de omgeving van de Howrah rivier en de bloemenmarkt klik hier

Naar boven

Eindelijk een verzekering voor de FJ in handen.

Gisteren 9 januari is het gelukt, we hebben een verzekering burgerlijke aansprakelijkheid voor de FJ kunnen kopen. Daarvoor hebben we uren in het kantoor van de verzekeringsmaatschappij vertoefd want telefonische druk alleen was niet voldoende om het proces snel te laten verlopen. Het bleek namelijk dat ze een totaal pakket eigen risico inbegrepen aan het klaarmaken waren. Nochtans had ik bij de aanvang onze LLoyd polis voorgelegd die dat risico dekt. Maar dat hadden ze blijkbaar niet begrepen. Daarom hadden ze Toyota India ingeschakeld. Die moesten dan de garantie geven dat ze wisselstukken voor de FJ kunnen leveren en gezien de FJ niet bekend is in India was dat een gigantisch probleem. Maar dat scheen op goede weg, zo werd ons medegedeeld...
Eindelijk........

Naar boven

Verkeer in de stad.

Zelf rijden hebben we zoveel mogelijk vermeden dat zou trouwens dom zijn gezien de vele andere transportmogelijkheden. De gele taxi's zijn spotgoedkoop, 25 rupies startgeld en voor de eerste 2 km. Het zijn wel zeer oude auto's, een model van de Engelse Morris Minor van 1955. Zij hebben geen airco maar in dit seizoen is dat helemaal geen probleem. De witte taxi's hebben wel AC en zijn moderner en minder lawaaierige Tata's. Zelf een taxi roepen mondigt meestal uit op een discussie want voor een buitenlander wordt de meter uitgeschakeld en wordt steeds steevast 250 rupies geëist. Een nog goedkoper vervoermiddel is de metro. Die is tot nog toe wel beperkt tot een lijn: Noord/Zuid. Een uitbreiding is in de maak. Van ons hotel naar het dichtste metrostation is het 850 meter lopen of drummen, maar de trein doet de rit in minder dan 15 minuten waar we anders er met de taxi tot een uur overdoen. Een ticket kost 5 rupies. (0,12€)

De enige tram in gans India rijdt in Kolkota

De enige tram die in India rijdt, rijdt in Kolkata. Sommige tramstellen doen meer denken aan beestenwagens dan aan een publiek transportmiddel ze knarsen in de bochten en zijn meestal niet veel sneller dan een fietser. Die trams hebben we niet geprobeerd evenmin de toeterende aftandse bussen. De loop riksja's zie je hier ook nog hoewel ze verboden zijn sinds 2006. Het is meestal en zielig zicht. Een magere man dikwijls op blote voeten die lopend door de straten tussen het lawaaierige en niets respecterende verkeer een of twee rijke hogere kaste Indiërs vervoert. De groene op LPG rijdende tuc tucs hebben we hier ook niet geprobeerd dat hadden we in Imphal een aantal weken geleden al gedaan.
De loop riksja's zijn alleen nog in Kolkata te zien en zijn in feite al verboden van in 2006

Naar boven

Naar de kust.

We willen zo laat mogelijk in het voorjaar in Bhutan reizen omdat januari koud is en er sneeuw kan voorkomen op de bergpassen. De tweede dag in Bhutan zouden we al een paar passen van 3.500 meter moeten doen en als er teveel sneeuw ligt sluit men de weg voor een paar dagen af...
Ook onze geplande cruise in de grootste mangrove wouden ter wereld in de Sundarbans van Bangladesh is aangenamer als het 's nachts niet te koel wordt. Maar we moeten over de grens met Bangladesh voor 27 januari (visa verplichting) dat is een must. Ondertussen hebben we tijd zat om te verpozen aan zee.

Het is zondag 11 januari, we hebben ons hotel in Kolkata verlaten richting Mandarmoni. Een dorp aan zee met chique ressorts, zo wordt geschreven. Zondag zou moeten betekenen dat er wat minder verkeer in de stad is, maar we hebben naast de waard gerekend. Ook op zondag worden ettelijke wegen in de stad enkele richting. In de voormiddag richting centrum in de namiddag richting uit de stad. Dat hadden we lang geleden ook al in Mexico city leren kennen. Zulk creëert dan een extra probleem want onze gps weet dat niet. We rijden blokken om, om opnieuw op dezelfde plek uit te komen, wij komen in een gele taxifile in de omgeving van de Zoo waar het lijkt of half Kolkata vandaag naar de Zoo wil en met het agressieve rijgedrag van de chauffeurs hier is het dikwijls wringen en millimeter rijden om niet voortdurend stil te staan. Enfin het duurt twee uur als we op de snelweg richting zuid rijden.
Ook rijden op de snelweg is niet zonder verrassingen in West Bengalen. Een ambulance steekt ons voorbij vertraagt dan weer gaat links rijden en als we voorbij steken worden we gefilmd. Een ogenblik later worden we door dezelfde ambulance weer voorbij gestoken en gevraagd op kant te gaan. Een paar ambulanciers beoordelen we niet als gevaarlijk, we hebben tijd en we stoppen links van de snelweg. Uit de ambulance voor ons springen twee man en nemen onze FJ in het vizier van hun gsm camera. Zij moeten naar Digha wij iets minder ver...(180km) zij zullen voorrijden.
wij komen in een gele taxifile in de omgeving van de Zoo

Wij zijn gestopt om sinaasappelen te kopen op een van die markten naast de snelweg. De snelweg wordt aan die gevaarlijke plaatsen voorzien van een chicane gevormd door een paar metalen hekken. Wij zijn die verkeerssituaties nu al wat gewoon geworden maar het blijft een hallucinante en gevaarlijke situatie! Stoppen met de FJ waar volk is is in India tot nog toe steeds een belevenis. We worden aangestaard, diegenen die een gsm hebben komen naar de FJ toe en beginnen foto's te nemen. Als ze durven of een paar woorden Engels machtig zijn dan moeten we met hen op de foto. En het duurt niet lang of langs beide zijden van de FJ staan de neuzen tegen de zijramen geplakt. Hier aan dit marktje is het niet anders. Een man spreekt wat Engels en hij hij stelt de eerste gebruikelijke vraag. "Where you come from?" Verwonderlijk velen kennen Belgie en sommige kennen onze voetballers! De man wordt dan de tolk voor de omstaanders. Dan willen ze ook de FJ van binnen zien en dat gaat zo maar door want de groep omstaanders wordt steeds groter. Tot we uiteindelijk toch afscheid moeten nemen maar voor we verder kunnen rijden moeten nog tal van handen geschud worden. Typisch voor het India dat we tot nog toe kennen is dat vrouwen bijna niet in het straatbeeld voorkomen met uitzondering op de markten. Vrouwen achter het stuur zijn nog zeldzamer! De dolle Mina's zijn niet van deze (India) wereld.
Langs kleine smalle dijkwegen en armtierige dorpen komen we tot bij het strand van Mandarmoni. Hoe moeten we naar Anutri resort, vragen wij aan de omstaanders. Wij rijden de helling af en komen op een breed strand. Vijf tot zes kilometer verder moet dat resort te vinden zijn. Op het strand wordt door 'Google maps' een weg getekend die 'Beach Road' wordt genoemd. Ik had gelezen dat het strand bekend stond om de vele rode krabben die er op lopen maar met al dat verkeer?
De "Beach road" van Mandormani
De toegang van de resorts bevinden zich op de "Beach road"

Naar boven

Digha, that's for small people ....
Na twee dagen Anutri resort hebben we het daar voor bekeken. Onze kamer was wel groot en mooi met uitzicht op de zee maar het resort lag bezaaid met rommel. Ook in onze traphall lag het vol met lege plastiek flessen en rommel en niemand die daar iets aan deed. En dat voor een vier sterren resort!

Hier zijn we gaan lopen na twee dagen.
 
De mensen waren super vriendelijk maar proper is toch iets anders. Hier het afscheid van het personeel
Naar boven
 
Bekijk hier de video van onze rit op de Beach Road
 

Het mooie brede strand van Mandarmoni
naar boven Naar boven

The Sana beach ligt bijna op het einde van een 18 km lange strandstrook voor Mandarmoni niet ver van Anutri. We gingen er op onderzoek aangetrokken door het bord in het voorpark met erop friterie! Volgens de manager waren zij samen met twee andere resorts acht jaar geleden de eerste die daar bouwden. Er is geen weg naar de Sana beach je kan er enkel naar toe over het strand. Bij laag water is het strand op sommige plaatsen een paar honderd meter breed, bij hoog tij komt het water tot aan de muren van later gebouwde ressorts. Een van die vooruit geschoven resorts heeft de golfslag niet doorstaan en ligt (al) in puin. De betonnen muren die men optrekt rond die resorts,om het opkomende water tegen te houden, veroorzaken plaatselijke ontzanding van de kust als het water bij laag glij zich terugtrekt. Bij hoog tij is het gebruik van de beach road, zo noemt men de piste over het strand, ronduit gevaarlijk. Op sommige plaatsen is er drijfzand en dan gebeurt het dat voertuigen in het zand of slijk zinken.
Een "Friterie"...dat trok onze aandacht natuurlijk
Achter de friterie vonden we deze oase, hier vonden we wat we zochten
Voor meer foto's van Mandarmoni beach klik hier
Naar boven
Dit strand stond bekend om de ontelbare rode krabben die er rondlopen en er een habitat hebben (of gehad hebben). Die krabben zijn nu verdwenen als gevolg van het vele verkeer op het strand. Ze zijn nog wel te zien op het einde van de strook aan de monding van een kreek en aan de overzijde van die kreek in Tajpur. In Tajpur is geen autoverkeer toegelaten.
Kinderen die hier in erbarmelijke toestanden leven komen lachend aangelopen
en ze wilden natuurlijk op de foto

Om in Tajpur te geraken hebben we twee mogelijkheden met de FJ of te voet. Met de FJ moeten we 25 km over de weg en de smalle dijkpaden. We hadden in Tajpur, een paar dagen eerder, kennis gemaakt met een kok die in Singapore had gewerkt en die ons krab in zwarte peper zou klaar maken in zijn bamboe restaurantje op het strand. Te voet ernaar toe is het amper twee kilometer. Maar bij de kreek waar de krabben nog zitten was het oppassen geblazen, want ook daar was drijfzand en dan moesten we nog over ruim 50 meter water zien te geraken. Het is ons dus niet gelukt dit avontuur.
 
Honderden of wel duizenden rode krabben lopen hier gewoon op het strand
Naar boven

De kinderen graven in het zand waar de krabben inkruipen en vangen ze
 
Na onze mislukte poging om te voet in Jajpur te geraken reden we met de beach taxi terug naar ons resort
Voor meer foto's van Jajpur beach klik hier

Sana beach was met uitzondering van het weekend, bijna zonder gasten. Meestal zaten wij alleen in het restaurant. Het restaurant dat ook geen bier mocht serveren. Wij konden wel in de bar ernaast bier drinken, maar niet in het restaurant. De barman en de manager deden wel hun uiterste best om ons terwille te zijn, eenmaal hebben we toch een pilsje in het restaurant gekregen. We hadden ook een met 25% gereduceerde prijs voor ons verblijf bedongen.
Op een dag zijn we het meer zuidelijk gelegen strandstadje New en Old Digha gaan verkennen. Daar was wat meer leven in de brouwerij. Bij onze terugkomst vroeg de barman hoe het was geweest. Veel volk daar had ik hem geantwoord. Waarop ik prompt het antwoord kreeg. Yes, Digha is for small people. En daarmee bedoelde hij dat Mandarmoni het chique volk trekt....
Van Mandarmoni beach naar Digha reden we door een zeer arme streek
aan de waterbron
 
We vonden een car wash en de FJ werd goed onder handen genomen
Aan de carwash - een vriendelijke vrouw voor haar huisje van stro
 
Opnieuw werd er om een foto gevraagd samen met Dirk
Voor meer foto's van het leven onderweg van Mandarmoni naar Digha beach

Naar boven

Terug naar Kolkata

Er is Old Digha een stadje aan de kust 190 zuidelijk van Kolkata en er New Digha. Kamperen aan de kust hebben we allang opgegeven voornamelijk om twee redenen. Het is 's nachts te fris maar de echte reden is wel de overdreven nieuwsgierigheid van de mensen in India. Als we wandelen worden we van kop tot teen aangestaard en we worden telkens weer gefotografeerd alsof we filmsterren waren. Met de auto is het nog erger. Als we ergens durven halt houden om iets te kopen bijvoorbeeld duurt het niet lang of de FJ is omsingeld. Als ik op de parking van het hotel de motorkap durf openen of de banden moet opblazen dan wordt ik dermate op de vingers gekeken dat het niet meer plezant is. Daar moet ik nog altijd aan wennen. Dus stel je voor dat we onze daktent ergens zouden opentrekken dan kan je je al voorstellen wat dan de gevolgen kunnen zijn. Er zijn ook zo weinig plekken waar je alleen kan zijn. Van de 1 miljard Indiërs zijn er overal wel enkele in je onmiddellijke nabijheid.
Op het strand van New Digha
Oei er zijn beekjes, het is ofwel de voeten natmaken ofwel springen...
We kregen opnieuw een prachtige zonsondergang
 

Vanuit onze hotelkamer sloegen we dit spectakel gade.

Hoe ze hier beton gieten.....
Voor meer foto's van ons verblijf in Digha klik hier
Naar boven
 
Met weinig gereedschap maar met veel handen gaat dit ook
Bekijk hier de video hoe ze in Digha beton gieten

We hadden een prima hotel in New Digha en vanochtend hebben we afscheid genomen van onze kamer met groot rond bed. Rustig cruisend deden we er iets meer dan drie uur over om ons hotel in centraal Kolkata te bereiken. Rustig, is wel een eufemisme want het blijft een uitdaging om ongevalvrij te rijden hier. Wij kunnen dat arrogant gedrag van de Indiase weggebruiker maar niet plaatsen. Het begint al bij de voetgangers die zelfs het luide getoeter aan hun laarzen lappen en rustig hun weg vervolgen midden op een drukke rijbaan. De fietser de motorrijder de autochauffeur ze ageren allen gelijk: ik ben hier en de rest kan de pot op. De hoogste in de pikorde zijn de buschauffeurs en je moet het gezien hebben met welke snelheid ze door de dorpen scheren met hun extra luide claxons. Ze stoppen ook op de meest onverwachte plaatsen, in een bocht of op een kruispunt!

Er gaat blijkbaar iets gebeuren tegen het oorverdovende toeteren
Voor de foto's van "de contrasten" in Kolkata klik hier

Ons hotel in de Marquisstraat vlakbij de Parkstreet is inderdaad in het bruisende centrum van Centraal Kolkata. De Marquisstraat is een smalle tweerichtingsstraat en er maneuvreren met een brede FJ is geen sinecure. Maar gelukkig zijn er altijd helpende mensen. De parking van ons hotel is in feite een lange overdekte gang met aan een zijde winkels en op het einde van de gang twee hotels. We hebben slechts een paar centimeter marge afstand van de daktent en het plafond van de gang. Het Is gelukt de FJ staat veilig onderdak. Dat hadden we al een keer in Mexico ook, parkeren op een marmeren vloer.
"No, no don't listen to those guys ". We lopen naar ons hotel in de Marquisstraat en worden lastig gevallen door overijverige riksja lopers. Er is een man in sjofele kledij die ons verwittigd op te passen voor die mannen. De man is een gepensioneerde unif prof Fysica.
We gingen een ganse dag op stap met Professor Srikumar, een hele interessante man

Naar boven

Onze laatste dag in Kolkata

We hadden gisteren op de hoek van een straat een lang gesprek met prof Srikumar, die ons tal van tips gaf om te bezoeken en wat we zeker niet mochten missen was het museum gewijd aan de Nobelprijswinnaar, dichter, schrijver en kunstenaar uit Kolkata,Tagore.
Het is nog maar half negen en de receptie verwittigt ons dat een professor voor ons aan de balie staat.
 
Professor Srikumar leerde ons Dosa met Marsala kennen en het smaakte overheerlijk

Wasdag vandaag
Voor meer foto's van onze wandeling met Professor Srikumar klik hier

We hebben een leerrijke en boeiende dag achter de rug. De prof was onze sympathieke gids vandaag. We weten nu zelfs ook wat we moeten laten fabriceren om in India op Lpg te kinnen rijden.
Spijtig genoeg was het Tagore museum gesloten net als de shops om een adapter tussenstuk te laten maken voor de Lpg tank vulnippel. Het is zondag en bovenover is het vandaag en morgen een feestdag.
We kregen ook een beter inzicht in de godsdienstige tegenstellingen in India met in het bijzonder de interne problemen met moslims en islam.
01 De Sheetalnathji Mandit tempel
Marble Palace
Tagor House
Voor meer foto's van ons bezoek aan De Sheetalnathji Mandit tempel, het Marble Palace en Tagor House
klik hier

Morgen verlaten we voor de eerste keer Indisch grondgebied en rijden naar Khulna in Bangladesh een van de armste landen ter wereld en islam land.

 
naar boven Naar boven            Onze route van ons eerste deel in India - we reden 2350 km

Deel twee - N O India - na Bangladesh - 25 februari 2015
 

Naar boven

Meghalaya een ander Indië

Toen we gisteren de grens over waren ging de weg steil omhoog. Een smalle kronkelende weg die uitkijkt over een immens groot gat, een steengroeve waarvan al een deel is ondergelopen. Geen tijd om wat te genieten van de mooie panorama's we moeten ons haasten. Gelukkig voor ons is er weinig verkeer. De grens India Bangladesh is hier de grens tussen het vlakke land en het bergland van Meghalaya. We blijven klimmen tot bijna 1.900m. Onze benzinmeter daalt snel. Zullen we een tankstation vinden op de hoogvlakte waar we nu op rijden? Shillong halen we niet. De drie ton van de FJ kost veel benzine in de bergen.

Shillong is de hoofdstad van de staat Meghalaya. Er leven 350.000 mensen in de stad die op heuvels is gebouwd en op 1.500 m hoogte ligt. Niet alleen het berglandschap brengt ons in een andere sfeer ook de mensen zijn hier anders. Anders dan in Bangladesh en anders dan in West Bengalen. De geloofsovertuiging van de inwoners van deze staat is overwegend katholiek. In Shillong staat zelfs een kathedraal die ooit eens bezocht werd door paus Johannes de 23ste.
Het is inderdaad donker als we afdalen naar Shillong. We hebben ondertussen kunnen voltanken, er was nog amper 3 liter benzine in de tank. We zijn ook weer door een tijdzone met een half uur gereden. In gans indie geldt hetzelfde uur en dat maakt dat in de oostelijke staten het al donker wordt vanaf 17u30!
Welkom in het "Incredible India"
De kaart van Noord Oost India

Onze hotels lagen in het centrum van de stad: Police Bazar. Drie hotels hebben we gehad. Het eerste hebben we na een nacht verlaten omwille van de schimmel in de kamer en slecht internet. Het tweede was prima maar het was maar voor een nacht vrij. Het derde was ooit eens zeer mooi geweest met de statige marmeren trappen en vloeren maar is nu aan een grote opfrisbeurt toe...
In Shillong reden er geen tuk-tuks meer maar wel een massa zwart-gele taxi's
Klik hier voor meer foto's van onze rit van de grens naar Shillong
Naar boven
Ten zuid oosten van de stad vonden we na wat zoeken de Laitlum canyon. Een weinig bekend en goed verdoken diep gat in de hoogvlakte. Op de bodem van de vallei is er een dorp dat alleen te bereiken is na een twee uur durende afdaling langs een steile trap. Goederen worden langs een kleine kabelbaan vervoerd. We zijn niet tot het dorp afgedaald want vier uur dalen en klimmen was een iets te grote uitdaging.

Op weg naar de minder bekende Laitlum Canyon
De bergbewoners hebben een totaal ander gelaat dan de andere Indiers
Het dorpje Rasong ligt compleet afgesloten in de valei
De goederen worden met een kabelbaan naar het dorp gebracht - de bewoners moeten te voet langs de 200 trappen
Klik hier voor meer foto's van de canyon en het dorpje Rasong

Naar boven

Kaziranga Nationaal Park

De 240 km naar het noord oosten, naar het Kaziranga nationaal park was een mooie reis. Om buiten Shillong te komen was er wel de gebruikelijke Indiase drukte en hadden we anderhalf uur nodig om uit de agglomeratie te geraken. Maar nadien werden we beloond met een slingerende bergweg -die al op vele plaatsen omgebouwd is tot een weg met vier rijstroken - en mooie panorama's.
De tweede helft van de rit ging grotendeels over een vlakke vier rijbanen weg ( met spookrijders) die we al in december bereden hadden maar dan in de andere richting. Wij zijn vroeg in het geboekte resort dat aan het begin van het park ligt. De manager zal ons de nodige toegangs bewijzen bezorgen voor een olifant- en jeep safari morgen.
Het resort is tamelijk recent en mag er zijn, een pareltje!

Daarvoor moeten we al om kwart voor vier uit de veren. De ingangen voor de safari's liggen op 40 en 27 km van het resort en hoe vroeger in het park hoe meer dieren er te zien zijn. Het Nationaal park Kaziranga is een nationaal park in de Indiase deelstaat Assam en wereldberoemd vanwege de Indische neushoorn. Het park is ingeschreven in Unesco wereld erfgoed. (1985) In het park leven zo'n 15 diersoorten die op de lijst van bedreigde diersoorten staan. Zo zijn er de Indische neushoorn (rond de 1850), wilde Aziatische waterbuffel (1600), moerashert (470). Andere grote herbivoren zijn de Aziatische olifant (1900), geur (30) en sambar (60). Kleinere herbivoren zijn de Indische muntjak, wild zwijn en varkenshert! Ongeveer 57% van de wereldpopulatie wilde waterbuffels leeft in het park. In 2006 werd het park uitgeroepen als tijgerreservaat. In het park leven zo'n 86 Bengaalse tijgers, wat de hoogste dichtheid in de wereld is, één tijger per vijf km². Er komen ook Indische panters voor. Andere katachtigen zijn de vissende kat, moeraskat en de Bengaalse tijgerkat. Kleine zoogdieren zijn het zeldzame Bengaals konijn, Indische civetkat, Chinees schubdier en nog vele andere...Negen van de veertien primaten zijn te vinden in het park. In de rivieren zwemt de bedreigde Gangesdolfijn. En dan zijn er nog de python, de konings cobra...

Naar boven
Hier leven de grootste populatie van de eenhorige neushoorns
Moeder neushoorn met baby
Per olifant bezochten we het park
Klik hier voor meer foto's van de "Elephant safari"
 

Na de Elephant safari was het de beurt aan de jeep safari
naar boven Naar boven
Dit is de zwarte ooievaar en de Indische ganzen
Een neushoorn steekt de weg over
We kwamen ook (wilde) olifanten tegen
Klik hier voor meer foto's van de
"jeep safari"

Naar boven

Teveel risico's.

Verder naar het Noord Oosten ligt de staat Arunachal Pradesh ( ten noorden van de staat Nagaland waar we in december al doortrokken), de laatste staat aan de grens met Tibet en China. Het is een gebied met nog vele witte vlekken op de wereldkaart, zo wordt geschreven. Een ideaal gebied om op ontdekking te gaan ware het niet dat ook daar gevaar aanwezig is.

De koppensnellers ( Naga stammen) die hier voor enkele decennia nog actief waren zijn niet het probleem. Het is een guur gebied waar smokkelaars en drugssmokkelaars de scepter zwaaien en waar Maoïsten (radicale communisten) en separatisten wedijveren met andere terroristen om de macht en de controle. Cultureel (de vele volksstammen ) is het nochtans het meest fascinerende gebied van Azië. Spijtig dat we dit deel van de wereld niet op onze reisplanning hebben kunnen zetten!

Naar boven

Opnieuw een grens


We hadden vandaag al in Bhutan moeten zijn ( 3 maart ’15) maar er was een klein probleem opgedoken om onze visa tijdig toegestuurd te krijgen.  We hebben dan maar een nacht bijgeboekt in Tezpur.  Dat gaf ons ook de mogelijkheid om ons bij de politie te laten informeren of de weg naar de grens veilig was.  Tot Talipur is dat geen probleem werd ons verzekerd maar daar bel je best de lokale politie.  Het gebied aan de grens met Bhutan wordt als zeer onveilig bestempeld. Er zijn stammentwisten die zeer regelmatig uitmonden in afslachtingen.  Meer dan honderd doden de laatste weken. Er zijn terroristische groeperingen zoals de BORO die tegenwoordig mensen gijzelen of kidnappen om aan geld te komen.  De vrouwelijke politiechef had ons gezegd dat de lokalen geen probleem hebben op de route die wij willen nemen maar toeristen wel.  Niet zeer geruststellend.

