| |
|
| |
 |
de grens van Uruguay |
De grens
We zijn aan een tolstation aangekomen en vlak daarachter zijn de diensten van de Argentijnse en Uruguyaanse politie en douane samen in eenzelfde gebouw. Zo makkelijk was het nog niet! De ene controleert de andere! We zijn in het 18de land! |
Paysandu is de eerste stad hier aan de oever die we doorrijden in Uruguay. Ook hier worden we aangestaard en als we de FJ op de centrale Plaza parkeren zijn er enkele jongeren die de FJ op foto willen. Er is weinig of geen zon en het is fris, 14 °C, in de straten van het stadje. Net als in de buurlanden is ook de siësta ingeburgerd. Weinig of geen activiteit de meeste winkels zijn dicht.
|
|
Uruguay en Liebig
Fray Bentos ook aan de Rio Uruguay gelegen maar dan 140 kilometer meer naar het zuiden was tot in 1975 wereldbekend. Daar heeft een Duitse ondernemer met de naam Liebig, in 1865 (The Liebig extract of meat) een fabriek opgericht die o.a. de wereldbefaamde OXO blokjes produceerde. In 1925 werd de fabriek overgenomen door het Britse El Anglo. In de tweede wereldoorlog werden tot 2.000 koeien per dag verwerkt en werkten hier 4.000 mensen. Dit was ooit de grootste industriële onderneming van Uruguay.
|
 |
in deze Liebig fabriek werkten 25.000 mensen |
klik hier voor meer foto's van
de Liebig fabriek in Fray Benton |
De fabriek nu is vervallen want in 1975 hebben de Britten de onderneming overgelaten aan de Uruguayaanse staat en een paar jaar later betekende dit het einde. Nu is het een museum maar vandaag hebben we pech. Het is gesloten, maar we kunnen vrij door het oude industriële complex rijden en krijgen toch een indruk van de bedrijvigheid die hier ooit moet geweest zijn aan de oevers van de Rio Uruguay!
|
|
Estancia “La Serena”
Montevideo kunnen we niet meer halen vandaag maar we hebben, volgens Lonely Planet, een “must” gevonden: Estancia La Sirena. Deze boerderij ligt aan de boorden van de Rio Negro 20 kilometer ten Noorden van de stad Mercedes in het midden van “niets”. Goed om een dag op de rug van een paard door de wilde natuur te trekken.
|
 |
Estancia La Sirene met Sir Rodney Bruce |
klik hier voor meer foto's van
ons verblijf op de Estancia |
Rodney, onze gastheer en 72 jaar oud, noemt zichzelf een gaucho. Hij is van schotse afkomst en getrouwd met een Française uit Baskenland. Lucia zijn vrouw is niet huis want ze speelt op dit ogenblik tennis in Paraguay ter gelegenheid van de kampioenschappen voor senioren Zuid Amerika.
Zes uur paardrijden heeft gevolgen voor een niet geoefend achterwerk, maar al bij al valt dit nog best mee. En Rodney is meer een filosoof dan gaucho, dus onderwerpen genoeg om over te debatteren. De dag is opnieuw vlug voorbij, en bij de grote open haard is het best gezellig om nog wat na te praten en de dag af te sluiten.
|
 |
zalige paardenrit |
klik hier voor meer foto's van
onze paardenrit op de ranch |
| |
|
Montevideo
Slechts 308 kilometer naar Montevideo. Rijden in Uruguay is alles behalve stresserend. Goede wegen, goede signalisatie en praktisch geen verkeer en ook geen vervelende politiecontroles. Je krijgt na tijd de indruk ergens in Europa te rijden. Nog meer dan in Argentinië zien we af en toe oude knarren van wagens. voor oldtimerverzamelaars!
|
 |
Uruguay....hier vindt men oude aiuto's |
klik hier voor meer foto's van
de old timers in Uruguay |
Oude vrachtwagens ook en pick-ups meestal Ford of Chevrolet, Moris Minor en Standaard gebouwd in Engeland in de jaren 40, Taunus uit de jaren 60 en Fiats 600 en 850 uit de jaren 60. Hier en daar zien we in de voortuin of op het veld nog oudere exemplaren staan, Hudson, Studebaker, Ford... (Rodney had zelf nog een zeer goede Ford uit 1928). Een Mekka
|
Het is nog maar 15 uur en we zijn net de haven voorbijgereden en komen nu op de brede lanen die langs de kust lopen, rond de stad Montevideo. De stad ligt op een schiereiland en is langs drie zijden omringd door de zee.
