In de droogste woestijn van de planeet
Afscheid nemen van deze idyllische plek kost wat moeite, maar we moeten verder. We schudden handjes met de zes van de Land Cruiser en zetten koers naar de grens. De grenspost van Bolivia is op een boogscheut van de Laguna Verde, deze van Chili ligt een twintigtal kilometer verder over de grens. De immigratie formaliteiten verlopen vlekkeloos maar hier bij deze grensovergang is geen Adouana.
|
 |
we worden welkom geheten |
De wagens moeten bij het verlaten van Bolivia uitgeschreven worden, en dat moet in principe gebeuren in een douanekantoor. Daarvoor moeten we 80 km terug, zegt de man van de Policia!
Een kwartuur later en 100 Bolivaros armer mogen onze twee auto’s dan toch de grens oversteken.
|
De pisteweg die we nu onder de wielen krijgen is zo vlak als een asfaltweg en vijf kilometer verder komen we op asfalt. We slaan rechts af richting San Pedro de Atacama. We moeten 2.000 meter dalen op een bijna rechte weg, 30 kilometer lang, naar San Pëdro. De zoutvlakte rond San Pëdro schittert diep voor ons in de zon.
Voor we het backpackers stadje binnen rijden moeten we voorbij de immigratie en de douane. Een derde dienst – douane politie, allemaal vrouwen - controleert of we geen verboden (?) zaken bij hebben.
|
We moeten de top tent tonen, alle valiezen openmaken en ja, in de freezer zitten twee appels, en dat mag niet! De appels worden aangeslagen en we moeten de documenten opnieuw invullen met aangifte dat we twee appels bij hadden, zo ontsnappen we aan een ‘multa’ (boete). Onze reisvrienden hebben hetzelfde probleem. Die Chileense verwelkoming hadden we toch wat anders verwacht.
In San Pedro de Atacama, een klein stadje met meestal stoffige ongeplaveide straten drinken we een koffie. Gedaan met de kilte en de rillende koude van de hoge Andes, het is hier aangenaam 27 ° warm. Het is te vroeg om te stoppen en eigenlijk willen we nog naar de kuststad Antofagasta en dat is nog ongeveer 350 kilometer hier vandaan.
|
 |
we rijden richting Parque Nacional |
klik hier voor meer foto's
van de grens naar Antofagasto |
We rijden nu door de droogste woestijn ter wereld, in een soort maanlandschap, en stijgen opnieuw naar 3.500 meter. Langzaam daalt de woestijnweg dan weer naar beneden. In het stadje Central vervoegen we de Pan American, die hier ‘Ruta 5’ heet. Het is al een tijdje geleden dat we op zulke goede weg reden.
|
De signalisatie is zoals in Europa alleen de spoorweg overgangen zijn onbewaakt, met enkel een bord ‘PARE’ (stoppen voorrang geven). Het is ook het eerste land, sinds Mexico, waar we opnieuw Europese auto’s tegenkomen en veel minder Japanse. Men had ons gezegd dat Chili lijkt op Europa! Geen typische klederdracht meer en uit de radio komt alleen nog Europese en Amerikaanse getinte muziek, zelfs Belgische.
Een paar kilometer voor we Antofagosta binnenrijden toont de GPS nog altijd 500 meter boven de zeespiegel. De afdaling tussen de kale bergen is nu begonnen en het gaat snel naar beneden tot aan de Pacific. Op de laan langs de oceaan staan palmbomen, de stad zelf is gebouwd op de helling van de berg die uitmondt in zee, de straten naar zee zijn zeer steil.
We hebben ondertussen een supermarkt gevonden en slaan proviand en wijn op want we willen kamperen straks. Kamperen in Chili is geen probleem dit behoort tot de nationale sport, de prijzen zijn bijna zo hoog als die van een klein hotel 15$.
Terug aan zee, Pan de Azucar
Het zelf bereide eten gisteren heeft gesmaakt en de Chileense wijnen waren van een hoge kwaliteit en smaakten voortreffelijk. De oceaanbries en het zachte klotsen van de branding zorgde voor een rustige nacht. Vandaag willen we eerst het zout en het aangekoekte slijk van de wagens spoelen bij het benzinestation Copec. Dat duurt wel even voor het meeste vuil weggespoten is maar ondertussen kan Lieve op internet want elk Chileense Copec benzinestation heeft WiFi.
Het is kwart na twaalf als we de karwei hebben geklaard. Nu is het meeste slijk uit de wielkasten maar de onderkant reinigen zal in een professionele wasserij moeten gebeuren. Om uit de stad te komen moeten we weer steil omhoog en de Pan American blijft klimmen tot 2.100 meter. Niets dan woestijn met geen of een karige begroeiing hier en daar. Wel zijn er opvallend veel mijnsites in de ons omringende bergen.