We zijn tegen onze gewoontes in vanochtend vroeg vertrokken. Om half negen waren we uit Tezpur. En tot onze verbazing kwamen we weinig grote verkeersproblemen tegen.  Waar we vanavond zullen overnachten weten we niet want aan de grens en onderweg zijn geen hotels.  Het zal dus kamperen worden en we hebben proviand bij. We passeren regelmatig militaire checkpoints en politie check points. Hoe dichter we de grens naderen hoe meer er zijn. Bij een van die posten doe ik navraag omtrent de veiligheid.  “The road is safe, sir”  zegt ons een militair in kaki  uniform met rode muts, in verstaanbaar Engels.
We vonden een overnachtingplaats in de Don Bosco school bij Father Georges

Het is amper middag als we door de nevel de eerste bergen van Bhutan ontwaren, de voetheuvels van de Himalaya. Wat later rijden we N K Darranga binnen de grensstad.  Er is amper verkeer geweest de laatste 20 km met uitzondering van de tuk tuks in de dorpen . We zijn wel militaire colonnes tegengekomen met vrachtwagens en zelfs kanonnen. . Die rijden naar de oefenvelden hier in de omgeving. Hoe dichter wij e poort van Bhutan naderen hoe meer militairen wij zien.  Waar douane en immigratie is moeten we nog uitvissen.  We rijden tot aan de laatste roadblock wat verder staat het mooie portaal dat de poort tot Bhutan word genoemd.  We moeten rechtsomkeer maken want onze afspraak met de Bhutan officials is pas voor morgen
We hebben al een paar lokalen gevraagd war we de douane kunnen vinden maar een verstaanbaar antwoord bekomen lukt niet goed.  In deze regio leven tot wel 19 etnische groepen en elk hebben ze hun eigen taal.  Maar ook Hindi hadden we niet kunnen begrijpen wat hier de officiële taal is.  We hebben een terrein met wat vervallen bouwsel met vooraan een vlaggenmast met vlag in rood blauwe gezien.  In een van de gebouwtjes liggen mannen te slapen op een brits, we lopen verder en komen een majoor tegen.  In zijn klein bureautje worden we uitgenodigd op thee met koekjes. Hij zal ons begeleiden naar de douane en immigratie.  Als we willen kunnen we kamperen op zijn terreinen.
Hij is ons inderdaad voorgereden naar immigratie heeft de verantwoordelijke van de douane bij hem geroepen en wij hebben deze laatste uitgelegd dat we een stempel in onze carnet willen.  De douane chef had dit document nog nooit gezien.  Morgen vroeg zou immigratie en douane op post zijn als we de stempels komen halen.
De majoor bracht ons ook naar de Don Bosco school. Hij kent father George de directeur van de school goed.  We wisten van andere wereldreizigers dat daar een mogelijkheid is om veilig te kamperen.
Kamperen was niet nodig father Georges heeft ons een kamer in zijn hostel aangeboden. Volgens  Google maps  moet er een restaurant zijn in theeplantage vlakbij immigratie maar dat blijkt een grote fout.  De directeur van de theeplantage is een vriend van father Georges en wat waren we blij toen father Georges ons voorstelde om er een bezoek aan te brengen.
naar boven Naar boven
Samen met Father Georges bezochten we de Menoka Tea Estate
Klik hier voor meer foto's van onze rit naar de grens van Bhutan en het bezoek aan de thee plantage


De theeplantage stelt 1.000 man te werk. De thee wordt niet verkocht in India wegens te duur voor die markt.  De afzet gaat naar Duitsland en Japan. De ontvangst was hartelijk we proefden er uiteraard de thee maar kregen ook hapjes en een lekkere vis ( Rohu ) voorgeschoteld.  De directeur wist ons ook te vertellen dat zijn voorganger werd gegijzeld door de terroristen en dat hij slechts na vier maand is vrijgekomen mits de betaling van een aanzienlijke smak Rupies. Omwille van de kidnap dreiging is de plantage zeer goed beveiligd.  We weten  nu wat meer over thee maar ook de veiligheidsrisico’s in de streek. Zelfs kinderen worden o straat opgepikt door mannen met een motor en mits betaling van grote sommen geld weer vrijgelaten. Onlangs nog na 8 maand kidnapping.
Faher Georges heeft een avondmaal laten bereiden in zijn Don Bosco school. Wij hebben onze enige fles Shiraz wijn met hem en zijn collega gedeeld.  Morgen zullen we vroeg moeten ontbijten want om 8u30 moeten we over de grens zijn, daar wacht iemand op ons, om ons te assisteren bij het papierwerk voor de auto vergunning.


Deel drie - N W India - na Buthan - 15 maart 2015
Naar boven

Opnieuw in India
De grensstad,Phuentsholing in Bhutan en Jaigaon in India zijn eigenlijk een agglomeratie met dat verschil dat de in Indiase kant de chaos heerst compleet met het onophoudend getoeter en de koeien die in het midden van de rijweg liggen om maar te zwijgen van de vuilnis diat overal ligt.
Kinley had ons een gids toegewezen die ons door de grensformaliteiten moest loodsen en ook een hotel moest boeken. Gelukkig maar, want immigratie vinden in een straat waar wegenis werken aan de gang waren op 1 km van de grens en de douane op twee kilometer van de grens zou ons behoorlijk meer tijd hebben gekost. De douane had wat problemen met de CDP procedure maar zoals bij een van de voorgaande grensovergangen hebben wij hun getoond waar we de stempels en handtekeningen wilden hebben.
We zijn opnieuw in India - Koeien op de straat

Van de grens naar Darjeeling de hoofdstad van het gelijknamige district rijden we meestal tussen theeplantages. Onderbroken door de passage in een kloof van de Tista rivier tussen twee nationale parken en over een weg in aanleg met veel stof en kuilen. Ten westen van het dorp Kalimpung splitst de weg, wij moeten noordwaarts langs het dorp Tista Bazaar. De weg wordt er smal en begint snel te stijgen met hellingen van 20% en meer. We maken zelfs een complete cirkel rond een heuveltje. We rijden onafgebroken tussen de theeplantages en de amper 3,5 meter brede weg inlijft maar snel stijgen. Als we boven zijn hebben we 2.000 meter gestegen ( tot op een hoogte van 2.220m ) op een afstand van slechts 20 km!
naar boven Naar boven
we rijden tussen de Darjeeling theeplantages

Darjeeling is wereld bekend omwille van zijn uitstekende thee. Het was een Engelse chirurg - Dr. Campbell- die in 1841 experimenteerde met het gestolen zaad uit China van verschillende theesoorten. De naam Darjeeling is nu beschermd. Maar ik vermoed dat er nog meer Darjeeling thee wordt verkocht dan er hier geproduceerd wordt. Er zijn drie oogsten per jaar. De eerste in Mei wordt hand geplukt en is de beste. Deze thee heeft een complexe smaak en delicate aroma's.
In het midden van de jaren tachtig probeerden het (GNLF) Gorkha Nationaal Bevreidingsfront zich los te weken van West Bengalen voor mensen van Gurkha een volk van Nepalese afkomst. In 1988 werd een wapenstilstand ondertekend en kregen ze een grotere autonomie.
Darjeeling is een stad gebouwd op een bergflank zoals de favela's in Rio de Janeiro. Hoe vinden we hier een hotel met staanplaats voor de FJ? Het is dan toch gelukt om die plek te vinden, een hotel in Engelse stijl dat stamt uit de koloniale periode met een prachtig uitzicht op de Himalaya bergtoppen met de Kanchendzonga (8.598 m) die tot in 1952 werd gedacht de hoogste berg van de wereld te zijn.
Dit is het zicht vanuit ons hotel. De Kanchendzonga, de derde hoogste berg ter wereld 8.598 m, is zichtbaar
Klik hier voor meer foto's van onze rit van de grens naar Darjeeling
Naar boven

Een uitstap met de Himalayan Railway (Beschermd door de Unesco)
 
De Darjeeling Himalayan trein daterend van 1881
Treinkaartjes kopen dateert ook vanuit 1881
Wachten op de trein met een spectaulair uitzicht
Daar geraak je niet op uitgekeken
naar boven Naar boven

Panorama van Darjeeling

de treinrit voorzag een vrije tijd om het museum van Ghum te bezoeken
 

Weten jullie wie in deze draagstoel naar de trein werd gebracht? De koningin van Belgie in 1912
 
De oorspronkelijke stoomtrein rijdt hier ook nog rond
Het terintje rijdt in de straten, heel dicht tegen de huizen en steekt de straat al fluitend over
Klik hier voor meer foto's van onze rit met de Himalayan trein

Naar boven

De mislukte grensovergang in Sikkim

We hebben ons reisplan voor Sikkim gewijzigd. We rijden niet eerst naar de hoofdstad Gangtok maar willen langs een westelijke route Sikkim binnenrijden. Sikkim heeft een grens met West Bengalen en om daarover te geraken is een toelatingsbewijs nodig. Maar die kunnen we ook aan de grens verkrijgen heeft men ons verteld in het hotel. Voor we vertrekken moet eerst nog een lekke achterbanden worden gerepareerd. Iemand van het hotel zal meerijden om te wijzen waar de bandenshop te vinden is. Om uit de parking van het Swiss hotel te geraken moet ik al millimeter werk verrichtten. Het steegje is net iets breder dan de FJ en op het kruispunt met een zijweg staan - hoe kan het anders in India - een paar Jeeps geparkeerd. De bandenreparateur shop is een opening in de gevel van het gebouw vlak naast de Himalaya smal spoorweg. De sporen lopen zo dicht mogelijk langs de gevels om zo weinig mogelijk van de rijbaan in beslag te nemen. Ik moet de FJ ver genoeg van de rails parkeren omdat straks er een trein voorbij komt. De band die moet gerepareerd worden is die langs de straatkant. Ik hou mijn hart vast want er is een constante rij wagens die langs de FJ voorbij rijden terwijl de monteur onder de wagen kruipt om de krik eronder te plaatsen.
Twee treinen zijn ondertussen voorbij gekomen, het gerepareerde wiel zit er weer op en ik heb net geen 2€ betaald voor de reparatie.
De ene haarspeldbocht na de andere

We zijn uit het drukke verkeer van Darjeeling en zijn aan een afdaling begonnen met de ene haarspeldbocht na de andere. Soms volgen ze elkaar onmiddellijk op. Een nachtmerrie voor een niet geoefend bergparcours rijder. Hoe de mensen hier leven kan je je niet indenken als je het met eigen ogen niet hebt gezien. Huisjes die op stelten naast de rijweg staan, in de bochten, zelfs in de V van een haarspeldbocht en dat op zijn breedst misschien vier meter breed is.
in de bergen zagen we overal huizen gebouwd op de afgrond
We reden tussen de plantages van de bekende Darjeeling thee. Soms is het terrein heel steil om de thee te plukken
We reden over een wiebelende hangbrug met onze 3 ton zware FJ.
Er mag maar een auto tegelijk over

Ook hier zijn we op minder dan 20 km 2.000 meter gedaald. Er is beneden over de rivier een stalen wiebelende hangbrug daarachter is de grenspost bewaakt door militairen. De militairen zijn niet te overtuigen. Hier kunnen we geen 'permit' bekomen. We moeten terug naar Darjeeling. Onze trukendoos bevat geen oplossingen om over de grens te geraken. Ik veins een benzinepanne als ik terug moet maar ook dat overtuigt niet. Ik mag wel over de grens om een paar kilometer verder de tank vol te gooien, met een militair naast mij. Lieve blijft achter als waarborg. Een half uur later sta ik terug aan de grens met volle tank. Lieve is tevreden want die had al schrik dat de militairen haar niet met rust zouden laten. Indachtig de reputatie van Indië.
Hier stonden we dan - geen doorkomen aan
Klik hier voor meer foto's van onze rit over de steile weg tussen de rijstvelden
naar boven Naar boven

Aangezien Sikkim deel uitmaakt van Indië rijden ze hier ook met Indische nummerplaten maar wel met SK vooraan
De poort van Sikkim

naar boven Naar boven

Sikkim

Darjeeling tourist info bevestigt dat we aan de grens op een een eenvoudige manier aan een toelatingsbewijs kunnen komen om in Sikkim te mogen reizen, maar niet aan de grenspost die we gisteren hebben genomen. Sikkim is op,een na de kleinste deelstaat van Indië en telt slechts 600.000 inwoners. Er zijn 11 officiële talen. Gangtok is de hoofdstad. In Sikkim ligt de derde hoogste berg van de wereld de Kangchenjunga. Sikkim was vroeger een koninkrijk. In 1890 werd het een Brits protectoraat en na het vertrek uit Indië van de Britten in 1947 weigerde Sikkim zich aan te sluiten bij de Indiase Unie. Toch werd het in 1950 een Indisch protectoraat. In 1975 werd het land een deelstaat van Indië en werd de monarchie afgeschaft. In 2000 was Sikkim voor China nog altijd een onafhankelijke staat bezet door Indië. In 2003 erkende China uiteindelijk Sikkim als een deelstaat van Indië nadat Indië nog eens bevestigd had dat Tibet een deel van China was.

Visa kopieën en paspoort kopiëren en pasfoto's waren nodig om een Sikkim permit te krijgen. Daarvoor moest ik wel eerst naar het tourist office dan terug naar de grenspost en dan nog eens naar het wat verder gelegen tourist office. Als ik terugkwam bij de FJ met Lieve erin was deze voor de zoveelste maal omringd door nieuwsgierigen. De ene wou wat weten over onze reis, de andere over de FJ. De ene was al wat hoffelijker geweest dan de anderen en vroeg Lieve het raam te laten zakken een andere stak gewoon zijn hoofd binnen om het interieur te zien en nog een andere trok gewoon de deur open!
Zicht van Gangtok gezien bij het binnenrijden
Een stad met steile straten en tal van haarspeldbochten
We vonden een typisch guesthouse in Gangtok
 
 
voor de voetgangers zijn trappen voorzien die de lagere straten verbinden met de hoger gelegen gedeelten

naar boven Naar boven

Weer een mislukte uitstap

Gangtok is net als Darjeeling een wirwar van straten en smalle en bij wijlen zeer steile steegjes want de stad is ook al tegen de bergflank geplakt. Als je de constructies ziet dan hou ik mijn hart vast als er op een dag een ernstige aardbeving moest plaatsvinden . De laatste was er in 2011 met een kracht van 6,9 op de RIchter schaal, toen zijn er al een aantal gebouwen ingestort en waren er 111 doden.
Gelukkig voor ons stond ons guesthouse vermeld in de gps en hebben we het gevonden zonder zoeken. Het staat op de bergflank 200 meter hoger dan de hoofdstraat maar in vogelvlucht liggen die twee geen 200 meter uit elkaar. Misschien kan je je wel een idee vormen van het stijgingspercentage van de steegjes om er naar toe te rijden. We zagen gisteren een taxibusje in moeilijkheden. De passagier moest eruit om de auto de berg op te duwen!
Op het enige platte deel van de stad vonden we een hele leuke wandelstraat

Langs zulke steegjes zijn we vanochtend vertrokken naar het Tsongmo meer dat halfweg (35 km) Gangtok en de Chinese grens, op 4.200 meter hoogte ligt. Er is een militaire controlepost als we tot aan de rand van de stad zijn geklommen. Ik toon onze permit maar er schijnt een probleem te zijn. Iemand loopt voor, ik moet mee naar een bureau in het gebouw naast de slagboom. "No sir, you need another permit, you have to return to tourism office". Twee uur later weten we dat we inderdaad een extra permit nodig zullen hebben. Daarvoor moeten we bij een reisagentschap zijn en zelf rijden kan niet we moeten een taxi met gids nemen. En om verder naar het noorden te reizen hebben we nog een andere permit nodig! Dat vinden we teveel van het goede en besluiten ons verblijf in Gangtok voortijdig af te breken. Morgen vertrekken we richting west daar hebben we geen extra vergunningen nodig.
en hier stonden we opnieuw. We moesten terug naar Gangtok om opnieuw een andere vergunning te halen
Voor meer foto's van onze eerste dagen in Sikkim
klik hier
naar boven Naar boven

Van Gangtok naar Ravangla

Lieve schrijft: Rijden in Sikkim is niet eenvoudig. De wegen zijn barslecht, heel smal, bochtig en steil. Soms rijden we over rotsblokken, de auto's rijden er al waggelend over en wanneer er moet gekruist worden is het uitkijken waar de weg een beetje breder is en dan moet er een van de twee achteruit. Al deze moeilijkheden worden ruimschoots gecompenseerd door het landschap waar we doorrijden. We hebben het gevoel constant in een schilderij te rijden. Dorpen zijn gebouwd op de bergflanken of liggen in de vallei waar we telkenmale doormoeten met als gevolg dat we dagelijks een paar keer van 2000 m naar 300 m afdalen en stijgen. We rijden constant in een "rollercoaster" en trotseren allerhande verschillende temperaturen.
Het rijgedrag van de chauffeurs in Sikkim is niet anders dan in Indie niettegenstaande het minder druk is, maar ja, we zijn immers nog steeds in Indie. Je houdt het niet voor mogelijk wat voor mentaliteit de Indische chauffeurs hebben, zelfs voetgangers kennen het gevaar niet op de weg.
Opnieuw zagen we dorpen gebouwd op de bergflanken
Tijdens ons verblijf in Ravangla kwam er een religieuze processie voorbij
naar boven Naar boven

 
Klik op bovenstaande video zo beleven jullie ook de processie mee

In Ravangla vonden we een hotel waar er een restauratie gebeurde in hun restaurant. Gans de dag en de ganse nacht werd er getimmerd, gezaagd, met de slijpschijf gewerkt zodanig dat, we bij het ontbijt een zaaltje zagen die zo goed als af was. Zou zoiets bij ons nog kunnen?
Bij het hotel kwam er een kleurrijke processie voorbij met typische instrumenten van Buddhistische monniken. Wat de juiste bedoeling is van die processie hebben we niet goed begrepen. De omstaanders kregen gewijd water te drinken, waar ik voor bedankt heb, en werden gezegend met een voorwerp. Het zou gaan om het afsmeken van regen of zoiets.

de bevolking is een mengeling uit Tibet en Nepal
 
Een 41 m hoog Buddha beeld op de top van een heuvel
machtig landschap
Voor meer foto's van onze rit van Gangtok naar Pelling
klik hier
naar boven Naar boven

Bezoek aan verschillende kloosters in Ravangla

In de omgeving van Ravangla bevinden zich een paar mooie kloosters en een bezoek mogen we niet laten voorbijgaan. Het Palchen Choeling Monastic Institute (New Raling Gompa) is gebouwd in 1995 ter vervanging van het oude klooster uit 1768. Hier verblijven een 200 Kagyu order monniken. De Buddhistische kloosters en tempels zijn steeds een parel voor het oog. We maken hier kennis met een Indisch koppel uit Jaipur en krijgen hele interessante antwoorden op al onze vragen over de Indische cultuur, politiek, rijgedrag en nog veel meer.
The new Ralang Gompa. Hier hier leven 200 Tibetaanse Buddhistische monniken
we kwamen interessante Indische toeristen tegen
aan de ingang van de temel in het klooster
 
The new Ralang Gompa dateert van 1768 en is in renovatie
Voor meer foto's van de verschillende kloosters klik hier
naar boven Naar boven

Ons verblijf in Pelling


We zijn op weg naar Pelling en rijden opnieuw al waggelend op en neer door betoverende landschappen. In Bhutan reden we ook constant door het hooggebergte maar we zagen nooit de diepe ravijnen zoals hier in Sikkim. We hebben wel pech met de helderheid van het weer en kijken naar al dat moois door een lichte nevel. Is het mist of smog, dat weten we niet.

Pelling ligt op 2085 m en is gekend, wanneer het weer het toelaat, voor de mooie zichten op de vijf beroemde besneeuwde bergtoppen, " the treasures of snow" De derde hoogste bergtop van de wereld is de 8586 m hoge Khangchendzonga, daarnaast zijn nog vier besneeuwde bergtoppen te zien die een hoogte van 8450 m bereiken. In Darjeeling hadden we geluk en zagen we reeds dit machtig schouwspel, maar gaan we opnieuw geluk hebben?

Een daguitstap in de bergen rond Pelling
 
Aangekomen in Yuksam, de vroegere hoofdstad van Sikkim
de tempel van Yuksam
 
we gaan het heilig meer, Khecheodpalri, bezoeken
we kijken naar het meer....niets speciaals
naar boven Naar boven
Facebook heeft de positieve kant van de sociale media bewezen. Al geruime tijd volgden we een koppel Duitse globetrotters en zij volgden ons ook op onze Facebook groep. Nu vernemen we dat ze ook in Pelling zijn. Al vlug maken we een afspraak en bij een lekker biertje en avondmaal weten we wel wat er allemaal moet verteld worden. Misschien ontmoeten we elkaar nog eens in Nepal, waar we misschien ook nog een koppel Nederlanders, waar we al een paar jaar mee corresponderen, gaan ontmoeten.
na maanden elkaar gevolgd te hebben op Facebook treffen we Anna en Niels aan in Pelling
we zijn opnieuw de attractie

naar boven Naar boven

Woensdag 25 maart.

Het is 05.30 in de morgen en ik word uit mijn diepe dromen gehaald. Dirk is al een tijdje op en heeft al menige foto's genomen van "the treasures of snow" die bij zonsopgang, de grootste kans heeft om gezien te worden. In Gangtok had ik een ingebouwde wekker en stond telkenmale op om 05.30 uur zonder resultaat, maar nu heeft mijn wekker gefaald. Onze dag kan niet meer stuk want dit is wel echt mooi. Vlug sturen we een berichtje naar Anna en Niels of ze vanuit hun kampplaats het ook zien en jawel, prompt krijgen we antwoord: zij zijn ook in de wolken.
Zicht vanuit onze kamer in Pelling: "The five treasures of snow", waarvan drie over de 8.450 m
De Khangchendzonga bereikt een hoogte van 8586 m
   
 
we sloten ons verblijf in Pelling af met een bezoek aan Pemayangtse-Monastery daterend van 1705
Voor meer foto's van Yuksam, Khecheodpalri Lake en de machtige bergen klik hier
naar boven Naar boven

Adieu Sikkim
Sikkim mag dan wel een deelstaat van Indië zijn het leven daar is toch anders. Misschien omdat het een ruw bergland is of is het omwille van het feit dat daar meer aanhangers van de Bhudda leer leven? Ja, ook hier kom je afval tegen, maar minder, en koeien zijn hier niet zo heilig. De landschappen zijn wel uniek en adembenemend. We hebben in de wereld over heel wat bergen gereden. Van Noord en Centraal tot de Andes in Zuid Amerika, in Europa in de Altai, Kyrgystan en Tadzjikistan in China en in Thailand en Borneo en buurland Bhutan maar nergens was het landschap zoals dit is in Sikkim! Beboste groene heuvels met steile bergflanken waar betonnen huizen als het ware aan vasthangen en de smalle bergwegen met de soms duizelingwekkende diepe ravijnen en kloven. Vanzelfsprekend zijn de reistijden lang ook al mede door de vele oponthouden door wegeniswerken. Overal wordt er aan de wegen gewekt. Soms zijn het kleine werven maar soms zie je tientallen arbeiders of liever arbeidsters bezig met het vullen van gaten in de weg met gemalen rotsen die dan ook nog eens met de hamer verkleind worden, of bij het bouwen van steunmuren. Vrouwen staan gebogen over de weg en vegen de bladeren weg die anderen uit de regen afvoergreppels hebben gehaald. Maar zelfs met al die werkzaamheden blijven de wegen moeilijk berijdbaar op uitzondering van enkele stroken nieuwe asfalt.

mooie vallei op onze weg naar Siliguri

naar boven Naar boven

Terug in Silliguri

Eens de grens met Sikkim over ( we hebben onze permit niet moeten afgeven ) komen we terug in het district Darjeeling. Nog altijd rijden we in een kloof langs een dieper liggende bergstroom. Er worden hier en daar stuwen gebouwd een manier om de waterhuishouding in het benedenstroomgebied van de Ganges te beheersen. Het is al een paar maand droog seizoen daardoor is er weinig debiet in de rivier links van ons. Aan de kleur van de rotsen zien we dat er ettelijke meter hoogteverschil is tijdens het moesson seizoen. We naderen Siliguri en het verkeer wordt steeds drukker en de weggebruikers steeds roekelozer en irritanter. Ja, het wordt terug even wennen.

Hoera, we zien opnieuw koeien op de weg lopen....we zijn in India.

de stier loopt heel fier door het centrum van Siliguri
 

Vreemd beeld in Siliguri: op de hoofdweg zien we vlaggen
met sikkel en hamer!!!!
 