Hier woont bijna de helft van de bevolking van Uruguay, meer dan 1 miljoen inwoners. Montevideo heeft de hoogste levens kwaliteit van Zuid Amerika. Met de GPS is het nu een fluitje van een cent om het hotel “Europa” te vinden op enkele blokken van de oude stad. In de stad rijden is ook geen probleem. Geen zenuwslopende drukte van toeterende taxi’s of opdringerige buschauffeurs. Ook hier krijg je de indruk in Europa te zijn. Op een zebrapad oversteken is niet langer gevaarlijk, bestuurders zijn hoffelijk en stoppen daadwerkelijk! Toch is er nog een gemeenschappelijk punt met andere Latijns Amerikaanse landen, “lawaai maken”! Kleine motorfietsen en kleine wagens met vrije uitlaten, loeiende alarmsystemen van auto’s, fietsen of brommers die met reclame spuwende luidsprekers traag door de straten rijden. Blijkbaar houdt men hier ook van veel lawaai…
|
 |
Montevideo - Ciudad Vieja |
klik hier voor meer foto's van
Montevideo |
Tango dansen is in de omgeving van Montevideo aan het eind van de 18de eeuw begonnen. Op een pleintje langs de grote hoofdstraat “18 Julio” danst een koppel met veel overtuiging tot vermaak van de omstanders en wijzelf.
Montevideo heeft een groot aantal kunstenaars, schrijvers en muzikanten. Vooral in de oude stad ontdekken we vele kunst galerijen.
|
In de oude stad is er ook de oude overdekte havenmarkt. De markt bestaat niet meer maar in de overdekte hall zijn nu tal van restaurants en souvenir winkels in ondergebracht. We wanen ons hier even in Santiago, Chili, want daar is een markt die als twee druppels water op deze gelijkt.
We zijn net Montevideo buiten gereden. Honderden auto’s, pick-ups, motorfietsen… met blauwe, groene en gele vlaggen verzamelden op de brede lanen langs de kust om in stoet door de stad te trekken. Er zijn binnenkort verkiezingen in Uruguay.
|
Panorama van Montevideo |
|
Colonia del Sacramento
Colonia aan de Rio de la Plata ligt op 250 kilometer noord oostwaarts van Montevideo recht tegenover Buenos Aires. Het is zaterdag en er is praktisch geen verkeer op de brede snelweg. Nog 80 km en de weg is gewoon tweevaks geworden. En 15 kilometer voor Colonia rijden wij onder een lange rij palmbomen.
Colonia del Sacramento door Portugezen in 1680 gesticht is de oudste stad van Uruguay en staat op de UNESCO werelderfgoed lijst. Het stadje telt 21.000 inwoners en is geliefd door de Argentijnen die hier hun weekend doorbrengen.
|
 |
Colonia del Sacramento |
klik hier voor meer foto's van
Colonia del Sacramento |
Het oude stadsdeel met de vroegere Plaza de Armas, vlak bij de oever van de Rio de la Plata, is maar enkele straten groot en we zijn dus snel aan het eind van ons bezoek. Er zijn veel toeristen in het stadje en opvallend veel Amerikanen, dat zal waarschijnlijk iets te maken hebben met de aanwezigheid van een Sheraton Hotel.
|
| |
|
De toeristische dienst vertelt ons dat de Camping municipal gesloten is en dat we 20 km terug moeten naar Santa Ana want daar kunnen we kamperen.
Tot onze verbazing staat er een Defender met toptent op de wat vervallen kampeerplaats aan de rand van de Rio de la Plata. We maken kennis met Daniel en Bernadette uit Nantes, Frankrijk. Al 7 jaar zijn die op reis! Eerst met de tandem door India en Thailand en toen ze twee jaar geleden de Defender kochten zijn ze over Afrika naar Zuid Amerika gereisd. Zij keren terug naar Europa, in juli.
|
|
Terug
De spanning stijgt wat. Het vooruitzicht dat we aanstaande zaterdag terugvliegen naar Brussel is wat verwarrend. Zondag terug in België! We willen wel terug maar we willen ook nog hier blijven. En er moet nog een en ander worden georganiseerd. We hebben ook nog geen definitieve overwinteringplaats voor de FJ en…
De FJ in Uruguay stallen is een goede oplossing omdat de douane ons een import vergunning heeft afgegeven van 1 jaar. In Argentinië krijgen we amper 8 maand en dat is nipt als we op 4 januari 2010 in Buenos Aires terug zullen zijn. Plus, de Argentijnse douane is niet mals met het uitschrijven van boetes als die periode voorbij is.
We hebben gisteren dan toch onze laatste nacht in Uruguay doorgebracht in de Jachtclub te Carmelo. De Jachtclub – puik en luxueus georganiseerd overigens - ligt op een smalle strook land die uitgeeft in zee en ernaast is er een doodlopende weg met aan het eind een rond punt. Die weg moet wat heiligs hebben, iets mysterieus, want vanaf het moment dat wij ons hadden geïnstalleerd, rond 17 uur, tot ruim over 22 uur zijn hier massa’s brommers, auto’s, pick-ups langzaam voorbij gedefileerd. Er is nochtans niets spectaculairs te zien, ja, er is de Rio de la Plata en een eiland wat verder….maar. De opzichter heeft ons verteld dat dit alle dagen gebeurt, iedereen uit de omgeving moet hier dus blijkbaar een rondje maken en in de file rijden.
