Aan de grens met Honduras
14 uur en wij zijn aan de grens met Honduras te herkennen aan de blauw geverfde betonnen wegoverspanningen die we bij het binnenkomen van El Salvador hebben gezien.
|
Een paar ogenblikken geleden is ons een rode Toyota pick-up in vliegende vaart voorbijgereden met in de bak twee gesticulerende heerschappen. Die staan nu samen met 10 andere te dringen aan mijn raam. Alle proberen ze mij ter wille te zijn met het voltrekken van de grensformaliteiten. Toevallig is de Toyota man ook wat Engels machtig en dat is altijd – denk ik – wat gemakkelijker als het wat moeilijk dreigt te worden. Dus kies ik voor die, alle doen ze de dienst als “voluntario”, vrijwilliger!
|
|
kiezen voor de beste "volontario" |
Ik loop met mijn administratieve assistent van het ene kantoor naar het andere, moet vele keren copies laten maken van documenten die pas zijn ingevuld en in meerdere exemplaren terug moeten afgeleverd worden. Export van de FJ bij de douane, controle van de wagen en inhoud, politie El Salvador, immigratie Honduras, douane voor import van wagen en inhoud in Honduras, immigratie Honduras, ontsmetten van de wagen in Honduras ….geld wisselen… |
| |
Honduras
Het is nu 16u 30 en we twijfelen nog een beetje of we niet de kortste weg door Honduras willen nemen naar Nicaragua. Maar gezien het vele geld dat we betaalden om hier te mogen rijden willen we toch even naar de hoofdstad Tegucigalpa. Gezien het al wat donker begint te worden, er stapelen zich meer en meer zwarte wolken op, blijven we overnachten in een hotel 40 km over de grens.
|
Het hotel met congrescentrum ernaast is nieuw. Er is een zwembad en de kamers zijn mooi en modern maar er is geen warm water en geen internet. Warm water is niet nodig en de parking moet niet afgesloten zijn want het is hier veilig zegt de juffrouw van de receptie.
Na een verfrissende plons in het zwembad zoeken we de ‘comedor’ op. Ondertussen is het beginnen regenen.
|
30 december en wij rijden nu op een goede weg naar de hoofdstad. Na het bezoek aan de hoofdstad willen we nog over de grens geraken en dit moet voor vier uur gebeuren omdat de douane daar de kantoren sluit rond die tijd. Dus moeten we er wat spoed achter zetten. Dat levert geen probleem op want de wegen hier zijn een paar jaar geleden met geld van de US aangelegd. Zij zijn goed en er zijn wegmarkeringen. Hier en daar zijn reparaties nodig, en die worden niet direct uitgevoerd zegt onze Footprint reisgids. Neen, op deze weg zijn geen reparaties nodig. In de radio is nu Amerikaanse muziek te horen bij meerdere zenders. De sfeer hier is anders. Niet het rijgedrag van de autobestuurders. Meerdere malen moeten we fors uitwijken voor een tegenligger die een reeks auto’s aan het voorbij steken is. Dat gebeurt niet alleen op rechte weg maar ook in de bochten. En bochten komen er nu wel aan.
|
 |
we rijden van de ene bergeten naar de andere |
De weg stijgt naar 1.500 meter en we rijden van de ene bergketen naar de andere. Buiten het roekeloos inhalen van sommige bestuurders lijkt het verkeer hier toch minder chaotisch. De wagens zien er ook beter onderhouden uit en hebben allemaal achterlichten, wat in El Salvador niet altijd het geval was. Ook de buschauffeurs zijn geen racers hier. |
|
Tegucigalpa.
We hebben wat moeite om de naam van deze stad te onthouden het is ook een mondvol. Door de lokalen wordt ze Tegus genoemd. De stad ligt op een hoogte van 1.000m in een grote kom. 11 uur en we staan in een lange trage file naar het centrum van de stad. We hebben daarnet een politiestop gehad. Een van de agenten wou net beginnen met het opvragen van onze documenten maar ondertussen had zijn collega opgemerkt dat we een Amerikaanse nummerplaat hebben. Prompt werden we begroet en vriendelijk uitgenodigd om verder te rijden. Wij zijn dus geen gringo’s hier maar duidelijk amigos. Gringo’s is een scheldnaam voor Amerikanen en komt oorspronkelijk uit noord Mexico. In de periode dat de US enkele staten van Mexico inlijfde riepen de mensen naar de in het groen geklede soldaten “green go”. Dat is dan later gringo geworden.
|
 |
wandelen in de hoofdstad |
| klik hier voor meer foto's van Honduras |
Het is nu 12 uur en we zijn een parking opgereden in het centrum van de stad. Veel toeristen vallen hier niet te bespeuren en we worden nagekeken alsof we van een andere planeet komen. De politie begroet ons vriendelijk.
De kathedraal op het plein is men aan het restaureren en op dat plein heerst een drukte van je welste. Na een frappucino en een bezoek aan een internet café moeten we weer de baan op. Naar de grens is nog een goede 140 km schatten we.
|
Op weg naar Nicaragua.
Een twintigtal kilometer verder is op twee plaatsen de helft van de rijweg weggespoeld maar er is gelukkig signalisatie. Na zowat 80 km is het gedaan met de goede wegbedekking. Geen markeringen meer en kuilen en putten in overvloed. In Danli, de suiker en koffiestad, wordt de weg weer beter. Terug een politiecontrole en terug mogen we vertrekken zonder een document te moeten tonen.
|
We reden in Honduras 290 km |
| |
|
|
|