Onze reisroute in Sikkim en West Bengalen
naar boven Naar boven

Deel vijf - N W India - Kashmir - 13 april 2015
 

Naar boven

Naar Delhi

Van de grens naar het nationaal park Jim Corbett zou een leuk kort ritje geweest kunnen zijn. Slechts 170 km over betrekkelijk rustige wegen. De kwaliteit van de weg was af en toe slecht, maar dat was niet het probleem, wel het feit dat het schurend geluid dat het linker achterwiel produceerde bij het remmen steeds luider werd. Ik vermoedde een probleem met de remblokken. De staat van de remblokken hebben ze bij Toyota Pokhara niet gecontroleerd. Lieve had al eerder gezegd te stoppen om de toestand te verifiëren, maar we hadden geen reserve remblokken meer bij. Die hadden we voor een paar jaar in Bishkek Kirgizstan gebruikt. En veel hadden we in Nepal toch niet kunnen ondernemen want de garage infrastructuur is zowat onbestaande in het binnenland.
de bomen zijn mooi gekleurd - het is hier lente
een nachtmerrie - tussen de bananen en appelsienen tussen de auto's en de motorfietsen en tussen de talrijke mensen een weg vinden

Het waypoint op Google maps, van het resort dat we willen vinden, is weer al eens fout. We rijden nu al een uur rond. Het lawaai aan het achterwiel wordt steeds luider en nu is er een rammelend geluid bij gekomen wanneer het wiel op hobbelige weg rijdt. Ik heb een groot vermoeden wat er aan de hand is, maar we hebben geen andere optie dan verder rijden. Twee uur en een paar telefoontjes en haltes later rijden we het resort binnen. We zijn de enige klanten en we hebben de vrije keuze uit de verschillende bungalows die we voor eenzelfde genegotieerde prijs kunnen betrekken. We boeken voor drie nachten.
De volgende ochtend heeft de manager al voor technische assistentie gezorgd om het probleem van de FJ te verhelpen. Verhelpen is een te groot woord voor de manier hoe het probleem is opgelost. In Indië wordt de methode " the Jugaad way'" genoemd. Een van de remblokken was zover versleten dat hij uit zijn zitting was geraakt en lag te rammelen in het metalen stofschild. De remklauwzuiger wreef nu direct tegen de schijf. De schijf was voor de helft afgesleten en de zuiger had het geen 10 km langer uitgehouden. Om verder te kunnen rijden moest de remklauw aan dit wiel uitgeschakeld worden. Om de remoliedruk te blokkeren en geen lek te hebben, was een spijkerkop in de oliedrukleiding de oplossing! We kunnen verder met een remsysteem op drie wielen en hopelijk slaat het ASC systeem (rijstabilisatie) niet tilt.
Dirk zijn diagnose was juist - de bekleding van het remblokje was losgekomen
De "Jugaad way": om de remoliedruk te blokkeren en geen lek te hebben was een spijkerkop in de oliedrukleiding de oplossing!


Jim Corbett nationaal park bleef gesloten voor ons. Er worden tegenwoordig maar 30 vergunningen per sector en per dag afgeleverd. Er was een kleine kans dat het zou lukken om er een te krijgen, maar finaal bleven we op onze honger zitten. Officieel moet men tot drie maand op voorhand over internet boeken. Dus weer geen Koninklijke Bengaalse tijgers voor de lens. Met de manager van het resort hebben we na 22 uur een rit gemaakt in het bos, langs de rand van het park, het enige dier dat we gezien hebben was een wilde grijze kat!

Alweer dringt de tijd, willen we nog naar Kashmir reizen en op tijd terug zijn voor onze vlucht naar België op 23 mei aanstaande.

Naar boven
we vonden aan het Corbett National Park een leuk resort, maar mochten het park niet binnen. We lieten het niet aan ons hart komen en hadden twee leuke dagen.
vanille shake .......mmmmmm
's avonds met de manager van onze resort op nachtsafari...kijken naar de blinkende oogjes....waar zitten ze???
naar boven Naar boven

's morgens vroeg: Tring tring "The morning tea is ready sir"..........dit deed wel goed
 
en opnieuw zagen we hem niet, Ons geduld wordt op de proef gesteld!
Voor meer foto's van ons verblijf aan het Corbett National Park klik hier

Naar boven

Delhi

25.000.000 inwoners in Delhi en het soms (meestal) stupide gedrag van Indische weggebruikers is een cocktail waar je niet vrolijk van wordt. Maar we hebben de Toyota dealer bereikt, ruim op tijd, zodat die nog de onderdelen kan bestellen. Overmorgen, zaterdag wordt de FJ onder handen genomen.

Het is al een hele tijd geleden dat we temperaturen van 38° hebben beleefd en dat is het huidige klimaat hier in de binnenstad. Als zaterdag de FJ terug in orde is rijden we zondag 19 april naar Amritsar nier ver van de Pakistaanse grens.

Vandaag staat ondermeer een bezoek aan Red Fort op het programma. Een tuc tuc brengt ons voor slechts 100 RS naar het fort. Het is vrijdag en het is aan te raden er slechts na 13 uur aan te komen gezien de moslim ceremonie op vrijdag. De chauffeur schijnt een eerlijke oude man te zijn. We komen van hem aan de weet, als hij ons naar een shop brengt ontvangt hij een coupon van 50 RS, dat is dan ook de reden waarom hij maar 100 RS vraagt.
Het mooie Fort Red in New Delhi
Niet alleen het Fort is rood gekleurd


Het "Red Fort" is een immens complex in het centrum van Oud Delhi. Er is een massa mensen die net hetzelfde willen doen als wij. Deze keer hebben we geluk want om de ingangsbewijzen te kopen is er een apart loket voor vreemdelingen en daar staat geen meters lange file aan te schuiven. Een dame - ze zegt lerares te zijn - spelt ons elk een Indiase vlag op de mouw en wat volgt is de steeds terug kerende vraag "Rupies?" Het blijkt dat deze dame met de hulp van corrupte politie dit handeltje al meer dan 20 jaar doet. Zij controleert nog een hele resem van malafide handeltjes zoals georganiseerd schooien en dergelijke. Zij heeft op deze wijze een klein imperium opgebouwd.


Het Rode Fort van Delhi of Lal Qila is een ommuurde site in Shahjahanabad, in Delhi. De muren zijn opgetrokken in rode zandsteen en zijn 18 meter hoog. Er zijn 14 toegangspoorten. De belangrijkste is de Labore. Het Rode Fort ligt aan de rivier Yamuna. Het maakt deel uit van de Werelderfgoedlijst van UNESCO. In 1638 werd Delhi de hoofdstad in plaats van Agra en werden de funderingen van dit complex gelegd in opdracht van de vijfde keizer van het Monghal keizerrijk, Shah Jahan. Het was de residentie van de machtige Monghal keizer die 200 jaar ( tot 1857 ) over Hindustan regeerde. Binnen de ommuring zijn heden nog overgebleven het Drum House, de Hall of Public Audiences, de white marble Hall of Private Audiences, de Pearl Mosque, Royal Baths en Palace of Color. De keizerlijke paleizen waren destijds versierd met goud en zilver. De vloeren bedekt met tapijten de muren opgetrokken in wit mamer zoals de troon en de lotusvormige fontein. Het paleis werd verschillende keren geplunderd en ook de Engelsen hebben weinig respect betoond voor dit prachtige bouwwerk. Het Rode Fort is nu het iconisch symbool van Indië. Op de jaarlijkse viering van de onafhankelijkheid, op 15 augustus, wordt hier de nationale vlag gehesen door de eerste minister en vanop de versterkte vestingmuur houdt hij een rede.
naar boven Naar boven
We opteerden voor een audio tour met koptelefoon - was wel heel interessant
De Keizerlijke vertrekken zijn wel heel imposant
Detail van plafond en decoraties van het verblijf van de vrouw van de Keizer
Voor meer foto's van Fort Red in
New Delhi klik hier


Toyota Delhi heeft de FJ terug rijklaar gemaakt. De garage werkt zeven dagen op zeven, er werken 800 techniekers. In de garage, die inmiddels veel te klein is, heerst er een hectische drukte. Geen vergelijk met de kraaknette Toyota garages in Rusland. Zelfs in Laos of Cambodia waren ze moderner. En niettegenstaande de lagere uurlonen kost in Indië, is de factuur de tot nog toe duurste geweest in de geschiedenis van onze FJ. Onderdelen kosten twee maal zoveel als in de USA!

Aangezien we nog naar Delhi terugkeren beperken we ons tot één bezoek van de talrijke bezienswaardigheden. Om de stad te verkennen moet je toch op enkele dagen rekenen.
naar boven Naar boven
Deze God heet ons welkom
Dit is de ingang van een Metro station - het station is ok maar de weg er naartoe is echt op zijn Indisch
Onderweg zagen we talrijke mensen slapen onder de bruggen waar ze de uitlaatgassen en het fijn stof inademen. Bedelaars zijn hier talrijk.
Voor meer foto's van ons
flitsbezoek aan Delhi klik hier

Naar boven

Amritsar hoofdstad van de staat Punjab.

Van Delhi naar Amritsar rijden we over een 'Indische snelweg' 470 km noordwaards. Het was wat zoeken in New Delhi om een LPG station te vinden maar het is dan toch gelukt. Het verkeer werd steeds drukker naarmate het uur vordert. Het is zondag nochtans. We rijden tientallen kilometers langs de werven van een tweede ring rond Delhi, een viaduct steunend op een enkele centrale rij peilers.
Eens uit de agglomeratie komen we in landbouwgebied. Het is zeer lang geleden, ik denk Siberië, dat er nog zoveel insecten de voorruit hebben beklad. Zelfs in de jungle hebben we nooit de voorruit moeten schoonmaken, hier wel. Punjab is de graanschuur van Indië. Het wordt bevloeid door de vele rivieren die het smeltwater van de Hymalaya aanvoeren. Het is ook het gebied waar reeds honderden boeren zich gezelfmoord hebben het laatste jaar.. De reden daarvoor is dat een Amerikaans bedrijf grotere opbrengst heeft beloofd met genetisch gemanipuleerde zaden en meststoffen dan er in de realiteit kan bereikt worden. Daardoor kunnen de boeren hun leningen niet terug betalen en...
De Sikhs dragen allemaal een tulband
De tulband is een deel van de religieuze en etnische identiteit van Sikhs. Door zijn haar ongeknipt te behouden leeft een Sikh in eendracht met natuur. De tulband bedekt het ongeknipt haar
Voor meer foto's van ons verblijf tussen de Sikhs klik hier
 

Tandartsenpraktijk in een container - de gebitten liggen klaar

Naar boven

De Gouden Tempel of Harmandir Sahib

De meest heilige plaats voor de Sikhs - dateert van de 16de eeuw. Hij werd gebouwd in een klein meer omgeven door bossen. Een kleine gemeenschap vestigde zich rond het meer. Het meer werd intussen vergroot en met stenen wanden afgebakend. Iedereen mag het heiligdom bezoeken er zijn zelfs gratis maaltijden en slaapgelegenheden. Voor we binnen mogen moeten we wel ons schoeisel afgeven de voeten wassen en het hoofd bedekken.
De binnenkoer van het complex, met centraal het meer, is bedekt met witte marmeren plavuizen een magnifieke en serene plaats. De witte marmeren vloeren worden door vrijwilligers elke avond gepoetst met melk. Daar krijgen ze hun zachte glans van. Langs de oevers van het meer dompelen de mannen zich onder in het heilige water voor een geestelijke reiniging. Zij en de grote koi's zijn de enigen die het water kunnen delen, geen vrouwen. Het meer wordt gevoed door een ondergrondse bron.
Zonder hoofddoek mag men het heiligdom niet betreden
en voeten wassen is ook verplicht
 

De Heilig meer met de mooie gebouwen en de gouden tempel
naar boven Naar boven
Er staat een immens lange rij pelgrims aan te schuiven, om in de tempel met het schrijn met de heilige teksten te gaan. (100.000 komen er per dag) Op het plein voor de ingang van de tempel worden overdag de heilige gedichten gezongen begeleid door een snaarinstrument en trommel. Het geluid wordt door luidsprekers over de vlakte verspreid en dit draagt bij tot de bijzondere sfeer die in dit Shiks heiligdom heerst. Wij kunnen het geduld niet opbrengen, om urenlang aan te schuiven, om de met bladgoud beklede muren en het schrijn binnen in de tempel te aanschouwen en wandelen verder naar een van de drie heilige bomen die rond het meer staan.
Dit heiligdom is sinds het begin verschillende keren door Moslims vernietigd en beschadigd geweest en is telkens weer heropgebouwd mogelijk nog mooier en verfijnde dan voorheen. De architectuur is een synthese van Sikh en Indo-Perzisch.
De gouden tempel
Het Heilig meer met de witte prachtige gebouwen
Voor meer foto's van de gouden tempel klik hier
 

Klik hier om de beelden op video te bekijken van de Heilige Gouden Tempel
 

Naar boven

De Wagah grens

Halfweg Lahore (Pakistan) en Amritsar is de grens Indië Pakistan. Na de scheiding van Pakistan van Indië in 1947 werd de staat Punjab in twee verdeeld. De grenspost in het Indische dorp Attari op de weg tussen de twee steden was tot in 1999 de enige grensovergang tussen Indië en Pakistan. Dit zou de grenspost geweest zijn die we hadden genomen vier jaar geleden op onze reis van Kirgizstan naar Delhi, indien we door Pakistan hadden kunnen rijden. Elke dag, bij valavond, wordt sinds 1952 aan deze grenspost een soort militaire parade opgevoerd door de gezamenlijke Pakistaanse en Indische grenswachten. Er staan tribunes opgesteld om de de honderden dagelijkse bezoekers een kijkplaats op het spektakel te geven. Buitenlanders hebben een aparte rij zitplaatsen. We hebben al meer dan een uur op voorhand onze plaatsen ingenomen. De tribunes zijn al aardig bezet en nog steeds stromen kijklustigen toe. Oorverdovende muziek schalt uit de boxen aan de overzijde van de grensweg. De grote metalen grenspoorten zijn gesloten. Aan de andere kant van de gesloten poort proberen de Pakistanen met hun muziek de Indische te overstijgen. We hadden best oordoppen kunnen gebruiken!

Hele strenge security controle
De ceremonie uniformen van de militairen zijn indrukwekkend
 
 
Langs de Indische kant is er een massa toeschouwers aanwezig - langs de Pakistaanse kant waren ze minder talrijk

naar boven Naar boven
De parade wordt geopend door twee vrouwelijke militairen,snel marcherend naar de nog gesloten grenspoort, de benen opslaand tot op schouderhoogte. Daarna volgt een wat clowneske choreografie van militairen die de benen om ter hoogst proberen op te slaan. Althans zo ziet het ernaar uit. Ondertussen schreeuwt een animator leuzen die door de aanwezige Indiërs prompt in koor beantwoord worden. Aan de andere kant van de poort is tussen de minder luide passages hier hetzelfde soort patriottisch geschreeuw aan de gang met herhaalde kreten "Pakistan". De ceremonie eindigt met een perfect gesynchroniseerd neerlaten van de beide landsvlaggen. Waarna de vlaggen worden opgevouwen en naar hun respectievelijke bergplaats worden teruggebracht en dan worden de metalen poorten weer gesloten.
Om naar de ceremonie plaats te komen werden we ettelijke keren gefouilleerd. Op de weg naar de grens moesten we door road blocks en check points. Deze hoge veiligheidsvoorzieningen zijn het gevolg van de daden van een zelfmoord terrorist die in november 2014 60 mensen doodde en 111 verwondde aan de Pakistaanse zijde.
Heel gediciplineerd
aan de grens tussen India en Pakistan ontmoeten de militairen elkaar
(aangezien we niet toegelaten werden langs de Pakistaanse kant pikte ik een foto van internet)
Voor meer foto's
van de ceremonie klik hier
 

Klik hier om de sluiting van de grens tussen India en Pakistan mee te beleven op deze video

Naar boven

De dolle rit naar Srinagar de hoofdstad van Kashmir

De 450 km naar de hoofdstad van Kashmir afleggen in een dag, op een veilige manier, is onmogelijk. De eerste helft tot de stad Jammu loopt over goede wegen verder loopt de route door de bergen.
In Jammu zijn we iets na de middag en we nemen de tijd om wat boodschappen te doen want als het kan kamperen we vanavond. Een kleine supermarkt met daarnaast een liquorshop hebben we gauw gevonden. Een werkende ATM is andere koek. Na een half uur rondrijden en drie ATM's later rijden we verder. We kregen geen geld uit de muur. Veel rupies hebben we niet meer maar behoudens onvoorziene zaken redden we het wel tot in Srinagar.
Tot onze grote verrassing is de weg buiten Jumma waar de heuvels beginnen, een Indische snelweg, nieuw! Hij klimt en keert, we zien de bruggen en viaducten voor ons uit, we rijden door enkele tunnels, we wanen ons in Zuid China. Een stukje prachtige weg, dat we in Indië nog niet gezien hebben. Maar de pret duurt niet lang. We zijn terug op de gekende wegen met hier en daar nog goede stroken maar ook af en toe zeer slechte. En er is meer slecht nieuws dat op ons afkomt. Het warme weer van vandaag ( soms 41°C ) is aan het veranderen. Zwarte onweerswolken komen opzetten vergezeld van veel wind. En wij dachten vanavond te kamperen.
Veel regen hebben we niet gezien in de eerste bergen op onze route maar het blijft hier en daar druppelen. Het begint te donkeren en we moeten dringend een geschikte staanplaats vinden. We hopen op een resort met tuin om veilig te staan. Maar we vinden niets geschikt. We slaan af op een kleine weg met lantaarnpalen. De lantaarns branden niet en wat verder staat een bord dat geen autoverkeer verder mag, een aardverschuiving is de oorzaak. Er staan grote plassen water op het weggetje en er ligt puin maar daar heeft de FJ geen moeite mee. Nog geen 200 meter verder denken we 'de' plaats gevonden te hebben. Naast de weg is er een verhoging, daar staat een gebouwtje wat later blijkt een schooltje te zijn. Beschut achter bomen en het schoolgebouwtje en de flank van een heuvel.
is deze kampeerplaats geen 5 sterren waard?

Gisteren tijdens ons diner kregen we al bezoek van nieuwsgierigen en nu terwijl we de tent opvouwen komen twee man op ons af. Een ervan is een scholier die we gisteren ook al spraken de andere is zijn oom. De oom nodigt ons uit om bij hem te ontbijten. Zijn huisje staat wat klimwerk hoger op de heuvelflank. Wij kunnen niet anders dan in te gaan op zijn uitnodiging en na het klimmen over een hobbelig padje worden we verwelkomd door de ganse familie. "Namaste", we gaan binnen in het huisje en mogen onze schoen niet uittrekken. In de kamer staan twee bedden aan een raam en een linnenkast in de andere hoek. Buiten zijn nog wat schamele optrekjes waar de ouders en grootouders wonen naast een gemeenschappelijke keuken Had de man gisterenavond thuis geweest, dan hadden we hier moeten slapen en hij wijst naar de bedden.
Wij hebben goed ontbeten, en de zelf geproduceerde honing was bijzonder lekker. De man spreekt behoorlijk Engels en we wisselen wat gegevens uit, maar de tijd dringt en we nemen goedgeluimd afscheid. Wij hebben nog wat armbandjes uit Vietnam, Laos en Thailand voor de twee dochtertjes.
's morgens werden we door de plaatselijke bevolking uitgenodigd voor een ontbijt
 
 
De twee kinderen van het gezin
Naar boven
Het parkoers wordt ruiger als we verder de bergen intrekken. We kruisen de ene vrachtwagen na de andere en dat nu al een half uur lang en schijnt maar geen eind aan die file te komen. Sommige van de chauffeurs rijden als gek en regelmatig staan we in een bocht oog in oog met zo een veelkleurig versierde camion. Gisteren hadden we kilometers lange vrachtwagen files voorbij gestoken voor de weg begon te stijgen. De vrachtwagens werden tegengehouden door militairen en de chauffeurs waren al druk doende met het klaarmaken van een avondmaal.
We staan al een poos stil achter een paar auto's en wat verder een bus. Verder zien we machines aan het werk die een aardverschuiving repareren. Langzaam rijden we honderd meter en staan weer stil. Een kwartuur later moeten de bus en de auto's voor ons, rechtsomkeer maken. Een politieman komt op ons af en sommeert ons ook om terug te keren. "Why sir?" "Because the road is closed, sir". Dat is het dan, wat nu? Er is geen andere weg en we zijn nog 185 km verwijderd van ons doel, en we hebben een reservering op een Huisboot in Srinagar. De vorige politie posten hebben ons niet verwittigd! "You should read the papers, sir" zegt de man nog. Wij zijn buitenlanders, mijnheer en we hebben geen gazet! Ik trap de man op zijn eer door "What's wrong with this country?" te vragen. "Nothing, sir" repliceert hij en doet teken dat ik verder mag. Het gaat stapvoets verder, wij rijden nu achter een blauwe vrachtwagen die ook in de verkeerde richting rijdt, ervoor rijdt een gele Jeep van de wegpolitie. Af en toe zet hij de sirene aan om de weg vrij te maken. Een andere hebbelijkheid van de Indische chauffeurs is dat ze "wachten" niet kennen en almaar door voorbij steken zelfs in het zicht van een tegenligger of een opstopping. Wij rijden van de ene werf naar de andere en weer worden we gestopt. De man in uniform laat ons weten dat we hier tot 4 uur zullen moeten wachten. "Mijnheer, we hebben een hotel reservering in Srinagar vanavond" probeer ik hem aan het verstand te brengen. OK, ik zal mijn chef consulteren. Ik wacht niet op het antwoord en duw het gaspedaal in. We schieten vooruit, en in de achteruitkijkspiegel zie ik de vrachtwagen en nog een paar auto's volgen.
miserie troef
na de vreselijke weg kregen we prachtige landschappen
 

hier rijden we zelf op 1800 m


Wij rijden al een tijdje in de grote Kashmir vallei. Sinds september vorig jaar zijn er overstromingen geweest, en twee weken geleden ook nog een. Met Veel schade en doden tot gevolg. Hoe dichter we bij de hoofdstad komen hoe meer water we op en naast de weg zien. Het water is nog niet overal weggetrokken.
Hoe dichter we bij de hoofdstad komen hoe meer water we op en naast de weg zien
Voor meer foto's van onze moeilijke maar mooie weg naar Srinagar
klik hier

Naar boven

Srinagar de hoofdstad van Kashmir

Kashmir, een vroeger vorstendom - het Dograrijk - heeft een bewogen en gewelddadige geschiedenis. De laatste oorlog tussen Pakistan en Indië dateert van 1999 en slechts in 2003 kwam er een akkoord tussen de twee landen. Het gebied wordt betwist door drie landen in 1963 viel China het land binnen en veroverde de Aksai Cin regio. Meer dan 80 % van de bevolking is moslim de rest Hindu en Shiks.
Over kapotte straten die hier en daar nog onder water staan zijn we in Srinagar tot aan het Dal meer geraakt. We hebben een adres waar we onze Huisboot zou moeten liggen en met de hulp van enkele inwoners komen we te weten dat de boot in het Nigeen meer ligt. Uiteindelijk rijdt iemand ons voor tot aan de ingang van het parkje aan de oever van Nigeen meer en daar worden we opgewacht door de verantwoordelijke. Huisboten zijn een toeristische trekpleister. Er zijn er 1.600 naar het schijnt. Ze liggen in de Jelhim rivier of aan de oevers van een van de meren of midden van het Dal meer. Ze stammen uit de tijd van de Engelsen. Die konden in Kashmir geen grond kopen en vonden een oplossing voor hun woonst door op boten te wonen. Sommige boten zijn echte juweeltjes met veel houtsnijwerk versierd.
Er zijn maar twee gastenkamers op onze boot. Er is een gemeenschappelijke eetkamer een salon en een zonnedek.
Onze huisboot " Ritz"
Onze slaapkamer op de huisboot
Voor meer foto's van onze huisboot
klik hier

We weten nog niet hoelang we hier zullen vertoeven, want het is wachten op de opening van de weg naar Leh. Die weg - een kleine 500 km - is al sinds november afgesloten en loopt over drie passen van meer dan 5.000 meter. Ons plan om van het verwijderde Leh in Ladakh door de Spiti vallei en de hoogste bergpas ter wereld zuidwaarts te rijden kunnen we opbergen. Die weg gaat waarschijnlijk pas in juni - julii open voor het verkeer.
Dat we in een politiek betwist en onrustig gebied vertoeven merken we voortdurend aan de ontelbare legerposten, soms met zwaar materieel, die overal staan opgesteld langs de wegen en lanen. Eergisteren heeft het leger een jongen neergeschoten en vandaag is er een algemene staking. Wij worden aangemaand niet met onze auto te rijden op gevaar van bekogeld te worden met stenen.
Terwijl de aardbeving plaats vond in Nepal zaten wij te genieten op een roeibootje
 
 
mooie weerspiegeling
Voor meer foto's van onze boottrip
klik hier

Naar boven

Gulmarg

Vijftig kilometer westwaarts dicht bij de Pakistaanse grens ligt het nationaal park Gulmarg met een piek van 4.267 meter die met een kabelbaan is te bereiken. Het gebied roept zich uit tot beste skigebied van Indië. Wij hebben de latten niet bij maar willen toch een kijkje gaan nemen vanop de top en de streek verkennen. Daar ligt ook het hoogste golf terrein van de wereld maar dat zit nog onder meters sneeuw bedolven.
We rijden naar Gulmarg - een skioord op een hoogte van 4267 m

Is het van het veg avondmaal van gisterenavond of van de ontbijten met spiegelei die we zo veelvuldig hebben genomen of is de oorzaak ergens anders te zoeken. Op weg naar de Gulmarg neem ik een eerste instant pil tegen opkomende diarree. Het zit niet goed vandaag. En het wordt ook niet snel beter. We hebben de tickets voor de Gondola - zo heet die kabellift hier - gekocht en staan in de lange wachtrij. Om daar te geraken hebben we ettelijke voorstellen van gidsen categoriek moeten afwijzen. En soms doet Lieve dat met licht verheven stem want die mannen blijven maar aanzeulen. Ik moet gaan zitten want ik krijg het benauwd. Het gebouw waar de gondels vertrekken is een bouwwerf, in renovatie staat er te lezen. We vinden gelukkig een bankje. Het zitten helpt wat. Lang kunnen we daar niet blijven want de tickets op naam hebben een beperkte geldigheidsduur. Twee gondels hebben we nodig om boven te geraken. Het uitzicht is fantastisch. Lange besneeuwde bergkammen rondom ons en beneden zien we de vallei 2.600 meter diep.