Pan de Azucar is een nationaal park aan de oceaan. Er zijn daar enkele goed uitgeruste campings en dat is ons doel vandaag, 386 kilometer. Rond 17u 20 verlaten we de Panamericano en slaan rechts een pisteweg in, 30 km verder is de zee. De pisteweg hier is zo goed als een asfaltweg en in minder dan geen tijd komen we aan de ingang van het park. Er zijn maar liefst drie kampeerplaatsen met weinig of geen kampeerders! We kiezen voor de grootste camping recht tegenover het toerist kantoortje. Het sanitair is in orde maar er is geen licht en geen warm water.
Bij de eerste kampeerplaats is een restaurantje en daar kunnen we verse vis eten en onze eigen wijn drinken.
De sterrenhemels hier zijn betoverend mooi. Als de dichtste stad, die voor lichtpollutie zou kunnen zorgen, nog eens meer dan 100 km afligt dan laat het zich raden hoeveel miljoenen sterren er schitteren.
|
 |
Pinguins de Humboldt |
klik hier voor meer foto's
van Parque Nacional |
Maandag 23 maart de zon staat al hoog. Op 300 meter van het strand ligt een eiland. Niemand mag het betreden, het is voorbehouden aan de Humbolt pinguïns en zeeleeuwen. Samen met een Argentijnse familie huren we een boot om er omheen te varen en de fauna te bekijken. Veel moeite moeten we niet doen om groepjes pinguïns te zien en de schipper stuurt de boot tot vlakbij een rots waar vader zeeleeuw samen met zijn jong ligt te zonnen, robben duiken in het water rondom ons. Aalscholvers en aanverwanten en pelikanen zijn er in groten getale.
|
De pisteweg in het park is nog altijd van prima kwaliteit en die voert ons tot aan de stad Chamanal die in een grote baai tegen de helling van een heuvel is gebouwd. Dank zij irrigatie is hier en daar wat groen, en zijn palmbomen te zien in het overigens bruine landschap. Hier vervoegen we de Pan American en die brengt ons tot Copiaco 160 kilomter verder naar het zuiden. Deze stad was nog onlangs een van de etappesteden van de moeilijkste rit in de Dakar 2009.
In Copiapo zullen we morgen voorlopig afscheid moeten nemen van onze Poolse reisgezellen. Slavek heeft dan toch nog een gids kunnen vinden om hem te begeleiden bij de klim van een zesduizender aan de grens met Argentinië, in het Parque Nacional “Tres Cruces’. Misschien zien we elkaar over 14 dagen terug in Mendoza of volgende januari in Argentinië op weg naar Patagonië.
We hebben afscheid genomen en rijden nu verder richting Santiago. Een kort ritje van 192 km naar Huasco aan de Oceaan. De pan American verlaten we in Vallenar. We rijden westwaarts langs een stroom. Aan beide zijden van de stroom is er een strook van een paar honderd meter groen. Huasco is een pittoresk stadje met vuurtoren maar veel toeristen zijn hier niet en veel is hier ook niet te beleven. Dat wordt relaxen in Hosteria Huasco!
De vallei van de Pisco
Woensdag 25 maart. We moeten terug de vallei door van Huasco om de Pan American te vervoegen. Langs de Ruta 5 ontdekken we opnieuw vele kleine en grotere mijnsites in de heuvels en bergen links en rechts. Geen enkele woestijn ziet eruit als een andere, behalve dat er geen groene begroeiing te bespeuren is. De Panamericano loopt nu richting oceaan en we hebben gelezen dat er in deze omgeving langs de oceaan zich een bijzonder fenomeen voordoet. Op de toppen van de bergen wordt de vochtige lucht van de oceaan vastgehouden en er ontstaan daardoor wolken en die ervoor zorgen dat er bomen kunnen groeien. ‘Cloud forest’ in de woestijn!
|
 |
laaghangende wolken |
We zien een eerste berg waarvan de kruin bedekt is met een dikke laag mist, net een grijze muts, en dan wat verder nog een. Er vormen zich zelfs wolken boven de vallei en de zon verdwijnt als we de stad La Serena binnenrijden.
|
Ons plan was hier te kamperen maar de temperatuur is gezakt tot 16°. Geen leuk vooruitzicht dus. In een Mc Café waar we een frapucino drinken ontmoeten we een Engelse familie die hier tijdelijk verblijft en die raadt ons aan om landinwaarts te trekken. Op een uur rijden wat hoger in de bergen is het aangenaam warm zeggen ze. En in de “Valle de Elqui” zijn er campings en cabaňas.