We hebben niet gekozen voor de ferry om naar Buenos Aires te reizen, we gaan over land. In Fray Bentos is een internationale brug over de Rio Uruguay en dan is het nog 180 kilometer naar Tigre ten noorden van Buenos Aires.
|
 |
| de zoveelste douane |
|
Foute redenering, want we staan hier voor een gesloten bareel aan de brug. Argentinië heeft deze grensovergang gesloten omdat Uruguay hier een papierfabriek heeft gebouwd en dat zint de heren in Buenos Aires blijkbaar niet. Dus hebben ze deze grenspost maar gesloten en nu moeten wij 120 km verder, meer naar het noorden, naar Paysandu.
|
Adios Uruguay, we hebben van de rust genoten.
|
We hebben 1.300 kilometer in Uruguay gereden. |
|
| |
Tweede bezoek aan Uruguay |
|
|
Punta del diabolo
15 mei. Wij zijn Chui en Chuy voorbij en de Uruguese grenspost 4 km over de grens in Uruguay. De grensformaliteiten verliepen vlekkeloos en relatief snel. We rijden naar Punta del Diabolo een kleine 50 km verder.
Punta del Diabolo is een klein dorp aan de Atlantische oceaan. In de reisgidsen staat deze plek beschreven als de tegenpool van het mondaine Punta del Este 200 km verder. We moeten de RN10 verlaten en slaan linksaf richting zee. We zijn 6 km verder en dalen af naar de zee. Een bocht naar links en we belanden op een zandweg. De straten zijn niet geplaveid en zijn zandpistes. De wind blaast en het zand stuift. De gelijkvloerse huisjes zien eruit alsof ze met aangespoelde planken zijn opgetrokken. We rijden voorzichtig verder, want er zijn soms diepe greppels in de weg. We zijn op zoek naar een hotel dat Henri uit Marseille – gezien in Bonito – ons heeft aanbevolen: Posada Nativo.
|
 |
hier wonen mensen.... |
Overal staan vrijstaande bouwseltjes, sommige bouwvallig andere zijn nieuw. De overgrote meerderheid ervan zijn cabañas voor verhuur. Maar ze zijn leeg want er zijn weinig of geen toeristen gezien de winter hier voor de deur staat. We rijden het dorp door op zoek naar de Posada. Uiteindelijk en met de hulp van een bewoner vinden we Posada Nativo maar het is gesloten.
|
 |
in onze kamer hadden we een open haard |
In het donker zoeken naar een geschikte overnachtingplaats wordt moeilijk en het is ondertussen behoorlijk fris geworden. Het hostel Casa de las Boyas vlak aan zee heeft een kamer met terras en zicht op zee en daar zijn we nu ingetrokken. |
Als tegenpool van Punta del Este verwachten we dat de prijzen dat ook zijn. Het restaurant recht tegenover Las Boyas, El diabolo tranquillo, heeft ons geroosterde tonijn geserveerd en daarna als dessert pannenkoek met banaan en dulce de leche. Voortreffelijk maar dat was eveneens de prijs.
|
 |
aan het strand....het was er winderig en frisjes |
Met het winderig, regenachtige en koele weer valt er niet te zwemmen in de zee en valt er eigenlijk niet veel te beleven in het dorp. Er zijn een aantal, dat al vroeg in de voormiddag, gestoken in een wetsuit, proberen te surfen op de golven maar dat is niet aan ons besteed.
|
18 mei, wij hebben 3 nachten vertoefd in deze in de winter verlaten plek en we hebben besloten naar Punta del Este, meer naar het zuiden te trekken. We vermoeden dat het weer daar niet veel beter is maar misschien is er toch wat meer keuze in restaurants en is wat meer te beleven dan hier.
|
|
|
Punta del Este
Een rit van 200 km langs een bijna verlaten weg hebben we achter de rug. We zijn op de punt van het schiereiland en ook hier is er weinig activiteit.
|
 |
luchtzicht van Punta del Este |
Punta del Este en omgeving is het meest mondaine en luxueuze oord van Zuid Amerika en word bezocht door een schare van sterren en mindere bekenden. Kilometer lange lanen met weelderige en immens grote villa’s en honderden torengebouwen met even luxueuze flats en vele bouwwerven ….
|
Het weer valt tegen. Eens is er mist, dan wat regen en wind. De stad is dood en er is slechts een klein deel van de winkels en restaurants actief. Maar toegegeven de restaurants zijn goed.
|
 |
Het symbool van de stad is de hand die net boven het zand uitsteekt, op een van de stranden van de stad. De hand staat symbool voor het laatste lichaamsdeel dat van een drenkeling wordt waargenomen als hij aan het verdrinken is. Het symbool is een eerbetoon voor alle mensen die voor de kust van de stad zijn omgekomen op zee.
|
Vandaag 21 mei – wij zijn drie nachten in Punta del Este verbleven en rijden nu richting Argentinië. In Villaguay zijn in 1880 een grote groep Vlamingen uit Oost Vlaanderen zich komen vestigen. Vooraleer naar Buenos Aires te rijden willen we daar goedendag gaan zeggen.
|
|
|
| |