Veel Indiërs zien voor het eerst sneeuw en laten hun voorttrekken op sleeën uit de voorgaande eeuw
Voor meer foto's van ons bezoek aan Gulmarg klik hier
 

De gondel bracht ons tot 4.267 m hoog

Naar boven

Lieve schrijft: The story of the Sim Card in Kashmir,

Indien we een nieuw land binnen komen kopen we steeds een plaatselijke simkaart met 3G, dit om ten allen tijde op internet te kunnen in de wagen voor onze routepanner en ook voor hotels op te bellen maar ook om bereikbaar te zijn voor het thuisfront.
Nooit gaf dit problemen.
We hadden een Sim voor gans India maar in Kashmir werkt die wegens veiligheid niet omdat de Pakistanen nog steeds Kashmir willen inlijven. Het krioelt hier ook van militairen!
Om een kaart aan te schaffen is een hele procedure nodig en na een dag of 5 is deze dan geactiveerd. De buur van onze booteigenaar helpt toeristen uit de nood door een kaart uit te lenen waar je dan te goed kan opzetten. Daarvoor vraagt hij centen.
Wij hadden er een bedrag opgezet die er na drie dagen volledig af was zonder deze gebruikt te hebben. Vriendelijke Indiërs (die zijn er ook) hielpen ons in een Airtelshop en legden ons probleem uit. Wat bleek was het feit dat de eigenaar van die kaart een abonnement heeft op spelletjes en dat wij die nu betaald hadden. We zouden hem ook 1000 Rupee (14 euro, voor hier een behoorlijk bedrag) moeten betalen indien we de kaart 3 weken zouden houden. Dus, trokken we naar het hoofdgebouw van Airtelshop en kochten zelf een Sim.
Daarvoor heb je een kopie van je pas en 4 pasfoto's nodig en dat is voor ons geen probleem, kopijen met de vleet en pasfoto's ook. Maar de booteigenaar waar we verblijven moest ook een kopij van zijn ID kaart of rijbewijs geven. Gelukkig is dit vandaag geen probleem met internet en dat was dus vlug geregeld. Maar dan kwam de kat op de koord. De pasfoto's mogen niet ouder zijn dan 3 maand en aangezien onze foto's die we bij hebben en de foto op het paspoort dezelfde zijn en het paspoort uitgegeven is in 2014 is dit het bewijs dat de afgeleverde pasfoto's ouder zijn dan 3 maand. Dus op zoek naar een fotograaf voor nieuwe foto's en dat is hier allemaal geen probleem. In een gammel winkeltje naar boven op een draaitrap waar ikzelf niet op durfde, werden er 10 foto's gemaakt voor 50 Rupee, dit is 0,70 eurocent. Dan terug naar Aircel hoofdzetel en alle papieren werden in orde gemaakt met de nodige inlichtingen, de naam van de vader van Dirk moesten ze ook al weten. Alles ok en binnen de vier uur gingen we aangesloten zijn en moesten we dan een bepaald nummer bellen, daar gingen ze ons drie vragen stellen: wat is jou naam, wat is de naam van je vader en wat is het adres waar je nu verblijft.
En nu, 17 uur later wachten we nog steeds op connectie…………..
Naar boven

Ons bezoek aan het historisch park Shalimar Bagh
 
Srinagar bezit verschillende historische parken
zeer mooi aangelegd en onderhouden
 
met de bergen op de achtergrond ligt dit park uniek
In het park staan meerdere zeer oude bomen, hier een boom van 400 jaar oud

Naar boven

Ons verlengd verblijf in Srinagar

In New Delhi werd ons gezegd dat eens in Kashmir we er niet meer weg zouden willen. We zijn er inderdaad al 13 dagen, en we verblijven nog steeds op dezelfde Huisboot op het Nigeen meer. Afhankelijk van het weer wisselt het uitzicht vanuit onze kamer. Het weer wordt steeds beter en terwijl verleden week het meer fel buiten zijn oevers was getreden trekt het water zich nu snel terug. De huisbaas had voor ons zelfs een brug moeten bouwen om niet door het water te hoeven waden, die is nu ook al weer afgebroken.
Waarom we hier uitzonderlijk lang op dezelfde plaats blijven hangen heeft niet alleen met de prachtige omgeving te maken. We willen van hier naar het 450 km verder gelegen stadje Leh rijden, dieper in de Hymalaya. Dit is een rit van twee dagen. We moeten over enkele hoge passen en die zijn nog gesloten voor het verkeer. Ze hadden al berijdbaar moeten zijn maar enkele dagen geleden is er nieuwe sneeuw bijgekomen. Leh in Ladakh is al 7 maanden afgesloten van de wereld!
Op 7 mei zou het kunnen dat we verder kunnen trekken, althans volgens de laatste berichten van de weg autoriteiten. Van Leh moeten we terug over dezelfde weg naar Srinagar. Verder rijden over de hoogste berijdbare pas in de wereld zit er niet in. Die weg gaat maar pas in juni/juli open.
We hebben verleden week onze vluchten herboekt. We vliegen nu vanuit New Delhi in plaats van Kathmandu. En in ND zullen we ook nog een garageplaats moeten vinden voor de FJ.

Srinagar ligt aan meerdere meren
 
Srinagar lijkt een militaire bezette stad zoals overalaan de grens van Pakistan
Kashmir is bevolkt door 80% Moslims
 
onze booteigenaar maakte een brug zodat we met droge voeten onze boot in en uit konden
Srinagar kampt met wateroverlast wanneer de sneeuw smelt in de bergen
 

Het mooie Dal Lake

Naar boven

Muizenissen?

Verleden week vlak na onze aankomst heb ik een klein scheurtje in het rechter binnenspatbord laten repareren. Een interventie die slechts 100 RS (2,5€) kostte. Maar toeval of niet sindsdien traden er storingen op in het Anti carjacking systeem op. Er waren soms problemen bij het starten. De motor sloeg dan telkens na een 30" af en na een aantal herstarts was het alarm weer in orde. Tijd om het probleem van wat nader te bekijken. Tijdens een van onze verkenningen in de omgeving maakten we kennis met twee mannen die onze FJ zo fantastisch vonden. De ene was rode kruis dokter zijn neef computer specialist. Omdat ze een geplaveide binnenkoer thuis hadden en ze ons graag als gasten wilden verwennen besloten we de FJ ernaar toe te rijden om daar te trachten het probleem te verhelpen.
Twee dagen hebben we bij de families verbleven en gegeten ook. We werden er ontvangen als prinsen. We hadden er moeten slapen ook maar dat hebben we niet gedaan. Het intermitterend probleem is inmiddels opgelost samen met nog een paar onderhoud werkjes. Muizen moeten de oorzaak geweest zijn van het probleem. Twee draden waren afgebeten!

We maakten nieuwe vrienden, een Indische en Nederlandse dokter van het rode kruis, samen met zijn neef broeder
De mensen uit Kashmir zijn zeer gastvrij en helpvol
Thank you very much for the great help and the hospitality
Voor meer foto's van ons verblijf in Srinagar klik hier

Naar boven

Wachten...

De FJ is terug rijklaar. Maar wanneer we verder kunnen naar Ladakh weten we nog niet. De tijd begint te dringen. We moeten tijdig terug in Delhi zijn om een akkoord met de douane te bedingen. Hoe lang kunnen we nog wachten? Ieder dag wordt de openingsdag van de weg naar Leh verlaat. Als de weg open gaat is het leger de eerste die de weg mag gebruiken. Dan is er het licht verkeer en dan de vrachtwagens.
Zoals de zaken er nu voorstaan zou de opening overmorgen 7 mei kunnen zijn. Dat past dan nog net in onze reisplanning en dan kunnen we drie dagen in Leh verblijven. Het zal er nog koud zijn tot -15° C 's nachts en enkele graden onder nul over dag. Maar in de zon zou dit best aangenaam zijn wordt ons gezegd. De hoogste berijdbare pas ligt verder dan Leh de weg naar het zuiden. De passen op onze route zijn lager dan 5.000 meter wat een hele opluchting is voor Lieve.
Een oude Hindu tempel
Het Mansbal Lake
naar boven Naar boven
We hebben vandaag de omgeving van Srinagar verkend met de families waarmee we ondertussen bevriend zijn geraakt. Ze blijven aandringen om bij hen te verblijven en bij hen te eten. Hun huis is het onze. En als je komt, en we zijn niet thuis dan mag je de deur instampen, herhaalt Mahmood. We hebben wat moeite om de juiste familiebanden te achterhalen. Hier ( de moslim cultuur) wordt iedere goede vriend "my brother" genoemd. "My nephew" wil niet expliciet zeggen dat het een neef is! Er zaten twee adolescenten in de wagen van Wigar, de Rode Kruis doktor, tijdens onze rondtrip. Dat zijn de kinderen van mijn zuster die nu in Delhi verblijft, verklaart Wigar. De kinderen wonen momenteel ook in het huis van de ouders van Wigar. Op de avond thee bij hen, de vader is specialist reuma en prof de moeder is specialiste microchirurgie, horen we van de moeder dat ze twee zonen heeft(?)...

Samen met onze Indische vrienden op stap
 
 
Lieve met Sakina en Dirk met Mahmood
 
Met de Himalaya op de achtergrond
Voor meer foto's van onze dagtrip met de Indische familie klik hier

Naar boven

Kashmir op zijn best

We hebben er lang moeten op wachten maar vandaag gaat de weg open. Srinagar naar Leh in Ladakh. 435 km over drie bergpassen. De weg is sinds november dicht, zoals ieder jaar trouwens. De Indiërs noemen het een strategische weg. Het is de enige bevoorraadings weg voor Kargil en Ladakh. Vijf tot zes maand per jaar zijn die gebieden afgesloten van de rest van de wereld. Deze weg was in 1990 de aanleiding voor een bitsige oorlog tussen Pakistan en India. Het Pakistaanse leger was in de omgeving van de stad Kargil de bergen in de Himalaya overgestoken om deze weg in te nemen. Dit conflict leidde bijna tot een kernoorlog tussen de twee landen. Slechts in 2003 werd een akkoord ondertekend en nu nog is de echte grens tussen de twee landen niet definitief! Vandaar dat het hele gebied met de weg incluis beheerd wordt door het leger.
eindelijk is de weg vrij gemaakt naar Leh

Gisteren zijn we van Srinagar naar Sonamarg gereden. Dat is anderhalf tot twee uur minder rijden indien we anuit Srinagar waren vrtrokken. Er blijven toch nog 350 km te reizen naar onze bestemming en dat is knap veel gezien de aard van de weg. Sonamarg is ook de poort naar het gebied en daar bevinden zich de militaire checkpoints.
Het is acht uur, de weg gaat nu open, wij zijn de eersten. Er staan tientallen 4x4 pick ups met allerlei goederen klaar om te vertrekken, maar die moeten nog wachten. Na een half uur rijden komen we tercht in een ruw berglandschap. De weg is ondertussen veranderd in een aarde- of slijkweg. Er wordt nog gewerkt om de weg berijdbaar te maken. Soms is die beangstigend smal. Er staan bulldozers, pletwalsen en sneeuwruimers op verschillende plaatsen waar de piste iets breder is. We stijgen steeds verder soms tussen hoge sneeuwmuren. Het besneeuwde landschap is oogverblindend. We rijden door meer sneeuwmuren, soms veranderd de aardeweg in beton dan weer is er asfalt of wat ervan overblijft, dan weer rijden we door plassen smeltwater.. Dit is een geweldig avontuur!
Tot in het bergdorpje Drass krijgen we de meest diverse wegen en pistes onder de wielen. En na Drass verandert alles. Alleen de bergtoppen zijn nog bedekt met sneeuw en voor ons rolt zich een uitstekende asfaltweg uit in een steeds dorder wordende vallei.
naar boven Naar boven
de sneeuw in de Himalaya is nog niet helemaal gesmolten
 

we rijden echt door sneeuwtunnels
 
metershoge muren sneeuw
Voor meer foto's van onze spectaculaire weg van Sonamarg naar Drass klik hier
Naar boven
Het zeer drukke Kargil is de volgende stad, dicht bij de grens met Pakistan. Hier is nog duidelijk de herinnering aan de oorlog zichtbaar. Hier kunnen we weer voltanken. De volgende 40 km is de weg slecht een nieuwe is in aanleg. Maar dan volgt weer ieen slingerende bergweg van uitstekende kwaliteit. We zijn alleen op de weg. Dit hebben weg in Indië nog niet eerder meegemaakt! En wat een sublieme maanlandscappen krijgen we te zien. De enkele dorpen zijn Bhudistisch en hier en daar doen de kloosters en gebouwen ons denken aan Bhutan. Deze regio wordt daarom ook klein Tibet genoemd. Langs soms smalle kloven met rotsen waarvan de kleuren variëren van paars naar geel komen we in de langgerekte vallei van Ladakh. We hebben het gehaald zonder kleerscheuren!
Op de Namika La 12.198 voet hoog of 3.758 m hoog
 
De tweede hoge pas vandaag: De Fotula en die is 13.479 voet hoog of 4.114 m
Hier moeten we terug afdalen
 
Een gans dorpje in de heuvels van de Himalaya met een Budhistisch klooster
Op de heuveltoppen staan Tibetaanse Budhistische kloosters
Onze hoogtelijnen tijdens onze trip van Sonamarg naar Leh
Klik hier voor meer foto's van onze spectaculaire rit van Drass naar Leh
 

Klik hier voor de video van onze fantastische rit in de Himalaya
 

Naar boven

Over de 5.360 meter hoge Chang La

We hebben drie nachten geboekt in een hotel in Leh. We moeten wachten tot maandag om terug te keren naar Srinagar want de weg terug is slechts beurtelings open in een richting. Gisteren hebben we ons een toelating bezorgd om naar het Bangong meer te rijden. Dit meer ligt pal op de grens met Tibet. China is niet de beste buur van Indië. Het bezette en annexeerde al een klein deel van Kashmir in het verleden. De toelating is vereist omdat het militair gebied is.
Het zoutwater meer is 134 km lang en 5 km op zijn breedst. 60% ligt in Tibet. Die toelating moesten we bekomen van de autoriteiten van het Ladakh district (DC office) hier in Leh. Anders dan in Sikim mogen we nu zelf rijden in het gebied. De toelating moet ook hier over een lokaal reisagentschap gebeuren.
Opnieuw reden we door sneeuwmuren

Het traject van Leh naar het meer is 147 km, een rit van vijf uur. Het Pangong meer ligt op 4.300 m hoogte maar om er te komen moeten we over een pas waarvan gezegd wordt dat het de derde hoogste berijdbare pas in de wereld is. Hij wordt onderhouden door het Indiase leger.
Omdat we ook nog eens moeten terugkeren naar ons hotel zijn we al om 6u30 vertrokken. Wij hebben drie kopijen van onze permit bij. Die zullen we nodig hebben aan de controle posten. De eerste 47 km rijden we bijna zonder verkeer maar eens over de eerste controlepost heen moeten we de ene vrachtwagen na de andere voorbij en ook verder op de pas moeten we meerdere vrachtauto's voorbij zien te geraken. De weg is smal maar in redelijk goede staat.

 
Op de heuveltop was het - 5 graden - we tellen hier 5389 m hoogte

Niet zonder gevaar op dergelijke hoogte

Nog een vijftiental kilometer voor de top. De weg wordt alsmaar hobbeliger als gevolg van de vele reparaties tengevolge van de vaak voorkomende aardverschuivingen. De toppen rondom ons zijn bedekt met sneeuw en af en toe rijden we ook tussen sneeuwmuren. De gps wijst 5.300 meter aan en we zijn nog niet op de top. Nog een paar haarspeldbochten en we zijn boven. Er staat een boeddhistische tempel er is een legerpost en een Rode Kruis hulppost. Gratis verzorging staat op het bord dat naar de ingang wijst. Ook een bord met de vermelding dat langer dan twintig minuten hier verblijven uw gezondheid kan schaden!

Naar boven
Lieve was goed misselijk van de hoogte
 


aan het Bangong meer

De piste naar beneden aan de andere zijde van de pas is als het kan nog hobbeliger en er is ook meer sneeuw en smeltwater dat over de aardeweg stroomt. We dalen langzaam en dan blijven we geruime tijd op 5.000 meter hoogte rijden. Dat is niet zeer bevorderlijk voor de conditie van Lieve die zich erg misselijk voelt. De laatste controlepost in Tangtse ligt aan het oostelijke einde van langgerekte vallei omgeven door kale bergflanken uitgedost in alle kleurvariaties van diepbruin tot geel. Ook hier is het leger omnipresent.
De veertig kilometer naar het meer dat op 4.300 meter ligt kronkelt eerst door een smalle vallei langs een meanderende beek. Er is hier en daar wat groen en we ontdekken zelfs een enkele herdershut met in de omgeving grazende schapen. De schapen zijn de leveranciers van de Kadhmir wol. Dichter bij het meer verandert de vallei in een witte zandbak. Het fijne zand probeert zelfs hier en daar de piste in te nemen.
Nog een afdaling en we zien het meer verschijnen. Er wordt over het meer geschreven dat het constant van kleur verandert, en dat kunnen we volmondig beamen. Van grijs naar groen, dan weer diepblauw en turkoois. Een adembenemend schouwspel!
naar boven Naar boven
Het Bangong meer
Wat een kleuren
 

Het Bangong meer op 4.300 m hoogte
 
Onze hoogtelijnen tijdens onze trip naar het Bangong meer en terug
Voor meer foto's van ons bezoek aan het Bangong meer klik hier

Naar boven

Leh, de hoofdstad van Ladakh

De stad Leh gebouwd op kale zandsteen heuvels en lijkt net een woestijnstad. Ze ligt op gemiddeld 3.500 m hoogte en is omgeven door met sneeuw bedekte - althans in dit seizoen - bergmassieven van 5.000m en hoger. In de lagere gedeeltes van de stad in de omgeving van de rivier groeien ranke populieren die nu getooid zijn met nieuw groen. In 2010 was een modderstroom verantwoordelijk voor nogal wat ravage en lieten 600 mensen het leven. Nu vijf jaar kater, is de stad weer grotendeels een puinhoop. Nu, als gevolg van grondige sanerings- en rioleringswerken. Methodiek is ver te zoeken in de Indische bouwproject aanpak. Net zoals in wegenbouw wordt er op meerdere plaatsen begonnen met de werkzaamheden maar de afwerking laat op zich wachten.
Leh ligt op 3.500 m hoogte en is omgeven door besneeuwde bergen gezien van uit ons hotel
Leh wordt klein Tibet genoemd. Hier leven veel Tibetaanse Budhisten
De stad Leh is gebouwd op kale zandsteen heuvels en lijkt net een woestijnstad

Naar boven

Geraken we hier wel weg?

Gisteren, 10 mei, vernamen we tot onze grote verrassing, dat de weg terug naar Srinagar, die beurtelings in een richting bereikbaar is nu enkel van 6 uur 's morgens tot 9 uur 's morgens open is voor het verkeer. Door de hoge temperaturen van de laatste dagen stijgt het lawinegevaar na negen uur in de morgen. Drass, een dorpje waar de besneeuwde pas begint, ligt op 6 uur rijden van Leh. Daar zijn geen hotels. Daar moeten we 's morgens klaar staan om 6 uur als de weg opengaat. Vandaag hadden we richting Srinagar moeten rijden, maar dat is gezien de omstandigheden niet mogelijk. We zullen dus morgen, dinsdag, naar Kargil rijden, daar overnachten en om 4 uur in de ochtend naar Drass vertrekken. New Delhi halen we niet meer zoals we gepland hebben. Een laatste bericht bereikt ons zopas, de weg zou morgen volledig afgesloten worden voor het verkeer omwille van reparatiwerken!
Indien we hier niet weggeraken is dat wel geen straf, maar dan krijgen we wel problemen met onze planning.We vonden hier een mooi hotel om te verblijven.

Naar boven

Adieu Ladakh

We hadden vanochtend de receptie van het hotel laten weten dat we nog een dag langer zouden blijven. De laatste berichten waren dat de weg naar Srinagar nog een of twee dagen gesloten blijven wegens onderhoudswerken aan de Zoji La. Maar om 11u 30 kwam een nieuw bericht dat morgen de Zoji ps open zou zijn voor het verkeer richting Srinagar.
Wij zijn nu op weg naar Kargil. Daar zijn een paar deftige hotels, naar het schijnt. Daar kunnen we een kort nachtje slapen. Er is een drukte van je welste in Kargil. Met wat moeite vinden we het hotel dat langs een smal steil wegje te bereiken is. Het hotel of wat er moet voor doorgaan is nog niet klaar om gasten te ontvangen. Het ziet er meer uit als een werf, vanaf de al eveneens steile toegangstrap loopt water naar beneden dat van het zand aan de voet een slijkerige bedoening maakt. Een oudere man komt naar beneden en nodigt ons uit om mee naar boven te gaan. Het moet die man zijn die ik twee keer aan de telefoon heb gehad om te proberen een kamer te reserveren. Wiqar ,de Rode Kruis dokter uit Srinagar, had ons deze plaats aangeraden. Hij kende het hotel en de man. Dat dachten we toch. Maar de man kende zijn vriend Wiqar niet. "Ik heb vele vrienden die Wiqar heten. Neen, ik kan me niet herinneren wie die zou zijn. Ja het hotel is nog niet klaar maar men is bezig een kamer voor jullie voor te bereiden." Kunnen we ontbijt krijgen morgenvroeg? Vroeg ik. "Alleen zwarte thee. We maken alles klaar voor als de toeristen komen binnen enkele dagen. Maar ik vind geen mensen om mij te helpen. Het is best dat jullie mogen vroeg om 4 uur opstaan om een half uur later naar Drass te kunnen rijden. Dat is jullie beste kans om door de pas te geraken."
 
 
Om 05.00 's morgens stonden we hier 3.30 uur lang

Naar boven

Wachten, wachten..

Het is nog geen vijf uur we hebben amper een kwartier gereden en komen aan een wachtende rij pick-ups. Ik rij langs die file heen en kom tot onze verbijstering wat verder aan een gesloten bareel. Geen doorkomen aan,de militairen weten niet eens wanneer ze ons mogen doorlaten. Twee uur, drie uur...?
We zijn in Drass aangekomen. Dat was een uur rijden nadat we meer dan drie uur hebben moeten wachten in Kargil. En hier staan we weer, weer een gesloten bareel. Opnieuw geen informatie tenzij twee a drie uur wachten. Wij staan aan de kop van de steeds langer wordende rij wachtende auto's. Dus veel tijd om te praten met tal van nieuwsgierigen die onze FJ komen monsteren. Vlak voor onze neus staat een bord met de melding dat Drass de tweede koudste bewoonde plek in de wereld is. Hoewel we op lagere hoogte zijn dan in het 300 km meer noordelijke Leh kan het hier veel kouder zijn. Tot -45°C in de winter. Hier is het ook groen en geen woestijn meer.
Tijdens het wachten konden we mooie foto's maken
mooi plaatje

Naar boven

De 10 gevaarlijkste kilometer van de wereld

Drie uur hebben we moeten wachten. We zijn aan de klim van de Zoji La begonnen. De piste is vol met plassen smeltwater. De sneeuwmuren waar we een week geleden door reden staan er nog maar smelten snel. We moeten uitkijken want er zijn kuilen ontstaan waar het smeltwater onder de sneeuwmuren verdwijnt. Het weer is veranderd het begint te regenen. Het sneeuw landschap ziet er nu vijandelijker uit. De pistes die al slijkerig waren zijn hier en daar veranderd in modderpoelen. De weg is smal, wij zijn aanbeland op de strook waarvan gezegd wordt dat ze de gevaarlijkste 10 km bergweg zijn ter wereld!
Hoewel de bergpas enkel voor onze richting was toegestaan kwamen we in de afdaling tal van wagens tegen...bij het dorp Sonamarg aan de voet van de pas was er chaos. Honderden kleine vrachtwagens op de weg en op de parkings die staan te wachten tegengehouden door een dwars over de weg geplaatste pick-up. Een aantal moet toch door de road blocks geglipt zijn die kwamen we al tegen . Onze doorgang is compleet geblokkeerd door twee rijen auto's en vrachtwagens die kost wat kost naar boven willen en voorbijsteken waar het niet kan. De politie met stokken gewapend probeert de orde te herstellen. Een typisch Indiase patstelling ...

Op de Zoji La, tussen de sneeuwmuren
 
Op de Zoji La

Naar boven

Meer dan 150 km file op een smalle bergweg

Gisteren zijn we dan toch veilig in Srinagar aangekomen. We hebben gelogeerd bij de nieuwe vrienden. We rijden richting Jammu. De kans dat deze weg ook in slechts een richting berijdbaar is is groot. Het duurt niet lang of een telefoontje uit Srinagar bevestigt dat de richting waar wij heen willen vandaag gesperd is. Wij besluiten door te rijden. Wij zijn tenslotte ook in de verboden richting gekomen.
Zeer ver rijden we niet. We rijden weeral lange wachtende rijen vrachtwagens voorbij tot we gestopt worden door een politieman met Sikhs tulband. Na wat discussie mogen we verder. Zou het toch lukken? Niet voor lang want opnieuw worden we gestopt. Mijn aangehaalde argumenten schijnen te helpen, we mogen weer verder. Maar 10 km verder moeten we weer langs de kant. Nu moet ik bij de chief Police mij gaan verantwoorden. Wat volgt is amper te geloven. We mogen door, hij zal de volgende controleposten verwittigen. Mocht er toch een probleem opduiken dan mogen we hem bellen! Maar voor we vertrekken worden we eerst uitgenodigd op een thee met koekjes. Na een babbel die een uur duurde nemen we afscheid van de "high commissioner". En zoals gebruikelijk in de moslim cultuur omhelzen we mekaar bij het afscheid, alsof we oude kameraden waren!
op thee bezoek bij de politie

We kruisen de ene na de andere vrachtwagen en pick-up. Het is een onafgebroken rij van voertuigen die richting Srinagar rijden. Wij in de verkeerde richting zijn met slechts enkele voertuigen. Her en der zijn wegreparaties aan de gang met als gevolg vele vertragingen. Snel kunnen we toch al niet rijden op deze bochtige bergweg maar door die werken loopt het verkeer vast. De voornaamste reden van de stilstand is het gevolg van dat typisch Indisch rijgedrag. Wachten staat niet in de Hindi of Kashmiri of Bengali of de tientallen andere talen woordenboeken. Laat staan hoffelijkheid! Van zogauw er een obstakel opduikt begint de chauffeur te toeteren en probeert links of rechts de vermeende hindernis te ontwijken. Of dat in een blinde bocht is of enkele meters voor een tegenligger dat maakt niets uit.... En dan loopt alles vast tot de politie komt en de voorbijstekende voertuigen Manu Militari dwingt in te voegen in de rij waarvan zij zijn gekomen. En soms staan die dan dwars tussen twee vrachtwagens...
Het is al geruime tijd donker en we hebben al twee zware onweders over ons heen gekregen. Het tegenliggend verkeer is nu fel geminderd maar we hebben wel 200 km onafgebroken tegenliggers gehad op ons parcours vandaag. Jammu zullen we niet meer halen en door de regens is kamperen ook uitgeloten. Maar gelukkig vinden we nog een goed hotel in Udhampur. 240 km rijden in zulke omstandigheden tellen voor drie maal de afstand in Europa en daar hebben we bijna 12 uur over gedaan!
honderden vrachtwagens die allemaal wachten om met hun goederen de Zoji La op te rijden
eetstalletjes onderweg voor de truckers. Die stoppen gewoon om wat te eten of te drinken en trekken zich niets aan van de honderden vrachtwagens en auto's achter hen
Voor meer foto's van onze weg van Leh naar Srinagar klik hier

Naar boven

Over Shimla en Chandigarh terug naar Delhi

We hebben drie keuzes om naar Shimla te rijden 450 km verder. Vanochtend heeft receptionist ons de beste weg uitgestippeld. Maar nu zit ik te sakkeren achter het stuur want de mooie uitgestippelde weg is smal en loopt over een kronkelend bergparcours en is daarenboven in erbarmelijke staat. We zijn laat vertrokken en let dit soort wegen komen we zeker niet in Shimla aan vanavond.
We worden gestopt aan een zoveelste wegcontrolepost. Ik moet opzij gaan parkeren. De mannen in uniform hebben wat voor. Dat voorspelt niet veel goeds. "What's the problem sir?" vraag ik een paar maal. De man kan geen Engels maar wijst met twee vingers naar zijn epaulet en dan naar enkele mannen die aan een gebouwtje staan wat hoger aan de kant van de weg. Ik kom uit de FJ en klauter het talud op. "What's the problem sir?" vraag ik aan een man zonder uniform maar die wel het bevel schijnt te voeren. "Who's the driver?" vraagt hij terug. Ik ben de chauffeur, antwoord ik hem gebeten. Hij loopt mee naar de FJ en heeft het over de zwarte ruiten van de achterdeur. Dat is illegaal in Indië, zegt hij. Dit foefje hebben we bij vroegere controles ook al meegemaakt! Mijnheer, zeg ik hem op zeer kordate toon, wij rijden nu al vijf maanden in Indië... Hij trekt ondertussen de passagiersdeur open en ziet Lieve zitten. Een andere man achter ons roept dat we een links stuur hebben. "OK, sir you may go"
De weg wordt een beetje beter, maar hij is smal en gaat op en af. Bossen wisselen af met dorpjes en landbouwgebieden. Er zij. geen steden meer op ons parcours naar Shimla dus vermoedelijk ook geen hotels, en Shimla is nog 200 km ver. We plannen om te kamperen. Wij hebben nog wijn en andere dranken in de koelkast en we hebben ook steeds noodrantsoenen zoals spaghetti bij.
Bij aankomst van onze kampeerplaats kregen we een pracht van een zonsondergang
....bij het ochtendgloren....

De kampeerplaats aan de rand van een rivier hadden we niet gevonden moest een man ons niet zijn voorgereden met zijn motorfiets. Wij kregen de raad mee dat indien het zou regenen vannacht we onmiddellijk moesten opkrassen want we stonden op overstromingsgebied en om eruit te geraken over het talud moest dat talud droog blijven anders zouden we het risico lopen te blijven steken.
Voor de zon begint te branden zijn we weer op pad, het is amper 7 uur. De weg is weer wat beter en breder maar het blijft een derderangs weg. Geen hoge gemiddelden dus.
Shimla duikt voor ons op. We zijn weer op 2.200 meter hoog en de temperatuur is slechts 25°. De gebouwen van de stad hangen aan de steile bergflanken zoals in Darjiling of Gangtok. Het is een fantastisch spektakel. Maar het verkeer is hectisch en we rijden stapvoets. Na een uur slenteren besluiten we hier niet te verblijven. We hebben te weinig tijd, we willen zondagavond in Delhi zijn en dat is morgen.

Shimla ligt op een bergflank en is een hele drikke toeristische trekpleister
Chandigarh is een stad die gebouwd werd naar het ontwerp van Le Corbusier - hier een foto van het parlement
Chandigarh: een monument van Le Corbusier: een open hand staat symbool voor geven en ontvangen
Voor meer foto's van oze rit door Shimla en Chandigaeh klik hier
naar boven Naar boven
Vooarleer het vliegtuig op te stappen moeten we eerst nog langs de douane om onze tijdelijke import van de FJ te regelen. Onze carnet vervalt op 30 oktober en het is ons niet gelukt om hem te verlengen. Dit wil zeggen dat we voor 30 oktober India buiten moeten. Reizen met de eigen wagen in India is verre van simpel............
Bij de douane: dit doet ons denken aan de TV serie De kollegas. De ene zit zijn krant te lezen, de andere is met zijn smartphone bezig en wij maar wachten....opnieuw zaten we hier meer dan drie uur in een snikheet lokaaltje

Hier staat onze FJ veilig....tot in oktober, want dan moeten we noodgedwongen uit India.
Naar boven

Deel zes - N W India - naar Nepal - 23 oktober 2015
 

Aangekomen in Delhi. Wat een massa volk voor de paspoortcontrole

Naar boven

Geforceerde reis.

We hebben eergisteren het grijze vaderland verlaten, richting New Delhi Indië. Nu voor de zevende maal tijdens onze wereldreis zijn we weer vertrokken! We zullen echter geen zes of zeven maanden reizen dit keer. De trouwe lezer weet nog dat we begin juni onze FJ achter hebben gelaten in ND in plaats van Kathmandu Nepal, zoals we dat oorspronkelijk hadden gepland.De aardbeving in Nepal was er de oorzaak van dat we dit plan op het laatste moment hebben moeten wijzigen. Reizen met eigen wagen vergt soms veel administratieve rompslomp en in het bijzonder de landen rond Indië. Hier hebben ze nog dat antieke document nodig dat heet "CDP" oftewel Carnet de Passage en douane. Geen kat aan de grenzen die dat kan lezen maar de procedures kennen de douaniers (soms) wel. Een CDP koop je voor een jaar, je betaalt een bankwaarborg ter waarde van de wagen en indien je alle entry en exit stempels van de bereisde landen kan voorleggen krijg je die waarborg terug. Doordat onze eerste carnet vervalt op 30 oktober kregen we van de Indische douane een verlengd verblijf echter maar tot diezelfde datum. Dus moeten we uit het land voor het einde van deze maand, punt!
Het wordt dus een verplichte reis van drie weken naar Kathmandu Nepal. Maar het wordt een reis met handicaps zoveel is zeker en dat weten we nu al.
Na 5 maand buiten te hebben gestaan was een wasbeurt meer dan nodig

Naar boven

Terug bij onze FJ.

Die stond veilig geparkeerd in een compound bij een begoede Indische familie. Spijtig dat hij niet in de ondergrondse garage kon, omwille van de hoogte, daardoor heeft hij vijf maand de Indische zon moeten trotseren. Hij zat onder het stof en op de motorkap zaten grote zwarte vlekken. Na de wasbeurt bleken die vlekken er nog op te zitten. De vlekken waren oxidatie plekken! Vermoedelijke oorzaak vogelstront! Wat een agressieve shit!
De vlekken zijn verdwenen. De motorkap hebben we deze namiddag laten repareren. Ik had nooit gedacht dat ik mijn wagen ooit zou laten herspuiten in de open lucht. Maar dat is nu verleden tijd. Gisteren bij de car wash was er een man die voorstelde dat te doen voor 2.000 roepies (26€).

 
Agressieve vogelshit heeft de motorkap goed beschadigd - in India weten ze voor ieder probleem onmiddellijk een oplossing: koetswerkbedrijf in open lucht
Voor meer foto's van de car bodyworker in India klik hier
 

Naar boven

Hoe moet het nu verder?

Sinds een paar weken heerst er in Nepal benzine schaarste. Etnische minderheden blokkeren de grenzen van Nepal met India en laten druppelsgewijs nog tankwagens met brandstof door. Het land ligt (economisch) plat en dat na die aardbevingen in mei jongstleden. Maoïsten in het noorden van het land proberen nu benzine en diesel uit China te krijgen maar of dat soelaas zal brengen aan de krapte is maar de vraag. Zonder benzine of LPG kunnen we niet reizen in Nepal. We kunnen ons wel voorzien van jerry cans maar daar kunnen we hoogstens enkele honderden kilometer mee verder....
we geraken maar niet gewoon aan het rijgedrag van de Indiërs - dit is hier rijden op de milimeter

Naar boven

Een trip met enkele hindernissen.

Een dag meer in Delhi brengt ons reisplan niet in gevaar, met die petroleum schaarste in Nepal zullen we waarschijnlijk niet veel kunnen rijden daar. Van aan de grens tot Kathmandu is het een goede 900 km. Om voldoende brandstof te hebben voor dat parcours moet de benzinetank boordevol voor we de grens over steken, moet de LPG tank ook maximaal gevuld zijn en moeten we daarbij nog drie jerry cans van elk 20 liter kopen. Dat wordt dan een hele opgave om die jerry cans hier ergens te vinden en in deze regio is LPG moeilijk te vinden.
De grens formaliteiten kunnen ook nog problematisch zijn. Wij hebben onze oude CDP niet meer, enkel nog kopijen, we hebben wel de nieuwe maar in de oude stond onze entry stempel...Er zal wat overredingskracht nodig zijn, vrees ik, om de douaniers inschikkelijk te maken.
Van Delhi rijden we naar het bergstadje Mussoorie. De regio Garhwal waar het stadje in ligt heeft ooit behoord tot het groter Nepal. Deze regio ligt aan de voet van de Garhwal Hymalaya's. Mussoorie wordt de koningin van de heuvels genoemd. We hebben een hotelletje geboekt in the Mall. Dat is de hoofdstraat die loopt van oost naar west. Het is een straat met talrijke venijnige hellingen. Ten tijde van de Britten waren er borden aan de ingang van het stadje "honden en Indiërs niet toegelaten". Die stonden ook in alle bergdorpen want die waren gebouwd voor de Britten.
We kwamen deze goedgeluimde studenten tegen die ons trakteerden op een ijsje

De rit vanuit New Delhi van 300 km duurde 9 uur. Zonder verkeer zou dat 7u30 geweest zijn. Om het in 9 uur te doen moet ik wel de rijmodus 'Indië' inschakelen. Onderweg hebben we weer een vuurdoop ondergaan bij het rijden door het stadje Roorkee. Wij zijn er beland in een van de smalle straten. Weliswaar was het een één richtingsstraat voor onze doorgang, maar wie stoort zich Indië hieraan! Met de hulp van een vriendelijke bewoner zijn we stapvoets gevorderd met talrijke stops om moto's te laten verzetten karren en riksja's te kunnen passeren. Een hele beproeving voor de zenuwen en het humeur.

Het is al donker als we aan de klim naar het 1.880 meter hoog gelegen Mussoorie beginnen. De Mall waar ons hotel in ligt is afgesloten! We worden teruggestuurd langs de bergweg, 6 km om naar het andere eind van de Mall. Die is natuurlijk ook dicht. Wij begrijpen dat die straat elke dag van 17 uur tot 22u30 wordt afgesloten voor het verkeer. Sporadisch wordt de slagboom geheven om auto's binnen of buiten te laten maar wij mogen niet door. "Sir, hoe moeten we naar ons hotel?" Veel antwoord krijgen we niet van de mannen die de slagbomen bedienen. "De wagen parkeren daar op de parking en te voet gaan, mijnheer" begrijpen we in het moeilijk verstaanbaar Engels. Na wat gepalaver en mijn weigering om de FJ te verplaatsen komt een vriendelijke man ons vertellen - in goed Engels - dat we beter terug naar de andere ingang van de Mall rijden, aan de Library! Zelfs na 22u30 kunnen we iets verder niet door want daar blijft vanavond de weg afgesloten. OK, dan maar weer terug. We zijn opnieuw aan de Library ingang en we mogen hier ook niet door. Een zegt ons dat als we 500 Roepies betalen we dan door zouden kunnen maar dat wordt dan later weer tegengesproken . 150 Roepies is het officiële bedrag maar we moeten wachten to 22u30. Ze hebben in de reglementen duidelijk niet voorzien dat hier buitenlandse toeristen met eigen wagen kunnen komen. Een groepje feestvierende studenten neemt de verdediging voor ons op maar aanvankelijk levert dat weinig op. De FJ hebben we geparkeerd, het is iets over 21 uur en het is bijzonder fris. Slechts 15° C. De studenten nemen ons mee voor een kleine wandeling en vergasten ons op een ijsje na wat foto's voor de Facebook vrienden lopen we terug naar de slagboom. De studenten krijgen het toch voor mekaar. Wij mogen door en het is nog geen 22 uur!


Missouri ligt op 1880 m en is omgeven door 3.000m hoge bergen
Hier mocht onze FJ twee nachten slapen
Een vanilleshake....wat hadden we dit gemist
Voor meer foto's van Mussoorie klik hier

Naar boven

De nachtmerrie van Kachipur.

Na twee nachten verblijf in Mussoorie trekken we verder! Het is 29 november en er hangen grijze wolken boven de bergen rondom ons. Overdag loopt de temperatuur hier op tot 24° maar 's nachts koelt het af tot 10°. In de winter (december) ligt hier sneeuw.
De rit vandaag naar Kachipur is relatief kort, 250 kilometer. Maar die afstand is in Indië op gewone wegen bijna een dagreis, als je het veilig wil houden tenminste. In Kachipur moeten we proberen om jerry cans te vinden want die plaats lijkt de grootste stad op ons parcours naar de grens. Wij hebben daar ook al een adres van een goed hotel. De gps ( Google maps) stuurt ons naar het adres. Een makkie zou je zo zeggen. Maar dat is het dus niet want we rijden weer vast in straatjes amper breder dan de FJ. We hebben ons weer laten vangen. Rechtsomkeer maken in die situatie is totaal onmogelijk al zou dat het liefste zijn wat we willen doen. Opnieuw moeten brommers verplaatst worden om doorgang te verlenen, die staan op alle mogelijke manieren geparkeerd soms drie naast elkaar. Wat scheelt er toch met het inzicht ( anticiperend vermogen) van die mensen hier? Terwijl we stapvoets voortschrijden beducht voor de vele hindernissen die ons de doorgang versperren worden we hier en daar nog links en rechts voorbijgestoken door toeterende brommers die zich tussen de FJ en de obstakels wringen. En in dat gewriemel stoten we ook nog op (heilige) koeien die dan door bereidwillige omstaanders opzij worden geduwd. Je moet het meemaken hoe de mensen hier in staat zijn om alsmaardoor chaos te generen. Dat zal wel bij de cultuur horen zeker? Zelfs in uitzichtloze situaties blijven de brommers maar toestromen in de hoop op een mirakel om toch een doorgang te vinden, wachten is duidelijk geen alternatief en het woord hoffelijk bestaat niet in de lokale talen. Lieve is ondertussen voor de FJ gaan uitlopen om een doorgang proberen af te dwingen. We komen uiteindelijk, met veel geduld en af en toe een luide verwensing aan het adres van de overige vriendelijke lokale weggebruikers, op een nokvolle hoofdstraat terecht en gelukkig is ons hotel vlakbij, het ziet er nog goed uit ook!
Hoe moeten we hier door geraken?
een beetje naar links, een beetje naar rechts....
Stop, je gaat er tegen zitten....wat een chaos...
 
Klik hier voor de video van onze rit door het chaotisch verkeer in de smalle straatjes van Kashipur
(nog niet opgeladen)
 

Naar boven

Een grote knal

"Boem" een immense knal gaat als een schokgolf door de FJ. Oef, we rijden nog, wat mag dat geweest zijn? Wij rijden richting grens Nepal en zijn haastig want we weten niet precies wanneer de grens sluit en we moeten nog een grote hoeveelheid brandstof opslaan voor we de grens oversteken. En waar vinden we nog een tankstation? De zenuwachtigheid om dat alles versterkt nog de impact van de knal. Ik kijk alle richtingen en stel tot mijn verbazing vast dat de rechtse achteruitkijkspiegel is ingeklapt en het spiegelglas versplinterd is. Het wordt meteen duidelijk wat er is gebeurd. Een boer met tractor is met een grote zwaai van rechts op de rijweg gereden wij zijn die voorbij maar op de kar achter de tractor moeten lange stokken hebben gelegen en door de uitzwaai zijn die tegen de spiegel geslagen. Dat is brute pech want de rechtse spiegel is een van de belangrijke attributen om te overleven in het Indisch en Nepalees linksrijdend verkeer.
We hebben niet veel tijd om te stoppen laat staan dat we zo direct een remedie hebben om een alternatief te improviseren. Vanochtend hebben we in de stad Kachipur twee 35 liter plastieken vaten kunnen kopen. Die liggen nu op het dak en die moeten samen met de tank nog vol geraken voor we aan de grens komen. Met wat zoekwerk op internet hebben we het enige LPG station gevonden in de wijde omgeving en hebben daar, in Kichha de tank laten vullen. Ondertussen hebben we 65 km onder de wielen gehad, op een weg die je bezwaarlijk een bruikbare weg kan noemen. Kuilen met asfalt errond en om het geheel nog wat dramatischer te maken reden we van het ene onweer naar het andere. Het slijkwater op de kapotte weg heeft de FJ bruin gekleurd en op die hoofdweg is er tot overmaat van ramp druk verkeer van brommers, auto's, bussen en vrachtwagens. En die rijden overal om de grootste gaten te vermijden! En zoals we al zagen in andere staten in Indië zijn er overal wegwerkzaamheden om een nieuwe baan aan te leggen. Het probleem hierbij is dat er over de gehele weg werven zijn met soms al afgewerkte stroken - waar je niet kan op rijden - en wat verder weer niets.

Lieve schrijft: niet ver van de grens konden we de benzinetank en de jerrycans vullen, in totaal hebben we nu een 140 liter benzine bij + de 70 liter LPG gas. Tijdens de stop kleef ik mijn toiletspiegel met duckttape op de rechter achteruitkijkspiegel om ons zo voorlopig vooruit te helpen.
Met twee jerrycans op het dak en een volgeladen tank hopen we dat we Kathmandu kunnen bereiken
Zo ziet onze spiegel van de FJ er uit

Naar boven

Een beduchte grensovergang

De grensovergang kennen we want in april namen we dezelfde maar dan komende vanuit Nepal. Het is een nogal vreemde situatie daar, met gesloten hekken, bruggen en een weg over sluisdeuren verder afgewisseld met geplaveide stroken en hobbelige aardeweg. De meeste gebruikers van deze grens zijn mannen en vrouwen met witte reuzepakken soms tot wel meer dan 1 meter breed op fietsen gesjord en paardegespannen met miniatuur paardjes. Tussen de diensten van Indië en die van Nepal is het twee kilometer. We hebben die overgang opnieuw genomen omdat we mogelijk een groot probleem hebben. Onze officiële CDP geldig tot 30 October zijn wij kwijt. Gelukkig hebben we kopijen en op een van die kopijen moet de Indische douane zijn exit stempel willen zetten.
Het is ondertussen donker geworden. Tussen Nepal en Indië is er een kwartier tijdsverschil. Zullen de Nepalese diensten nog open zijn? Bij de Indische diensten zijn we zonder problemen voorbij gekomen. De douanier van dienst wad dezelfde als die we in april voor ons hadden. Wij kregen thee aangeboden, ik moest een briefje schrijven waarom ik het CDP niet meer had en dat was het!
Bij immigratie Nepal ook al geen probleem! Met uitzondering echter het gezanik over de kwaliteit van de dollar biljetten waarmee we onze VISA moeten betalen. Met wat moeite vonden we biljetten die aan de standaard voldeden. Geen scheurtjes, geen vlekken, geen markeringen...
Bij de douane was het net zoals in april. In het groezelig lokaaltje met rommel overal, vol met sigarettepeuken en ander afval op de grond kregen we twee kaduke stoelen aangeboden. Ik heb de registers zelf ingevuld en de douanier gewezen waar hij de stempel en zijn handtekening moest zetten in de nieuwe CDP. Die was maar pas vanaf morgen geldig, niemand zag het!
 
naar boven Naar boven

Deel zeven - Z W India - na Nepal - 23 januari 2016
 

 

naar boven Naar boven

Sonauli de grootste grenspost van Nepal

Hoewel de weg naar de grens compleet verlaten was, is er een bedrijvige drukte rond de grensslagbomen. We wanen ons in een van de grensovergangen in Centraal Amerika! Eerst moeten we onze carnet door de douane laten stempelen. De dienstdoende beambte kent de CDP maar vraagt tot onze verbazing waar onze voorgaande carnet is. En hij blijft maar zijn vraag herhalen en telkens probeer ik hem duidelijk te maken dat we die niet meer hebben want dat de procedure erin bestaat dat deze moet terug gestuurd worden naar de uitgever, in ons geval het Duitse ADAC. Nu moet hij een kopij van ons paspoort hebben maar eerst moeten we naar immigratie. Enfin, het heeft een goed half uur geduurd voordat we de papieren in orde hadden en de grote chef zijn handtekening had geplaatst. De fotokopie van ons paspoort heb ik kunnen recupereren.


Onder de slagboom door komen we in Indië. Het lokaal van de douane zit propvol. Wij worden naar achteren geleid en worden verzocht plaats te nemen in twee stoelen voor het bureel van de chef. Die roept een paar medewerkers maar die komen niet meteen. Recht tegenover het bureau van de chef, tegen het plafond, hangt een flatscreen tv, een grote groep mannen staat luidruchtig te genieten van een cricketmatch. Na een poos komt een van de opgeroepenen het carnet halen, dat al een geruime tijd op het bureau van de chef ligt. Hij verdwijnt ermee, nog in een bureautje met computer in een achterbouw, daarin staat ook een ijzeren mandje met roodgloeiende houtskool om het lokaaltje te verwarmen.
Een half uur later is nog niets gebeurd, de cricketmatch schijnt bijzonder spannend en wij zitten nog steeds in onze stoelen. Ik ga de man, die onze carnet heeft opgehaald, zoeken. Ik kom te weten dat hij eerst moet controleren of onze carnet echt is. De reglementen zijn gewijzigd en nu moet de automobiel club van Indië in Mumbai zijn akkoord geven en dat kan even duren. Over een kwartier is het vijf uur en dan sluiten de burelen daar. Misschien moeten jullie wachten tot morgenvroeg, hoor ik hem zeggen. Ik probeer te protesteren en vraag hem hoe hij het ziet om hier overnachten.
Na enkele telefoons met de telefoon van de chef en het mobieltje schijnt er wat schot in de zaak te komen. We wachten nu al meer dan een uur. Ik probeer nog eens aan te dringen bij de chef, en probeer medelijden te wekken. Wij moeten nog een hele rit naar Gorakhpur, en rijden in het donker in Indië is niet plezant, mijnheer. Alles komt in orde sust hij ons. Lieve zag al donderwolken hangen. Stel dat ze in de automobiel club ontdekken dat we nog geen vier maand weg zijn uit Indië....ik vertel de man ook nog dat het de eerste keer is dat we zolang moeten wachten voor een grensovergang. Dat we normaal thee en koekjes krijgen...De chef roept een van de mannen, de match is ondertussen gedaan en het personeel is nu, min of meer weer, aan het werk. Is groene thee ok voor jullie vraagt de chef ons, en geeft daarop opdracht om ons thee te bezorgen. Voor jullie thee uit is, zijn jullie papieren in orde. De thee komt met een bord koekjes erbij. En inderdaad, voor we de thee op hebben krijgen we onze CDP in orde terug. We kunnen verder. Het begint te donkeren en we moeten nog 100 km!
Wat we al maanden hoorden konden we nu zelf zien - 35 km stilstaande vrachtwagens

naar boven Naar boven

Welcome in crazy India

Honderd kilometer tot Gorakhpur. De douanier sprak, dat we daar tot 5 uur kunnen over doen! De weg wordt opnieuw aangelegd! Mooi vooruitzicht en dat nog in het donker, daar worden we niet vrolijk van. Het is bijna 18 uur!
Met eigen ogen zien we nu de vrachtwagens geparkeerd op de rechter helft van de weg, richting Nepal. Meer dan 2.500 vrachtwagens volgens de douane staan hier te wachten ( de meeste sinds september 2015!) tot de blokkade over is! Het is laveren tussen de putten en de opkomende auto's die de rij vrachtwagens voorbij moeten. Wij hebben de vrachtwagens niet geteld, maar wel het aantal kilometers dat de kolom lang is. Liefst 35 km. Vrachtwagens met allerlei goederen, medicijnen, bouwmaterialen, nieuwe auto's en nieuwe vrachtwagens, kortom alles wat een land locked natie zonder eigen industrie nodig kan hebben.

Ik ontdek opnieuw dat Indische chauffeurs en motorrijders ook hun dimlicht schakelaar niet gebruiken, net als de richtingsaanwijzer. Meer nog, sommige wagens hebben meerdere lichten en er verblinden alle even fel. Het meest angstaanwekkend zijn de bussen, soms alleen met een koplamp in het midden, en dat lijkt op een motorfiets tot je er bijna op botst. En dan zijn er de vele voetgangers, de fietsers twee of meer naast elkaar, karren en tractors allen onverlicht. Met de felle koplampen van de tegenliggers zijn ze niet te ontwarren, tot je ze bijna aanrijdt. Geen enkel schijnt hier enig benul te hebben wat er allemaal kan gebeuren. Officieel meer dan 135.000 doden op de weg ieder jaar maar er zijn er veel meer.

Hotel Vivek - Volgens Lonely Planet een aanrader - een koloniaal gebouw daterend van 1939 met een mooie binnentuin....allemaal waar maar.....vuil.....

naar boven Naar boven

Verder naar de oude stad Benares of nu Varanasi

Het prachtige koloniale gebouw van het hotel waar we twee nachten boekten hebben we na een nacht al verlaten. Aan de receptie stond vermeld dat het een 5 sterren hotel was en onze kamer, een executive room. De kamer was inderdaad ruim maar daar hield het bij op! Vies op zijn Indisch, overal.
Varanasi is 200 km ver, dus minstens zes uur voor de boeg. Eerst nog de simkaarten opladen en LPG tanken.
de mooie binnentuin van hotel Vivek

LPG stations moeten we telkens opzoeken op internet, want die zijn hier zeldzaam en deze keer beleven we de meest onwaarschijnlijke tankbeurt. De gasten die ons moeten bedienen geloven niet dat we autogas nodig hebben. Ze spreken wel geen gebenedijd woord Engels, maar willen toch dat we 'petrol' tanken. Dat woord staat in Indië voor benzine. Ik toon hun de aangepaste adapternippel, die ik zopas op de vulnippel heb geschroefd, maar ze schudden steevast met het hoofd en het woord 'no' kennen ze ook. Aandringen helpt niet ze weigeren verder ook maar iets te doen. Een tuk tuk kan wel tanken dus er is gas. We worden kwaad en Lieve stapt naar het bureel langs de andere kant van het tankstation. De manager begrijpt de situatie en komt naar de FJ gestapt. Ook hij spreekt geen Engels maar hij schijnt het toch een beetje te begrijpen. Van hem krijg ik gedaan dat ze de vulslang op de nippel zetten, en op zijn minst een test doen. Voor 100 Rupies, dat is twee liter. Hun monden vallen open als ze merken dat alles perfect functioneert waarop de manager de twee idioten een minuten lange bolwassing geeft, en verschillende keren naar ons komt met gevouwen handen. Oef, alles heeft een eerste keer. De manager neemt mijn linkerhand en leest die, daarna dan mijn rechterhand, nu wrijft hij met zijn handpalm wel 20 seconden over de mijne, trekt mijn handpalm open en na lezing steekt hij zijn duim in de lucht. Moet ik nu begrijpen dat ik toch goed bij mijn verstand ben, of heeft dit iets te maken met mijn karma?
het lukte ons toch om LPG gas te krijgen na een ellenlange discutie
For more pictures from our trip to Varanasi click here

Het is weer donker als we de grote stad Varanasi binnenrijden. We hebben een uitgelezen selectie typisch Indische wegen achter de rug, en zijn door ontelbare dorpjes met langs beide zijden van de weg groenten en fruit verkopers gereden. Over internet hebben we zopas langs de kant van de weg een hotel geboekt in het centrum van de oude stad.
de smalle steegjes van Varanasi

naar boven Naar boven

Een maandag in Vanarasi
De ondergrondse parking, in ons hotel in het centrum van de oude stad, en op 200 meter van de grote rivier is net hoog genoeg voor de FJ. Gelukkig maar, want in de smalle straat van het hotel is er geen plaats en ook niet in de wijde omgeving. De stad staat beschreven als de meest chaotische stad van Indië. Ze roept zich ook uit tot de oudste constant bewoonde stad van de wereld. Als chaos iets zou te maken hebben met het aantal koeien of buffels die we overal aantreffen, liggend midden de smalle straten, staand in smalle steegjes, lopend op de meest onmogelijke plekken, dan kunnen we daar zeker mee instemmen. Maar verkeerschaos is synoniem voor gans Indië. De oudste stad is ze ook al niet meer, want Byblos of Allepo of Damascus zijn ouder. Maar wat de heilige stad zeker is, ze doet een aanslag op al je zintuigen. Of het de lijkverbrandingen zijn op de trappen van de Gaths, of de vele kleuren van de tempels en paleizen, hoog boven de oevers in een grote bocht van de Ganges, of het alom getoeter van de motorfietsen tot in de kleinste eenmans steegjes, of de overal aanwezige stank van menselijke urine, of van de ontelbare koestronten die overal liggen, of het heldere luide gerinkel van de bellen van de riksja's ...Geen andere stad die we bezochten kan dit evenaren!

En dan is er nog de muziek, Benares is ook de stad van een aantal vermaarde muzikanten waaronder wijlen Ravi Shankar, de bekende sitar speler.
we wandelden in de smalle straatjes van de oude stad
en die laten hun sporen na
strijkatelier op straat
overal ligt er afval......met de nodige geuren erbij
For more pictures from our walk in the old city click here

Het is maandag, en het is vandaag Shiva dag en uitgerekend vandaag bezoeken we de gouden tempel. De gids van het hotel leidt ons door een wirwar van smalle steegjes naar een winkeltje, dicht bij een poort van het heiligdom van de gouden tempel. In de steegjes staan de mensen op blote voeten aan te schuiven om in het heiligdom te geraken. In het piepkleine winkeltje worden we verondersteld offergaven voor de godin Shiva te kopen, ons van ons schoeisel te ontdoen en dat samen met fototoestellen, gsm's en sleutels in een locker achter te laten. We schuifelen op blote voeten over de koude vieze kasseien richting poortje. Onze gids heeft een dorpsgenoot politiechef die dienst doet binnen het heiligdom, daarmee zijn we sneller binnen dan de honderden in lange rijen wachtenden pelgrims. Iedere buitenlander moet zich wel laten registreren in een klein open kantoortje, waar een militair onze paspoorten noteert in een dik logboek. De man is niet zeer handig met de pen, maar kent wel een beetje Latijns schrift en het lukt hem onze registratie te doen in enkele minuten. De kasseien waarop we lopen worden steeds glibberiger, onze voeten krijgen koud. We moeten voortmaken, want we zijn nu in de tempel, we geven onze bloemenslingers af en zijn op een wip weer buiten.
naar boven Naar boven

Onze boottocht op de Ganges in Varanasi
 
Varanasi ligt aan de Ganges
aan de oevers staan mooie huizen en tempels
we geven onze ogen de kost.....mooi, mooi, mooi!!!

 

 

de Indiërs baden zich in de, toch niet zo propere Ganges. Voor de Hindoes is dit een heilige rivier

 
For more pictures from our boattrip on the Ganga
click here
naar boven Naar boven

een van de prachtige paleizen aan de oevers van de Ganges
 
 
Onze gids raadde ons een muziekavond aan van oude klassieke Indische muziek.
De sitarspeler is wereld bekend. Het was subliem
naar boven Naar boven

De ceremonie van de lijkverbrandingen
 
de overledenen worden met groot respect naar de Ganges gedragen
aan de Ganges heeft de lijkverbranding plaats
For more pictures from the ceremony of the cremationn click here
 

Varanasi en het crematie ritueel

Varanasi, vroeger bekend onder de naam Benares of Banaras of Kashi, is een stad in noord Indië. De stad is heilig voor de Hindus en Jains ( de tempel in Wilrijk- België is de grootste Jain tempel buiten Indië). Het begin van de stad dateert van de11de eeuw BC. Vele Hindus geloven dat sterven in Varanasi de verlossing (Nirvana) brengt en dus reizen ze naar de stad als hun dood nakend is.

Het lichaam van een overledene wordt thuis gewassen met het heilige water uit de Ganges. Vervolgens wordt het gemasseerd en gebalsemd met een soort boter. Er zijn verschillende lijkwaden: wit symboliseert het lichaam van een jonge man, rood is voor een jonge vrouw. Het lijk van oudere mensen wordt in gouden doeken gewikkeld. Goud is in de Hindoereligie het symbool voor reinheid. Per lichaam is maar liefst 200 kilo hout nodig en dat kost Rp. 240.000, zo’n 545 Euro! Ieder houtstuk wordt nauwkeurig gewogen op gigantische weegschalen zodat de crematieprijs bepaald kan worden.

In juni en juli zijn het hoogtijdagen voor de lijkverbranders: de hoge temperaturen van India zorgen ervoor dat bejaarden en zieken massaal het loodje leggen, en het aantal te verbranden lijken kan oplopen tot maar liefst 500 tot 600 per dag! De omzwachtelde lichamen liggen dan op de grond letterlijk op hun beurt te wachten. Een Gath is onderverdeeld in drie crematieplaatsen: één voor de belangrijke Brahmins (de mensen die verantwoordelijk zijn voor de doorgifte van de Veda’s aan volgelingen en de beschermers van de Indiase cultuur, “zij die het dichtst bij God staan”), één voor de zakenmannen en een laatste plaats voor de onaanraakbaren. Om de ziel een laatste keer te zuiveren wordt het lijk ondergedompeld in de Ganges. Het water van de rivier zal tevens het karma verbeteren.

De priester ontvangt vóór de plechtigheid een certificaat van de politie, dat de overledene niet tengevolge van een criminele activiteit, maar een natuurlijke dood gestorven is. Zonder dit document mag het lichaam niet op de heilige Ghats gecremeerd worden omdat misdadigers de heilige grond zouden bezoedelen. Het enige alternatief is dan het crematorium een paar honderd meter verderop. De eeuwige vlam stamt uit het vuur, dat volgens de overlevering al 4500 jaar brandt op de plaats waar Shiva’s vrouw Parvati het loodje heeft gelegd.
De oudste zoon van de overledene is als afgevaardigde van de familie de enige die de heilige Ghats tijdens de crematieplechtigheid mag betreden. Huilende vrouwen zijn al helemaal niet gewenst, omdat de tranenvloei de opgang naar het Nirwana zou belemmeren. Emotie is hier niet gepast en men mag dan ook alleen van een veilige afstand toekijken. De zoon, moet zijn hoofdhaar laten afscheren, en wordt door de priester met een aantal korte rituelen klaargestoomd voor de plechtigheid. Het in doeken gewikkelde lichaam wordt vervolgens op de nette stapel houtstukken gelegd en nadat de zoon en de priester er vijf symbolische rondjes in de richting van de klok omheen lopen, wordt het tussenliggende stro met een toorts aangestoken. Er ontstaat een verstikkende grijze walm die door de wind langs de waterkant wordt geblazen. De handen worden eerbiedig gevouwen en zachtjes prevelt de priester een mantra. De plechtigheid verloopt in alle kalmte en in stilte en is zakelijk en kort. Geen toespraak, geen overbodige handelingen. Natuurlijk heeft de familie verdriet en doet het pijn een geliefde te verliezen. In dit geloof is het echter het uiterste wat een ziel kan behalen: het eeuwige geluk, geen reïncarnatie meer in een lagere kaste. Na één uur tussen de vlammen breekt het hoofd open en verlaat de ziel het lichaam. Om helemaal in as op te gaan is maar liefst drie uur nodig! Er blijven altijd wel delen over die niet door de vlammen worden verteerd: het bekken van de vrouw en de borstkast van de man blijken zo hard te zijn dat ze niet volledig worden vernietigd. Deze resten worden samen met de achtergebleven as in de rivier de Ganges gegooid. Er wordt water uit de rivier geschept en in een kleien pot gegoten. Als de pot barst door de hitte van het vuur, heeft het lichaam rust gevonden. Na afloop neemt de familie een ritueel en reinigend bad in de rivier. Het laatste ritueel vindt plaats in het huis van de overledene, 10 dagen na de crematie.

Buiten de misdadigers zijn er nog een aantal mensen die nooit via een crematie op de heilige Ghats aan hun fysieke einde komen: kinderen onder de 10 jaar en zwangere vrouwen worden als rein gezien en hoeven derhalve ook niet door het vuur te worden gereinigd. Saddhus mogen niet gecremeerd worden, omdat zij immers de zoektocht naar het ultieme leven van het niveau Shiva moeten bereiken en hiertoe nogmaals gereïncarneerd moeten worden. Verbranding op de heilige Ghats zou een einde brengen aan hun reïncarnatiecyclus. Leprozen, mensen met pokken, maar ook mensen overleden aan slangenbeten worden als niet rein gezien en mogen derhalve alleen in het crematorium verbrand worden. Het lichaam wordt op de brandstapel gelegd met al zijn/haar juwelen, gouden tanden en andere persoonlijke lichamelijke rijkdommen. Deze zullen niet geheel verbranden en samen met de asresten en onverbrande lichaamsdelen worden uitgestrooid over het water van de rivier. Rondom een burning Ghat zijn dan ook letterlijk de aasgieren te zien, vooral uit de kaste der onaanraakbaren, die proberen de kostbaarheden met hun blote handen of met geïmproviseerde schepnetjes uit de blubber te trekken. In dit geval staan er een aantal meter van de nog rokende asresten een aantal kinderen tot hun knieën in het water, in de hoop nog iets van waarde op te vissen.
 
Op onze weg van Varanasi naar Agra maakten we een stop in Katpur - daar is de tijd werkelijk blijven stilstaan. We troffen er ettelijke koeienstallen aan, midden in de stad.
For more pictures from Kanpur click here


naar boven Naar boven

Kanpur

De 650 km van Varanasi naar Agra kunnen we in één dag afleggen, heeft onze gids ons toevertrouwd. Wij hebben al wel eens ritten van meer dan 600 km op een dag in Indië gemaakt, maar zelfs als de weg een "Express weg" is, is die afstand rijden een levensbedreigend avontuur voor een westerling. Dus hebben we besloten halfweg halt te houden in Kanpur. Een grote stad waar normaal geen toerist komt. En als dit de eerste grote stad was die een westerling zou bezoeken, dan houdt hij gegarandeerd een zware cultuurschok over. Op onze 2,5 km wandeling naar een restaurant door de stad langs kleine straatjes, moesten wij toch ook even bekomen van wat we zagen. Nu zijn koeien, buffels, varkens, schapen en geiten midden in het stadscentrum al lang geen ongewone zaak meer voor ons, maar verschillende koestallen met meerdere koeien en mesthopen voor de deur en varkens en kippen, midden in de stad en 500 meter verder een boekhoudkantoor of een winkeltje dat hadden we nog niet meegemaakt.


Kinderen vermaken zich overal..........onder om het even welke omstandigheden
naar boven Naar boven

Het wereldberoemde Agra

Iedereen die Indië bezoekt kent zeker Agra, de 500 jaar oude stad van de Tai Mahal aan de oever van de Yamuna rivier. De residentie plaats van de Mogols die ze regelmatig wisselden met New Delhi. De Tai Mahal is de tombe van Muntaz Mahal de derde vrouw van Shah Jahan, ze stierf bij de geboorte van haar 13de kind. Destijds was dit bouwwerk 7 km buiten de stad gelegen. Shah Jahan was ook de bouwer van vele paleizen binnen de muren van het Agra fort. Vele van die paleizen werden begin 19de eeuw afgebroken door Engelse garnizoenen om plaats te maken voor leger barakken.

Het mooie statige Agra Fort met zijn mooie sculpturen
Het witte marmeren gedeelte van het Agra Fort
For more pictures from
Agra fort click here


1,6 miljoen inwoners telt de stad nu en zoals we gewend zijn komen we bij het inrijden van de stad van de ene verkeerschaos in de andere terecht. Maar het lukt aardig om ons hotel te bereiken, vlak bij de oost ingang van het park van de Tai Mahal. Wat we niet wisten is dat op vrijdag Tai Mahal gesloten is voor het publiek, dus zijn we voor niets vroeg uit de veren. Op de keper beschouwd zijn door de weersomstandigheden, nevels, niet gunstig om de zonsopgang te bewonderen, zoals hij doorgaans wordt beschreven. Het was pas rond 10 uur dat we het schitterende mausoleum in al zijn glorie in de zon zagen pronken. Dat hier jaarlijks 3 miljoen bezoekers komen is niet verwonderlijk. Het achtkantige marmeren gebouw heeft zijn gelijke niet in de wereld. De gevels en binnenmuren zijn bezet met tot 35 verschillende soorten , gekleurde inlegsteen en half edelsteen (pietra dura). Vanwege het islamitische verbod op het afbeelden van menselijke gedaantes, bestaan deze versieringen vooral uit kalligrafieën uit de Koran, geometrische figuren en bloemen. 400 man zijn actief in het onderhoud en restauratie van het complex.

Om het marmer wit te houden en de gevolgen van de polutie tegen te gaan, werd het gebouw behandeld met een mengsel van melk, citroen, aarde en bloem (zo wordt geschreven). Een product dat de vrouwen vroeger gebruikten om hun huid te vrijwaren van veroudering. Toch zagen we mannen bezig met het reinigen van de marmeren omheining met een duidelijk ander product, te ruiken aan de doordringende amoniakgeur.
naar boven Naar boven

Eén van de zeven wereldwonderen: De Taj Mahal
Wat een machtig gebouw
Door de nevel zagen we de zonsondergang in mineur
For more pictures from
the Taj Mahal click here

naar boven Naar boven

Sawai Madhopur bij het nationaal park Ranthambhore

Als er een wildpark is in Indië waar tijgers te spotten zijn moet dit Ranthambhore zijn, althans dat staat overal te lezen in de gidsen. Het is het bekendste park van de staat Rajasthan.
We hebben Utar Pradesh grondgebied verlaten 40 kilometer westwaarts van Agra en zijn in de meest toeristische staat van Indië Rajasthan aangekomen. Vreemd, maar we hebben het gevoel dat we in een ander Indië zijn beland. Het landschap wijzigt, zandvlakten, steengroeven en velden met koolzaad wisselen zich af. We zijn op weg naar Sawai Madhopur, een klein stadje op tien kilometer van het park. Kamperen zullen we nog wat uitstellen, want hoewel we al temperaturen tot 27° aflezen is het 's avonds behoorlijk fris.
De populaire vogel van het park is de "Rouphis tree pie"
Honderden "spotted deers" lopen hier rond

Het wildpark was ons weer niet gunstig gezind, geen tijgers wel tijgervoetsporen! Dit is nu al de vijfde keer dat we geen afspraak hebben kunnen maken met het goudgele gestreepte koninklijke dier. Maar van alle parken was dit wel het mooiste, met een grote variëteit van herten, vogels, reptielen, bomen en planten.
We maken vorderingen....we zagen een verse voetafdruk van een tijger. Volgende keer hopen we er toch een te kunnen zien.
For more pictures from Ranthambhore National Park click here
 

Hoe de herten hun geweien zelf reinigen.

naar boven Naar boven

Jaipur, de roze stad

Donderdag 4 februari. We moeten weer naar het noorden om in Jaipur te geraken, een ritje van 160 km. Sinds we na Agra in de staat Rajasthan zijn, is niet alleen het landschap aan het veranderen maar zijn de wegen iets minder druk. Jaipur is de hoofdstad van de staat Rajasthan ( 2 miljoen inwoner) ook de roze stad genoemd. De roze stad omdat het oude stadscentrum roze kleurt omwille van de gebouwen, opgetrokken uit een roze steensoort. Naarmate we Jaipur naderen rijden we steeds meer steenkapper bedrijven voorbij, roze of wit gekleurd door het stof. Wit want ook marmer wordt hier verwerkt.
Een van de ingangspoorten van de oude stad
In de oude stad zijn bijna al de gebouwen roze gekleurd

Voordat de hel losbarst in de stad - het spitsuur om 17 uur - rijden we toeterend de stad in op zoek naar ons hotel. De stad is klaar voor het spitsuur blijkt, want zoals we ook al hebben ervaren in Kolkata zijn vele grote lanen enkele richting geworden om de uitstroom te bevorderen Onze gps weet daar natuurlijk geen weg mee. Met behulp van de digitale Google kaart rijden we zoekend langs smalle hobbelige en stofferige straatjes richting ons doel, en dat lukt nog aardig ook. De vele scheldwoorden die we gebruiken telkens we geconfronteerd worden met dat waanzinnige gedrag van motorrijders en andere wegpiraten, dienen als therapie om de zenuwen de baas te blijven.

 
wandelen in de oude stad is steeds een avontuur op zich

 
's avonds, aan ons hotel, trok een huwelijks stoet voorbij. De bruidegom trekt, op een wit paard, naar het het huis van de bruid, begeleid door dansende familieleden en vrienden.
For more pictures from Jaipur
click here
 

 Dit deed ons denken aan een huwelijk, dat we een acht jaar geleden zelf bijwoonden, in Bangalore.

 

naar boven Naar boven

Naar Jodhpur de blauwe stad.

We zijn duidelijk weer in onze nomaden modus want langer dan twee dagen blijven we niet op dezelfde plek. 330 kilometer naar Jodhpur en eens buiten het stadscentrum, komen we op nieuwe aangelegde expreses wegen. Onderweg naar de rand van de stad moesten we een ATM zien te vinden. De eerste deed vreemd, dus maar een andere opzoeken. Lieve besluit de tocht te voet te wagen en ik besluit haar na een poos tegemoet te rijden. Dat was niet het beste idee, want na ettelijke keer vragen waar de dichtste ATM zich bevond - weinig spreken hier Engels - besluit ik de FJ te parkeren en te voet op zoek te gaan. Na een een kwartier ben ik terug maar Lieve is nog spoorloos.

De FJ is, zoals gebruikelijk, omringd door nieuwsgierigen en er staan een paar tuk tuks voor. Ze willen natuurlijk van alles weten en ik vertel hun dat ik mijn vrouw kwijt ben! Een man komt met een zakje hete thee naar ons groepje toe gewandeld en een ogenblik later drinken we allen samen een ' chai' (Indische thee is thee met melk suiker en ginger). En dat is ook het moment waarop Lieve opduikt een beetje nors omdat ik verder was gereden. ( Lieve antwoordt: je zou voor niet minder, ik had mijn telefoon niet bij, alleen maar onze centen. Ik stond daar te wachten, vroeg aan een jonge man of ik zijn telefoon mocht gebruiken, bel Dirk op maar kreeg geen antwoord. Neen, hij was gezellig een chai aan het drinken. Daarop ben ik dan maar met de moed der wanhoop te voet gaan zoeken.)

De expresweg is in goede staat en het belooft een snelle rit te worden naar het 330 km verder westwaarts gelegen Jodhpur. Maar Indische expreswegen kunnen nog gevaarlijker zijn dan de landwegen. Er is veel vrachtverkeer en de ene vrachtwagen rijdt op het derde rechtse rijvak, een andere op de middelste, en nog een andere uiterst links. Probeer nu maar vooruit te komen. Ik doe zoals de nieuwe donkerblauwe Jaguar of de witte Mercedes S die mij hebben ingehaald, we slalommen toeterend tussen de vrachtwagens van links naar rechts en omgekeerd, gebruik makend van alle rijstroken en ook af en toe van de pechstrook. Volle concentratie is nodig want in al die chaos kan je nog botsen op een spookrijder en eenmaal rijdt die links en een andere maal rechts!!
Oef, we zijn er en nog iets voor 17 uur. Jodhpur lijkt een rustiger stad dan alle andere, geen groot probleem om ons hotel te vinden.


Het fort Mehrangarh en het zicht over de blauwe stad
 
 
Het impressionante fort - voor mij mag dit ook bij de zeven wereldwonderen behoren
 
 

Voor meer foto's van ons bezoek aan het fort, klik hier

Boven in het fort, kregen we een mooi zicht over de blauwe stad


Een wandeling in de oude blauwe stad

naar boven Naar boven

De blauwe stad

Jodhpur, was voorheen de hoofdstad van de prinselijke staat met dezelfde naam, in de Thar woestijn in Rajasthan. Rajasthan was het land van de koningen de Maharadja's. Het land heeft een boeiende geschiedenis.
Jodhpur telt nu meer dan 1 miljoen inwoners. Er is de oude ommuurde stad rond het Mehrangarb fort, waar vele huizen blauw zijn geschilderd, die haar de naam van blauwe stad heeft gegeven, maar ze heet ook 'Sun city" omwille van de aanwezigheid van de zon het hele jaar door. Traditioneel betekende een blauwe kleur van een huis dat de bewoners tot de Brahminkaste behoren, maar tegenwoordig hebben ook andere bewoners hun huizen blauw geschilderd. Sommigen geloven dat blauw, de muggen buiten houdt.
de meeste huizen zijn blauw geschilderd. Men zegt dat dit voor de bescherming is tegen de muggen
het was heel leuk om te wandelen in de smalle straatjes. Maar het was er ook, zoals op zoveel plaatsen in India, heel vuil
For more pictures from from our walk in the blue city
click here
 
 
een wandeling in de blauwe stad
 

Bezoek aan Umald Bhawan Palace en een wandeling in het centrum van Jodhpur
 
Het Umald Bhawan Palace - eens de woning van een Maharadja
De klokketoren in het centrom van Jodhpur
For more pictures fromt the
Umald Bhawan Palace click here

naar boven Naar boven

Eerste kennismaking met de Tharwoestijn

8 februari 2016. Het deel van de Thar woestijn of de grote Indische woestijn, waarin we nu rijden op weg naar het toeristisch oord Jaisalmer, strekt zich uit over vier westelijke staten in India en Pakistan (200.000 km2). Hier oogt de vlakte minder woestijn dan de half woestijn die bijna geheel Kazachstan bedekt. Er zijn nog redelijk veel lage bomen te zien op de zandvlaktes maar naarmate we Jaisalmer (slechts 80.000 inwoner) naderen vermindert de vegetatie. De 200 km van Jodhpur naar Jaisalmer is een rit zonder voorgaande in Indië. Bijna verlaten wegen met uitzondering van de militaire konvooien die we geregeld tegenkomen. Ook de kwaliteit van de weg is atypisch Indisch voor een gewone landweg.
Lege rijbanen, dat zijn we in India niet gewoon
Van op het dakterras van ons hotel kregen we een mooi zicht van het Ford Jaisalmer
For more pictures from Jodhpur to Jaisalmer and our walk in the city
click here
naar boven Naar boven
Jaisalmer is bekend om zijn fort dat torent boven de zandvlakte. Het is een oude handelspost op een van de zijderoutes. Het fort is het enige bewoonde fort in Indië en het is gebouwd in 1.156. Sinds 2013 is het geklasseerd als UNESCO historisch erfgoed. De kleur van de zandstenen muren van het fort zijn overdag leeuw bruin en bij zonsondergang krijgen ze de kleur van honing goud, het fort camoufleert zichzelf in de zandvlakte en kreeg de naar van gouden fort.

Binnen in het Ford Jaisalmer
Van ons bezoek aan het Fort hadden we dorst gekregen
For more pictures from
The Jaisalmer Fort click here

Wandelen in de nauwe straatjes van het fort is bij de huidige temperaturen (28° C) aangenaam maar de temperatuur kan in mei oplopen tot boven de 50°C! Het zou Indië niet zijn moesten ook hier niet vele koeien rondlopen overal hun sporen nalatend. En niemand die er wat aan doet om het toch een beetje netjes te houden. De koeien en varkens zijn hier - zoals al eeuwenlang bij de Egyptenaren - de opruimers van het organisch afval. Maar we hebben ook al koeien gezien die eerst het bruin karton uit de mesthopen halen om het op te peuzelen!
Wat een zicht
For more pictures from the best place of the sunset in Jaisalmer click here
 

Zonsondergang met zicht op het Fort van Jaisalmer


Bij de mooie plaatsen om zonsondergang te zien zijn er steeds veel toeristen en natuurlijk komen er dan zangers en verkopers
om een centje bij te verdienen. Hier een mooi optreden van een vader met zijn zoontje

 

naar boven Naar boven

Een dag in de Thar woestijn

In Jaisalmer werd ons gezegd dat de zandduinen in Khuri een betere plek zijn dan deze in Sam. In Sam zouden de kameeldrijvers iets te opdringerig zijn, in Khuri vriendelijker. Beide dorpen liggen op 50 km van Jaisalmer, Sam in het zuid westen, Khuri in het zuiden. Als we in Jaisalmer al verwittigd worden voor opdringerige verkopers wat moeten we ons dan daarbij voorstellen? Je kan hier geen winkeltje voorbij of je wordt al aangeklampt, het gevolg van het toeristisch succes? En wij zijn nu toch al wat gewoon in Indië. De honderden foto's die ze maken van de FJ of de selfie's - dat zijn dan foto's van ons met hen daarbij - die we ettelijke malen per dag moeten meemaken.

We hebben de benzinetank volgegooid en willen koers zetten naar Sam, maar opnieuw worden we opgehouden, want bij het tankstation moeten we weeral een sessie selfie's meemaken. We rijden eerst naar Sam en vandaar door de woestijn naar Khuri en Khuri is ons doel want daar willen we kamperen vanavond.
De kameel drijvers in Sam vallen best mee, ze proberen ons wel een excursie te verkopen maar als we weigeren laten ze ons verder met rust. Vele toeristen maken een 24 uren tocht door de woestijn, met een overnachting in de duinen, anderen laten zich verleiden om met een jeep door de woestijn te stuiven. Wij hebben 250 paarden op stal en die gaan we de sporen geven. We worden zelfs aangemoedigd door een kameeldrijver die staande op de rotsbeschermers van de FJ, een eerste klim op een duin meemaakt.

Van zodra we stoppen worden we telkenmale omringd door de nieuwsgierige bevolking
Lieve verbroedert mat mijnheer kameel

Drie ton in mul zand, daar hebben zelfs 250 paarden last mee dus maar in 'low gearing' ( land versnellingen) schakelen. Het gaat op en neer en wat is er achter de top van de duin? Een kopduik of een zijdelingse rol kunnen we best missen, want de FJ moet nog een tijdje mee. En in mei willen we in Johannesburg aankomen...
Aarzelen en vertragen is niet aangewezen op een zandig parkoers... Momentum houden! Toch is het mij gelukt de FJ vast te rijden. De bandendruk halveren is een must, maar dat kost een hele tijd om die nadien weer op druk te brengen. Dat moet ik nu toch doen en bovendien moet ik de FJ uitgraven en hopen dat we uit onze put geraken.

  
Dirk wil avontuur.........uitgraven hoort er ook bij
naar boven Naar boven


Ons avontuur in de Thar woestijn


Kuhr is een paar resorts en winkeltjes groot. In een van die winkeltjes kunnen we melk, bloem, eieren en boter kopen. Dat zijn de ingrediënten die ik nodig heb om straks pannenkoeken te bakken, als we een geschikte kampeerplaats hebben gevonden. De FJ hebben we achter een stekelig boompje geparkeerd, in de veronderstelling dat het boompje wat van de harde wind tegenhoudt. Een zalige plek aan de voet van een duin.
De tarwebloem die we aangeschaft hebben is geen tarwebloem maar iets dat op boekweit lijkt. Niettegenstaande is het me gelukt toch eetbare pannenkoeken te bereiden. En wat kan er beter smaken in een woestijn lekkere pannenkoeken of de fles wijn die we bij het avondmaal hebben soldaat gemaakt?
Ons ontbijt in ons 5 sterren hotel
For more pictures of the Thar desert
click here

naar boven Naar boven

De eenzame wegen naar Udaipur

Vanochtend 12 februari, zijn we uit Barmer vertrokken richting Udaipur. We hadden in Barmer een nieuw hotel, gebouwd naar het voorbeeld van de Haveli's ( Koopmans huizen) in Jaisalmer. Niemand in dat hotel sprak behalve 'yes' en 'no' een woord Engels. Het hotel is eigendom van de koninklijke familie en is nog maar recent gebouwd, prachtige marmeren vloeren en mooi versierde plafonds. Wij waren de enige gasten. Na ons avondmaal gisteren hebben we weer een foto sessie moeten doorstaan met de hele staf van het hotel....vanochtend hebben we de truc die we in Oekraïne en Siberië hebben toegepast moeten overdoen. Foto's van een spiegelei op de tablet tonen om er zeker van te zijn dat we dat ook zouden krijgen.

De 400 km die ons scheiden van Udaipur zullen we hoofdzakelijk langs derde en tweederangswegen moeten afleggen. Zij zijn smal, een spoor breed, maar in redelijk goede staat. En er is weinig verkeer en dat is uniek voor de rest van Indië.
We dachten dat we al alles gezien hadden in dit grote land maar...De weg was daar twee rijstroken breed, we hadden 50 km afgelegd sinds Barmer. Rechts van de weg ligt een kadaver. Van een schaap meen ik. Door de vele raven erop kon ik het niet goed uitmaken wat het precies is. Maar 100 meter verder ligt een man op zijn buik met raven erop en honden die hem uit elkaar rukken...! Vreselijk, en er is nochtans verkeer op deze weg.
De laatste 70 km zijn we op een nieuwe express weg aanbeland. We rijden tot bijna 1.000 meter hoog. Zwarte geiten, witte schapen met zwarte kop en koeien, zijn medegebruikers van de snelweg. Hier staan de geiten de aanplantingen van de middenstrook op te peuzelen, 500 meter verder staat een tankwagen de planten te begieten!

Het spectaculaire avondzicht over de stad Udaipur
naar boven Naar boven

De romantische stad Udaipur

Udaipur gesticht in 1568. Na de onafhankelijkheid in 1947 werd het district deel van Rajasthan. De stad kan pronken met een mooie ligging in een vallei (660 m hoogte) en met een paar meren waarvan het Pichola meer het belangrijkste en mooiste is. Aan de oevers van dit meer ligt de oude stad. Het gigantische City Palace torent boven het meer en is het grootste van Rajasthan met een façade lengte van 244 meter en 30,4 meter hoogte.
Wandelen in de smalle steegjes van de oude stad is geen sinecure. Het zijn niet - ook hier alweer - de koeien die her en der liggen te herkauwen maar de vele lichte motorfietsen die door de steegjes razen, en of dat nog niet genoeg is, ook nog tuc tucs die je het wandelen tot een stresserende activiteit maken. Bovendien zijn sommige steegjes behoorlijk steil.
Het kan alleen in Indië, dat in al die drukte en overvolle straatjes ook nog een trouwstoet trekt met oorverdovend geschetter uit zes hoorn luidsprekers gemonteerd op een kleine vrachtwagen. In die stoet dansen familie en vrienden op de maat van opzwepende muziek. Dat betekent dan ook dat de cortège lange tijd halt houdt en het drukke verkeer helemaal lam legt. Op een enkele dag zagen we tot twee maal toe zulke stoet met het witte paard van de bruidegom.

We maakten een wandeling in de oude stad van Udaipur
For more pictures of our walk in
the old city of Udaipur click here
 
De Maharajas bezaten prachtige paleizen
en...wat een zicht
echte kunstwerken
For more pictures of the City Palace
click here
 
Het Lake Palace staat midden in Lake Pichola
For more pictures of our boattrip on Lake Pichola
click here

naar boven Naar boven

Wereld erfgoed Ajanta grotten

We hebben Udaipur eergisteren verlaten en hadden gisteren een tussenstop in de handelsstad Surat (5 milj inwoners) op weg naar de Ajanta grotten. We hebben ook de comfortabele temperaturen van 28° overdag verwisseld voor de iets hetere 35°C.
De heilige grotten van Ajanta samen met de 110 km verder gelegen Elora grotten zijn twee van de meest bijzondere archeologische vondsten van Indië. De grotten zijn eeuwen oud en dienden als tempels. Het opmerkelijkste is dat ze helemaal met de hand zijn uitgehouwen. Het zijn Boeddhistische, hindoeïstische en jaïnistische monniken die ze uit het niets gehouwd hebben. Alle pilaren, ornamenten, kamers en beelden zijn uit de rotsmuren gehakt. De tempels zijn in verschillende fases gebouwd, de bouw duurde van 200 vóór Christus tot 650 na Christus. Het complex bestaat uit dertig boeddhistische grotten. Ze liggen in een granieten rotsklif, die de vorm heeft van een paardenhoef. Het duurde tot 1819 voor een Britse jachtpartij Ajanta herontdekte. Kapitein John Smit rapporteerde zijn vondsten in Engeland en iedereen wilde de grotten in de Waghora vallei zelf zien. Destijds een barre onderneming.
We wandelen naar de verschillende caves in Ajanta
In cave nr2 zijn de fresco's en het plafond nog heel mooi bewaard

Er wordt nog hard (?) gewerkt om het Unesco wereld erfgoed zoveel mogelijk te restaureren we zagen dus niet alle tempels in hun glorie maar de indrukwekkendste waren wel nummers 26, 19, 17 en 2.
In cave nr 17 zijn nog hele mooie bewaarde fresco's te zien
Cave nr 19 is nog heel mooi bewaard
De liggende Buddha in cave nr 26
For more pictures of the Ajanta caves
click here
 
 
We hadden het geluk dat Buddhistische moniken een bezoek brachten aan de caves

naar boven Naar boven

Verder naar het zuiden

Van de grotten naar de kuststad Goa is het nog iets meer dan 800 km. Zelfs al zouden de wegen zogezegd beter zijn dan nog is dat twee tot drie dagen reizen.

We kiezen voor zoveel mogelijk expresweg op ons parcours. Dat betekent dat we veelal dubbel rijvaks banen onder de wielen krijgen. Meestal, want die wegen worden zonder enige signalisatie soms herleid tot een gewone weg. Lopen door drukke dorpen of zijn onder constructie. Een typisch Indische cocktail van elk soort weg. Er zijn echter minder koeien, schapen en geiten op de weg, hoewel we eergisteren nog een kadaver van een bruin paard op de rechtste rijstrook voor de FJ zagen opdoemen. Niemand die hier iets aan deed!

Vannacht kampeerden we op de top van een heuvel, we hadden er een vijf sterren uitzicht en we werden er haast niet gestoord door nieuwsgierigen. De enige spelbreker was de forse wind die midden in de nacht opstak en tegen de ochtend steeds feller werd. Dat was dus slapen met hindernissen. Om de tent terug dichtgevouwen te krijgen moesten we de FJ een paar keer anders oriënteren ten opzichte van de windrichting.

We verbleven 3 dagen in Kera beach - Goa - zalig niets doen!

naar boven Naar boven

We komen aan in Goa

donderdag 18 februari.
Tot op heden hadden we in Indië geen grenscontroles tussen de verschillende staten gehad. Maar dat is vanaf vandaag verleden tijd. De derde rangs weg die ons naar Queri beach moet brengen in het uiterste noorden van de kleine staat Goa is net voor de brug over de brede rivier afgesloten door een bareel. We moeten uit de FJ om ons te registreren. Dat verloopt vlot maar we vragen ons toch af wat de reden hiervoor kan zijn!
Eens over de brug moeten we rechts, vijf kilometer verder, naar onze kampeerplek, maar als we willen kamperen hebben we nog wat drank en eten nodig en dat kunnen we vinden in Arambol en dat is links ook vijf kilometer. Een paar drukke straatjes met piepkleine winkeltjes, groter is Arambol niet. De tijd is hier blijven stilstaan, want we zijn in hippieland uit de zestiger jaren aangekomen. De dienstdoende hippies zijn wel Russen, en er zijn er veel. Te hopen dat we die niet in Queri beach in zulke aantallen tegen het lijf lopen.
Langs een smal weggetje rijden we naar het waypunt op het strand van Queri. Onder hoge pijnbomen parkeren we de FJ op 50 meter van de aanrollende oceaan. Een perfecte plaats.
Het duurt echter niet lang of de eerste nieuwsgierigen komen kennis maken en het zijn, Russen.

Het was een mooie plek en we hadden er langer kunnen blijven ware het niet dat er zondag een festival aan de tempel op het agenda staat. De tempel.is amper 200 meter ver. En zoals gebruikelijk in Indië gaan feesten altijd gepaard met veel volk en veel lawaai! En dan zijn er nog de onophoudelijke vriendschap bezoeken....

Met veel moeite zijn we zondag voormiddag uit onze kampeerplaats weggeraakt want kruisen op de smalle weg is meestal onmogelijk iemand moet dan wachten op een bredere plaats maar wachten kennen Indiërs niet!
In Vasco Da Gama - onderhoud in een Toyota garage

naar boven Naar boven

Vasco Da Gama

De hoofdstad van de kleine staat Goa draagt de naam van haar stichter. Het land was tot 1961 een Portugees gebied en werd dan geannexeerd bij Indië. Dat de Portugezen hier waren is zeer duidelijk zichtbaar in de architectuur en aan de vele katholieke kerken. Zelfs in ons hotel hangt er een Christusbeeld.
Het is vreemd maar Goa is weer een ander Indië. Veel minder verkeer en de landschappen doen ons denken aan Costa Rica. Veel jungle rivieren en waterplassen.
In Vasco gaan we op zoek naar een AGM batterij. De tweede batterij in de FJ die dient voor de verlichting op de camping en voor de voeding van de koel/vrieskast. Dan is ook al de derde keer dat we dit moeten doen. Batterijen gaan in tropische gebieden amper een paar jaar mee! Een agm batterij hebben we niet gevonden maar wel een 'diep cycle' (diep ontlaadbare ) beweert ons de verkoper. Of de Exide batterij dat kan, weet ik niet zeker maar de winkeleigenaar beweert van wel. De prijs valt best mee en ze wordt nog gratis geïnstalleerd ook. Als toemaatje krijgt Lieve een dik boek cadeau. "Het leven van Mohamed"! Aan wat hebben we dat verdiend?
We vonden een super plaats aan Agonda beach
Lieve werd dikke maatjes met Wasika

naar boven Naar boven

Agonda beach

Helemaal in het zuiden van de staat Goa ligt een strand waar alle overlanders die in Indië reizen, even willen vertoeven. Op een plaats waar de Portugezen ooit en golf terrein hadden, vlak bij het strand, hebben we de FJ geparkeerd naast een lang verblijver. Een Canadees, gehuwd met een (afwezige) Indiase, die samen met zijn zeven jaar oud dochtertje hier al sinds september staat.

Ook hier duurt het niet lang of we worden regelmatig bezocht door geïnteresseerden. Indiërs, Engelsen, Australiërs, een Oostenrijker en Fransen...Geen overlander reizigers, maar ze hebben meestal toch al wat van de wereld gezien als individuele trekkers. Met Didier en Danièle uit Bretagne klikt het direct. Didier is verliefd op de FJ en het geluid dat de 4 liter produceert. Hijzelf heeft een Land Cruiser diesel...
We hebben er opnieuw nieuwe vrienden bij, Didier en Daniele uit Frankrijk
We bezochten de markt van Chawdi. Dit waren de beste verkopers van de markt
For more pictures of our stay at the Keri and
Agonda beach click here
 

Iedere avond kregen we aan de Agonda beach een prachtige zonsondergang

naar boven Naar boven

Rijden naar Kerala "God's own country"

We hebben onze kampeerplaats, aan de oceaan, in zuid Goa verlaten. Het koetswerk van de FJ zit onder een laagje zout en zand en dat hebben we laten afspoelen in de lokale carwash. Dat heeft wat langer geduurd dan verwacht en het is bijna middag als we goed en wel de slingerende kustweg naar het zuiden oprijden. Kustweg? Dat ziet er wel zo uit op de landkaart maar we rijden meestal tussen het groen en sporadisch rijden we nu en dan in de onmiddellijke nabijheid van de zee. Mangalore - 289 km - daar moeten we aankomen voor het donker is. Lieve heeft ondertussen al een hotel geboekt in het centrum van de stad.

Reizen in 2016 is anders dan het was 8 jaar geleden toen we aan onze wereldreis begonnen. De heer Maurie, de huidige premier van Indië, belooft dat Indië op korte termijn, overal snel internet zal hebben. We kunnen bevestigen dat inderdaad over het ganse grondgebied optische datakabels in de grond wordt gelegd maar het snelle internet is er nog niet. Wij behelpen ons met 3G bij twee verschillende providers. Afhankelijk van de regio is de ene of de andere slecht bereikbaar of is er amper 2 G of geen dataverkeer! Met wat geduld is het toch mogelijk hotel kamers te boeken al rijdend naar onze bestemming.
Onderweg zagen we verschillende Hindu tempels


Mangalore in de staat Karnataka, de thuisstad van een van onze Amerikaanse vrienden, is weer anders. We zijn er al nog ruim voor de avond valt. Mooie lanen met veel groen en redelijk proper en geen koeien! Ook het verkeer is minder chaotisch. Hoewel we redenen hebben om hier langer te vertoeven moeten we verder, willen we nog wat in Kerala zien en beleven.
Kozhikode in Kerala is de volgende etappeplaats op 200 km. Dat is vijf à zeven uur rijden afhankelijk van het verkeer en de weg toestand. Hier zijn geen expres wegen meer!

Eind januari kocht ik een Sygic gps software. Sygic is Deens en biedt digitale kaarten van de gehele wereld. Ik had dat systeem vroeger al gebruikt in Europa en dat werkte daar naar behoren. In Indië is dat minder, veel minder. De digitale kaarten zijn verre van geoptimaliseerd en de 'snelste weg' is niet altijd de snelste.

Wij zijn er uiteindelijk achter gekomen welk het bericht was dat af en toe werd meegegeven. 'Bereid u voor op het gebed' luidt het een paar keer per dag. Wat is hier gaande vroegen we ons af. Tot ik merkte dat in het Sygic programma ook nog een 'Mekka finder' zit. Een kompas dat de richting van Mekka aangeeft. Maar we hebben geen matjes bij en dus zullen we deze optie ook niet gebruiken...
In Kerala is Hindu de belangrijkste godsdienst gevolgd door Moslim. De heilige Thomas zou hier in 52 AD aan land zijn gekomen en de rooms katholieke godsdienst binnengebracht hebben. Later waren er de Europese kolonisten, Portugezen, Hollanders en dan de Engelsen. Vandaar dat katholicisme de derde godsdienst is in Kerala. Dat is ook duidelijk te merken aan de vele kerken die we overal tegenkomen.
Mangalore, mooie lanen met veel groen en redelijk proper en geen koeien!

naar boven Naar boven

Zijn Zwitserse koeien ook heilig?

We hebben nu afstand genomen van de oceaan en rijden land inwaarts naar Munnar. Munnar een stadje in de bergen waar de Engels Zuid Indische overheden, destijds hun zomerverblijf hadden. Koel omdat het op 1.500 m ligt. De hoogste berg in het massief is 2.700 m.
Gisteren avond werden we we verwittigd door het hotel management in Kozhikode, dat er een drie daagse staking zou beginnen en dat alle tankstations gesloten zullen blijven. Ze raadden ons aan de tank te vullen, en iemand zou mij vergezellen naar het dichtstbijzijnde LPG station. Gelukkig voor ons dat we met LPG verder kunnen want aan het LPG tankstation was haast niemand, terwijl het benzine en diesel station een rij van honderden wachtenden stonden.

Niet alleen zijn alle benzine stations dicht ook zijn de winkeltjes afgesloten door een metalen rolluik. Algemene staking dus!
Voor we de bergen inrijden naar Munnar komen we aan de grens van weer een nieuwe staat, Tamil Nadu. Ik denk dat we nu, op drie staten na, in alle staten van Indië zijn geweest. We moeten nu geregeld door chicanes door, soms met geschut achter zandzakjes, en er is betrekkelijk veel politie zichtbaar. Voor ons is er geen probleem. We moeten ons wel registreren aan de ingang van het park. De weg door het park - we mogen er niet sneller dan 30 km per uur rijden - is smal en zit vol bulten en kuilen. Hier leven o.a. olifanten en tijgers. Kamperen is beter in Munnar heeft de parkwachter ons toevertrouwd op mijn vraag of er in het park een geschikte plaats was om te kamperen.
In een klein bergdorpje op 1.600 meter hoog hebben we een redelijk goed uitziend hotel gevonden. Wij zijn de enige gasten. We besluiten hier te overnachten, het klimaat is hier aangenaam en Munnar is nog 35 km of een uur rijden.
In de bergen zond Munnar is er een Zwitsers Indisch project rond het kweken van koeien. De koeien hier zijn geen typisch Indische koeien maar wel zwart en bruin gevlekte koeien zoals in de Alpen.

Opnieuw door een tijger reserve....zouden we nu geluk hebben?
For more pictures of our trip from Goa over Mangalore tp Munnar click here

naar boven Naar boven

De bergen en thee plantages van Kerala

We rijden door een onmetelijk mooi landschap, richting Munnar. De plaats waar alle jonge koppels uit Kerala op huwelijksreis willen verblijven. Wij hebben nu al al wat thee plantages gezien op onze reizen, in Indonesië, China, Malaysia en noord Indië. Maar deze hier zijn van een ongeziene schoonheid. Het patch werk van de geelgroene thee struiken met de nieuwe blaadjes die het zonlicht weerkaatsen, bijna klaar voor de eerste oogst, op de glooiende en soms zeer steile hellingen. We kunnen er maar niet genoeg van krijgen en na iedere bocht is er weer een ander spektakel.
Munnar is goed voor wat inkopen en een drankje. Te druk en te toeristisch. We hebben de toeristische dienst gevraagd waar we een geschikte kampeerplaats kunnen vinden en ook aan onze Kerala Facebook vrienden. Een man aan de uitgang van de toeristische dienst verwees ons naar de pastoor.

Aan de twee stuwmeren die we op onze weg naar het 2.000 meter hoge Top Station tegenkomen is er geen geschikte plaats. Wel worden we boven aan het uitkijkpunt door een hotel uitbater gastvrij ontvangen. We mogen kamperen in zijn tuin.
Kamperen hebben we niet gedaan, plotseling werd het koel zelfs koud, slechts 13gr eens de zon weg. De hoteleigenaar gaf ons een kamer in het hotel en gratis eten en belde zijn vrienden op om ons onderdak te geven in de omgeving van Kochi, onze volgende stopplaats.
We reden in een sprookjesland met jong groen, rode bloemen en purperen bloesem op de bomen
De prachtige thee plantages op 1900 m hoogte
 

Dit is wel de mooiste thee plantage die we ooit zagen
 
Van op Top Station kregen we een spectaculair zicht
For more pictures of the magnificent thea valley around Munnar click here

naar boven Naar boven

Andere reisstijl

De tijden veranderen en onze reisstijl is ook anders dan die bij de aanvang van onze reizen. Waar we de eerste 6 maanden van onze reis, van Dallas Texas naar Buenos Aires Argentinië 40.000km reden doen we het nu merkelijk trager. We hebben hooguit 12.000 km gereden in de maanden dat we In Indië toerden, ongeveer zes maand sinds december 2014. Het is ook wel zo dat, om in Indië gemiddelden boven de 50 km/u te halen, je veel risico's moet nemen. Het is slechts sinds 2001 dat het bouwen van Express wegen werd gestart. En ook op Express wegen gaat het soms niet vooruit!

Sinds we zeven dagen geleden uit het berggebieden rond Munnar zijn vertrokken zijn we tot in Kochi Emakulam gereden en na een drietal dagen iets zuidelijker, naar Mararikkulam beach en Alaphuza (Alleppey). Nu zijn we terug in Kochi in het authentieke Fort Kochi, waar 500 jaar geleden Vasco Da Gamma - de Portugese ontdekkingsreiziger - heeft geleefd en is gestorven. In de Portugese kerk is hij een tijdlang begraven geweest maar elf jaar na zijn dood zijn zijn stoffelijke resten naar Portugal verhuisd.
We maakten een boottocht van Ernakulam naar Fort Kochi en Mattancherry
de reuze chinese vissersnetten
For more pictures from our boattrip
in Kochi click here

Het toeristisch seizoen loopt ten einde en het wordt steeds warmer, tot 38° hebben we al meegemaakt en dat met een vochtigheidsgraad van maar liefst 90%! Dus het is puffen bij iedere inspanning. Dat er nu minder toeristen zijn heeft wel zijn voordelen. We kunnen goede prijzen bedingen in de hotels.

Onze tweede verblijfplaats in Kochi - dit was het zicht vanuit onze slaapkamer
Op onze weg van Kochi naar Mararikulan beach kwamen we opnieuw de chinese visnetten tegen

naar boven Naar boven

Hoe een hotelkamer reserveren?

Vandaag hebben we het hotelletje aan Mararikkulan beach verlaten en boekten een hotel bij OYO rooms in Fort Kochi. OYO rooms is een jonge organisatie die hotelkamers opkoopt in bestaande hotels en ze zelf op de markt brengt aan prijzen die 30% of meer lager liggen dan de resterende kamers in het hotel. En af en toe zijn er nog extra promoties. De reservatie en exploitatie software die ze gebruiken is 'the state of the art'. Ieder hotel krijgt een tablet die door OYO beheerd wordt. Van zodra we een kamer reserveren krijgt het hotel al onze gegevens. Toen we verleden week in Emakulam aankwamen in het hotel. dat we al rijdend een half uur voordien hadden geboekt, waren onze gegevens nog niet aangekomen bij de receptie van het hotel. We belden met OYO om informatie maar tezelfdertijd kwamen de gegevens binnen op de kleine OYO tablet van de receptie. Dat bleek dus in orde maar een half uur later verscheen een man van OYO om zich te excuseren en kennis te maken. De man vond onze avonturen zo boeiend dat de dag nadien de directie van de regionale afdeling ons is komen opzoeken. En er werden tal van foto's gemaakt van ons en de FJ.
Het mooie en verlaten strand van Mararikkulan beach
De gekende backwaters in Alleppey

Vandaag hadden we weer wat pech, want het hotel dat Lieve geboekt had, had geen privé parking zoals dat was opgegeven op de website. We annuleerden de boeking en lieten het ook weten aan de contactpersoon bij OYO. We vonden een beter hotel dan wat we boekten, ook een OYO. Pas ingecheckt op onze kamer kregen we een oproep van de receptie dat iemand van OYO ons wou zien. Twee mensen die we verleden week hadden ontmoet begroetten ons. Excuses werden ons aangeboden, samen met een bloemstukje voor Lieve en een doos chocolade bonbons voor mij!
Van OYO rooms kreeg Lieve een boeket bloemen en Dirk chocolade - om hen te excuseren
For more pictures from our stay in Mararikulan beach and Alleppey click here

naar boven Naar boven

De omgekeerde richting van de Vasco Da Gama reizen

Na de koelere dagen in de heuvels van Kerala zijn we terug in Kochi. Eerst in Ernakulan en nu in Fort Kochi - het historische centrum op het schiereiland Matancherry - waar Vasco Da Gama ooit voet aan land heeft gezet. Waar hij eerst voet aan land heeft gezet is nog steeds onderwerp van discussie onder professoren. Maar zeker is het dat het op grondgebied van de huidige deelstaat Kerala is geweest, meest waarschijnlijk Koyilandi, op 20 mei 1498. Hij kwam er aan na vele pogingen om rond de kaap Goede Hoop te varen, richting Oost Indië, en het verlies van dozijnen schepen als gevolg van schipbreuk en overvallen. Iets meer dan 8 maand duurde zijn reis. In zijn derde reis stierf hij in 1524 aan de gevolgen van malaria.
Een overzichtkaart van Fort Kochi
In Fort Kochi staat de St Francis Csi kerkje met het oorspronkelijke graf van Vasco Da Gama

Kochi (Cochin) is een verzameling van eilanden en schiereilanden. De haven is een belangrijk handelscentrum voor goud, vis en textiel. En dank zij de internationale container terminal kunnen we de FJ van hieruit verschepen. Oorspronkelijk was ons plan te verschepen van Mumbai naar Dubai en Oman maar dat plan hebben we opgegeven gezien de onstabiele politieke situatie rond Turkije en Iran. Een reden om nog even een extra werelddeel te bereizen. Dan hebben we vijf werelddelen bezocht in 8 jaar.

Dat we uit Kochi konden verschepen hebben we maar geweten toen we een boottocht deden en de container terminal ontdekten. Indische Facebook vrienden hielpen ons algauw aan de nodige contacten van scheepsagenten. We moeten niet 1.500 km terug naar het noorden en kunnen dus nog wat langer in het aangename, maar zinderend hete, zuiden blijven.
We hebben vandaag, maandag, 14 maart een scheepsagent bezocht op het eiland Wellington. Afdingen is de nationale sport in Indië dus hebben we dat ook hier uitgeprobeerd met als resultaat dat we al een korting van 200$ hebben kunnen bedingen. De hoteleigenaar van het hotel waarin we verblijven zit ook in de vis export en van hem krijgen we een vijfde agent. Die agent zou zijn offerte vandaag om 13 uur klaar hebben maar die hebben we pas gekregen, om 18 uur. Maar die is nog eens 150$ goedkoper. Wat nu?
Iedere week vertrekt een schip van Kochi richting Durban Zuid Afrika. Dat is de bestemming die we uiteindelijk hebben gekozen, want ons tweede plan om van Mumbai naar Dar Es Salam in Tanzania te verschepen hebben we ook laten varen omdat Dar Es Salaam de traagste haven ter wereld is!
Er is hier een Nederlands kerkhof
Fort Kochi heeft nog veel groen en prachtige bomen
In Fort Kochi kan je leuk wandelen en ook lekkere, Italiaanse gelato eten!
For more pictures from our walk in
Fort Kochi click here
 

Prachtige zonsondergang aan de Chinese visnetten

naar boven Naar boven

Naar Wayanad

Als er een plaats is in Kerala die we niet mogen missen is dit Wayanad, heeft men ons al een paar keer op het hart gedrukt. De scheepsagenten hebben ons verzekerd dar we gerust een week weg kunnen er is volgende week tijd genoeg voor de papierhandel. Dat komt goed uit want de weersverwachting geeft temperaturen tot 40°C met 90% vochtigheidsgraad. Het goede moment om de koelte van de bergen rond Wayanad op te zoeken.
Wij zijn betrekkelijk vroeg op weg, maar om 9 uur begint het piekuur. We hebben inmiddels begrepen dat om 10 uur de meeste zaken beginnen aan de dagtaak. In het piekuur rijden, langs tientallen kilometer metroviaducten in aanbouw, is een bijzonder stresserende aangelegenheid. Een paar uur hebben we erover gedaan om uit de immens grote agglomeratie van Kochi te komen. Rustig cruisen is er niet bij want we rijden van de ene agglomeratie in de andere richting Kalpetta.

We dachten een goede kampeerplaats te kunnen vinden aan een stuwmeer. Het meer en de omgeving zou uitstekend zijn geweest ware het niet dat het waterniveau, een maand voor de moessonregens hier alles onder water zullen zetten, 10 m of meer, lager ligt. En dat zelfs op de meest afgelegen plaatsen we na enkele ogenblikken aangestaard worden als we een standplaats proberen te lokaliseren. Na een paar pogingen geven we het op en rijden richting Kalpetta om een hotel op te zoeken.
Wayanad ligt in de bergen met spectaculaire haarspeldbochten
Net een postkaart

Kalpetta is het zaken- en verdeelcentrum voor thee, koffie en kruiden die in de streek worden geteeld. De stad zelf is niet veel zaaks maar de landschappen zijn betoverend. We zijn al vroeg in Sultan Bathery en zoeken een goed en betaalbaar hotel. Eens van de hoofdweg af belanden we langs smalle steegjes in de jungle, op amper een paar honderd meter. Hier moet ergens het hotel zijn dat we zoeken....we hebben het gevonden maar het was een hele karwei. Het waypunt was, zoals we al zovele malen hebben ondervonden weer eens verkeerd. Dat deed ons belanden in een steegje met muren aan beide zijden en niet veel breder dan de FJ. De laatste 50 meter was... Een man had ons gezegd dat het hotel in een paralel steegje was en zei dat we terug naar de hoofdweg moesten. Ja jullie kunnen verder langs hier! Ik maneuvreer de FJ om een bocht van 90° en kom voor een onverwachte hindernis. Men heeft de zijkanten van het steegje gebetoneerd, er liggen stenen om dat aan te duiden, er is nog een hoek van 90° te nemen en dan zouden we op de hoofdweg zijn. Voorwaarde echter is dat de tonnen met linten opzij worden geschoven en ook de stenen, maar vooral dat een paar motoren worden verwijderd uit de rijbaan. Maar dat schijnen de lokalen niet te willen doen. Ze veronderstellen dat ik de lange smalle weg in achteruit zal terug rijden. De man die ons daareven zei dat we doorkonden zit met de zaak verveeld maar wij nog meer. Wij blokkeren de weg, niemand kan tussen de muren en de FJ met een motorfiets nog voorbij en wij kunnen niet verder zolang de heren de motorfietsen niet verplaatsen. Er wordt heftig gediscussieerd en gelukkig worden een paar motoren verplaatst op een na niet en die staat vlak aan de bumper!
Het gezond verstand heeft het uiteindelijk ook hier gehaald. In het steegje verder staat het nieuwe hotel op een forse helling met vooraan een mooie tuin rond een paar haarspeld bochten om tot boven aan de receptie te geraken. Ook hier zijn wij ongeveer de enige klanten van dit mooie hotel met zwembad midden in de jungle op slechts een paar honderd meter van de hoofdweg!
De Jain tempel, daterend uit de 11 de eeuw in Sultan Bathery
For more pictures of Wayanad click here

naar boven Naar boven

Door de nationale parken naar Valparai

Twee dagen later laten we ook Sultan Bathery achter ons. We nemen de langere oostelijke weg naar het stuwmeer Aliyar een rit van 300 km door nationale parken en weer de grens over naar de deelstaat Tamil Nadu. De weg was genieten! De smalle bergweg met de vele haarspeldbochten waar vrachtwagens enkele malen voor en achteruit moeten om de haarspeldbocht te kunnen nemen is een meevaller. Nergens staat dit natuurschoon beschreven. Na de bergen rijden we in de snikhete vallei, 40°! Maar verder ligt het stuwmeer op iets grotere hoogte. Helaas, het stuwmeer is slechts 350 meter boven de zeespiegel en het is hier ook nog 38 om 17 uur. Het grillige stuwmeer is ook op zijn laagste waterpeil en kamperen is onmogelijk. Dit meer ligt nog in Kerala maar wordt onderhouden door Tamil Nadu. En die buurstaat heeft van 2007 tot 2012 geweigerd water te geven aan Kerala met uitdroging van de vallei in Kerala tot gevolg.
Eens het dorpje Aliyar voorbij staan we voor een slagboom, voor dit park moeten we opnieuw betalen. Valparai is nog 43 km verwijderd en hopelijk vinden we daar een goed bed. Wat we daarna onder de wielen krijgen behoort beslist tot een van de hoogtepunten van de laatste weken. De ene haarspeld na de andere met telkens wisselende panorama's over het stuwmeer en dan de paars gekleurde weg afbakeningen die fel contrasteren tegen de rotsen en het groen hoog boven ons. We stijgen weer tot 1.200 meter met een behoorlijk stijgingspercentage. Overal zien we waarschuwingsborden voor tijgers, panters, zwarte beren en borden dat we de apen niet mogen voederen.
felle haarspeldbochten
hier vonden we nog een stukje ongerepte natuur - we reden in de jungle
 
we reden in een sprookjesoord
For more pictures of the scenic road from Wayanad - Valparai - Kochi click here
 

Opnieuw reden we door mooie theeplantages

Gans op het onverwachts zagen we in Valparai een groep " Lion Tailed Macaques'. De wanderoe is de meest bedreigde makakensoort. Door vernietiging van het leefgebied voor mijnbouw, wegenbouw, stuwdammen, landbouw en houtkap zijn de populaties van deze apensoort versnipperd geraakt, waardoor inteelt en ziektes een belangrijke bedreiging voor het voortbestaan van de soort vormen. Ook wordt er op de wanderoe gejaagd voor het vlees. Tegenwoordig leven er niet meer dan 2500 van deze apen in het wild.
De wanderoe komt enkel voor in dichte, op berghellingen groeiende tropische regenwouden in de West-Ghats, Zuidwest-India, op een 100 tot 1800 meter hoogte. Gelukkig is het dier nu beschermd en staat het niet meer in de lijst van de 25 meest bedreigde diersoorten.
Een prachtige leeuwenstaartmakaak in Valparai
For more pictures of the Lion Tailed Macaque click here

naar boven Naar boven

Het onverwachte (?)

In Valparai, gisterenavond, vonden we een home stay en dat was een groot appartement met uitzicht op de theevelden. Eten hebben we zelf klaargemaakt. Het is zaterdag vandaag en zoals gisterenavond zien de straten van Valparai zwart van het volk. We hebben ondertussen melk en cocosbrood gekocht om op een geschikte plek tussen de theestruiken te ontbijten. We hebben geen haast want de rit naar Fort Kochi is slechts 153 km of vijf tot zes uur rijden want het is weer een bochtig bergparcours.
Terwijl Lieve de voorbereidingen treft om te ontbijten naast een koffie plantage inspecteer ik de voortrein van de FJ. Gisteren had ik een verdacht geluid gehoord bij het snel over een verkeersdrempel rijden. En nu ik wat aandachtiger kijk zie ik de neus van de FJ die afhelt naar rechts.
Het moet altijd een eerste keer zijn. Een afgebroken bevestigingsas van de rechtse Bilstein schokbreker is er de oorzaak van dat de neus rechts doorzakt. Ik neem mijn gereedschap om het wiel te demonteren om de afgebroken pen met bevestigingsoog te verwijderen! Gelukkig steunt de onderkant van de veerpoot nog op de onderste draagarm van de wielophanging, maar voor hoelang nog?

Ik heb pas de bevestigingsbout van de afgebroken pen losgemaakt en er stopt een kleine bestelwagen. Zes jonge mannen die weinig of geen Engels spreken willen weten wat er scheelt. Een neemt mij de sleutels uit de hand demonteert het wiel en nu kunnen we duidelijk de schade vaststellen. Hij wil de veerpoot helemaal demonteren en raadt mij aan om zonder veerpoot terug naar Valparai te rijden. Ik ga ervan uit dat ik al ettelijke kilometer met de gebroken pen heb gereden en dat de 15 km terug ook nog wel zullen lukken. De schokdempers had ik gepland om sowieso te vervangen in Zuid Afrika. 90.000 km over het soort pistes dat we hebben meegemaakt is een mooie prestatie, voor de schokdempers die de 3 ton zware FJ onder controle moeten houden.

 
 
For more pictures click here

Wat op het eerste zicht een geweldig probleem scheen te zijn is opgelost in minder dan twee uur. De tweede man die ik aanspreek in Valparai toon ik de afgebroken pen en vraag of hij soms een garage weet wie dit kan repareren. Hij begint onmiddellijk te telefoneren en enkele minuten later rijden we achter zijn Mahindra Bolero naar de beste lasser, om na te gaan of hij de de schokdemper kon lassen en dan verder naar een garage, om te vragen of die het veerbeen kon demonteren. De man van de piepkleine garage begint direct met de demontage van het veerbeen en de man met de Bolero vertrekt met het gebroken veerbeen terug naar de lasser om een half uur later terug bij de garage te zijn met het gelaste stuk. Het duurde alles te samen anderhalf uur en we betaalden de ongelooflijke som van 6€! Dit is enkel in Indië mogelijk. Met onze oprechte dank aan het gastvrije land en de extreem behulpzame bewoners. We zullen hen missen als de FJ en wij op weg zijn naar een nieuw werelddeel Afrika.
We verbleven een week in Fort Kochi terwijl we moesten wachten op de papiermolen voor de verscheping - aan ons hotel nr 18 kregen we dagelijks bezoek van sympathisanten

naar boven Naar boven

Het zijn de laatste dagen in Indië

Wat we nu nog geregeld moeten krijgen is de verscheping van de FJ. In overleg met de clearing agent zijn we op tijd terug van Wayanad. Morgen maandag zou alles in gereedheid gebracht worden om de FJ te stuffen op woensdag want donderdag vertrekt het containerschip. Lieve heeft vandaag de bagage gereorganiseerd. Wat blijft in de FJ en wat nemen we mee met het vliegtuig. Wij zullen de Toyota minstens drie weken moeten missen in Zuid Afrika. De huurauto die we hebben gereserveerd in Johannesburg is geen 4x4. Dat zal ons verplichten om hoofdzakelijk op geplaveide wegen te rijden en kamperen zal ook niet kunnen.

Maandagmorgen, ik heb zonet proberen een afspraak te maken met onze verschepingsagent. Nu blijkt het niet vandaag te zijn dat we naar de douane gaan maar morgen! Ook vertrekt de boot niet meer deze week maar volgende week. Het is Pasen volgende zondag en er zijn in het katholieke Kerala veel verlofdagen! Veel alternatieven hebben we trouwens niet meer. De andere agent hebben we afgezegd en van de vijf bedrijven die we hebben gecontacteerd zijn er maar twee die een offerte hebben gemaakt.
Ondertussen zijn we nu al woensdag, ook gisteren is niets gebeurd. We beginnen ons ernstige zorgen te maken. De nacht van zaterdag op zondag vliegen we en zondag is ons visum afgelopen. Vandaag komt de agent ons opzoeken in het hotel om onze CDP op te halen en nog een kopij van het paspoort van Lieve. Dat heeft hij tenminste beloofd.

Het is donderdag, witte donderdag en in de haven van Kochi hebben ze besloten om verlof te nemen! De douane werkt wel vandaag, maar niet op Goede vrijdag en niet op Paaszaterdag. Dat ziet er niet goed uit. In de discussie die we hebben met de agent horen we dat maandag de stuffing kan gebeuren. Voor de zoveelste maal, maak ik hem duidelijk dat er geen maandag is. Ik wil zelf de FJ in de container rijden. En omdat de hoogte van de toegangsdeur van de container te klein is zullen we de ladder van de tent moeten demonteren, dan winnen we 9 cm. Dat kunnen alleen wijzelf doen, basta!

Het is al laat als we de Ferry van Willington eiland nemen naar Fort Kochi. De FJ staat in een opslagplaats in de haven op Willington eiland. Twee douaniers hebben al handtekeningen gezet de derde is niet aanwezig. Misschien kan dat zaterdag maar zaterdag werkt de haven niet!

Het is zaterdag 10 uur, wij zijn bij de douane die ook op Willington eiland hun kantoren hebben. Onze agent loopt van het ene kantoor naar het andere, wij zitten in het grotendeels verlaten gebouw ongeduldig te wachten. Het is weer snikheet! Een van de douaniers probeert ons gerust te stellen, hij maakt gebaren dat het allemaal in orde komt...
Het is over vijf, de wagen zit in de verzegelde container. Eindelijk! Het is inderdaad in orde gekomen. Onze agent heeft het voor mekaar gekregen een paar ambtenaren te laten werken op Paaszaterdag!
De FJ zit er in- tot ziens in Durban
For more pictures from the shipping click here
 

De video van de verscheping van de FJ van Fort Kochi naar Durban Zuid Afrika
met hoe Dirk uit de FJ geraakte nadat hij in de container stond
naar boven Naar boven

Einde van ons Asia verhaal - Latijns Amerika, Europa en Asia samen reden we
101.609 Mijlen of 163.523 km
 


In gans India reden we in totaal 18.600 km
naar boven Naar boven
De geschiedenis van de verschillende staten in India (klik op de kaarten voor groter formaat)
naar boven Naar boven
 

 

 

 
 
01/01/2026
Depart 15/01/2016
23/01/2016
16/01/2016
15/01/2016
Depart of part 6
15/01/2016
12/11/2015
29/10/2015
23/10/2015
22/10/2015
Depart of part 5
22/10/2015
21/05/2015
13/04/2015
27/03/2015
20/03/2015
15/03/2015
04/03/2015
25/02/2015
26/01/2015
12/12/2014
18/11/2014
05/11/2014
02/11/2014
01/11/2014
Depart of part 4
01/11/2014
belgium3 17/05/2014
malaysia3 08/05/2014
singapore 07/05/2014
26/04/2014
24/04/2014
brunei 21/04/2014
borneo 09/04/2014
15/03/2014
01/03/2014
26/02/2014
vietnam 05/02/2014
04/02/2014
thailand 11/01/2014
03/01/2014
depart 02/01/2014
Depart of part 3
02/01/2013
27/04/2013
19/04/2013
03/03/2013
03/02/2013
03/01/2013
07/12/2012
08/11/2012
24/10/2012
13/10/2012
03/10/2012
29/09/2012
24/09/2012
23/09/2012
Depart of part 2 23/09/2012
27/10/2011
02/10/2011
30/09/2011
16/09/2011
08/09/2011
02/09/2011
24/08/2011
24/07/2011
10/07/2011
09/06/2011
02/06/2011
15/05/2011
12/05/2011
09/05/2011
08/05/2011
07/05/2011
05/05/2011
05/05/2011
Depart of part 1 05/05/2013
History
 
Thailand 2026
Balkan 2025
Oman 2025
Marokko 2024
2023
2021-2023
2020
2016-2020
2011-2016
2010
2008-2010