Het klopt, hoe verder we van de oceaan wegrijden, hoe warmer het wordt. De ganse vallei is beplant met wijnstokken. De zon is er terug! We rijden een stuwmeer voorbij en achter een grote wijngaard houden we halt bij een camping. Er zijn geen kampeerders en bij het binnenrijden zien we dat de inrichting betere tijden heeft gekend. Het grote zwembad ziet er nochtans netjes uit.
|
 |
hier rijden we tussen de Pisco druiven |
klik hier voor meer foto's
van Huasco-La Serena-Vicuna |
|
 |
Pisco is een alcoholische drank gemaakt van druiven, ( in het Quechua Pisqu) en werd in de 16de eeuw door de Spanjaarden ontwikkeld. Toen Spanje, in Peru, begon met de aanplanting van kwaliteitsdruiven voor de productie van wijn werden de afgekeurde druiven terug gegeven aan de boeren. De boeren gebruikten die druiven om er een likeur van te maken naar het voorbeeld van de brandy die men in Spanje maakte. |
Tussen Peru en Chili is er jarenlang een juridische oorlog geweest om wie het recht heeft om de naam Pisco te gebruiken. Ondertussen zijn de geschillen bijgelegd en zijn de onderscheidenlijke wetgevingen aangepast.
Feit is dat de Pisco in Peru direct van druiven wordt gedestilleerd terwijl in Chili eerst wijn wordt gemaakt en daarvan wordt dan de Pisco gedestilleerd. De eerste is vergelijkbaar met de Italiaanse grappa’s terwijl de tweede meer gelijkenis vertoont met de cognac.
De druif die in de Elqui vallei werd aangeplant is meestal de Muscat.
|
Knokke
Tijdens ons verblijf op de camping, tussen de muskaatdruiven, heb ik ontdekt dat de steun waarmee de stuureenheid van de winch is gemonteerd, afgebroken is en binnen in de bumper ligt te slingeren bengelend aan haar kabels. Dat wordt dan een dringende reparatie maar ook moet de FJ voor onderhoud bij Toyota binnen. In La Serena is een Toyota garage en daar moeten we terug voorbij als we naar Santiago willen afzakken. Onderhoud kunnen ze wel uitvoeren bij Toyota maar het lassen van de stalen steun van de bedieningseenheid gaat niet. Gelukkig is in de omgeving van de garage een atelier waar ze dat wel kunnen doen. Als alles achter de rug is, is het al 18 uur en we besluiten hier in La Serena te overnachten in het hotel Plaza Serena aan de rand van de oceaan.
We zijn net vertrokken vanuit het hotel en rijden langs de kustweg naar het zuiden. De oceaan is grijs evenals de lucht. Op bepaalde plaatsen oogt het hier als Knokke of Heist met het enige verschil dat er hier af en toe een palmboom staat te wuiven. Het is zaterdag en de mensen beginnen hier aan hun weekend en surfers maken zich klaar om op de golven te balanceren. La Serena vormt samen met Coquimbo een grote agglomeratie en die twee steden bezetten de oevers van de hele baai. Eens terug op de Ruta 5 zitten we weer volop in een woestijnomgeving.
Wijn en koper
Bij Malencillo volgt de weg meestal de kustlijn en pendelt van zeeniveau tot maximaal 400 meter hoogte. In La Calera is er terug wat groen te zien. We verlaten de Ruta 5 want we willen naar de vallei waar de beste Chileense witte wijnen vandaan komen.
|
 |
de wijnstruiken |
klik hier voor meer foto's
van de wijnvallei Casablanca |
Langs de Ruta 68 komen we na 471 km in Casablanca aan. Het kleine stadje Casablanca is het centrum van de ‘Casablanca Vale’ die bekend staat om de fijnste witte wijnen van Chili te produceren maar ook wordt er Pinot Noir geteeld en zelfs Syrah en Merlot. De witte druiven gedijen hier zo goed omdat de luchttemperatuur hier zelden boven de 20 graden uitstijgt. (De streek is ook bekend om haar kopermijnen.)
|
Het hotel met de toepasselijke naam “ Ruta del vino” lijkt ons een geschikte overnachtingplaats en vlakbij is een uitstekend restaurant. Totaal anders dan in Bolivia openen de restaurants in Chili ’s avonds niet vroeger dan half negen of negen. Om 9 uur zijn we nog de eerste gasten. Vis met tagliatelle als hoofdgerecht en een uitstekende Sauvignon Blanc EQ 2006 meer konden we vandaag niet wensen.
Santiago
De Ruta del Vino loopt verder richting Santiago en eindigt een twintigtal kilometer na Casablanca. De nieuwe snelweg in de vallei is extreem duur meer dan 15€ voor een goede 70 kilometer weg! Het is zondag en dit is altijd een goede dag om een vreemde grote hoofdstad binnen te rijden. Santiago is de zesde grootste stad van Zuid Amerika met 5,5 miljoen inwoners (36 % van de totale bevolking). Ze is de administratieve hoofdstad maar Valparaiso herbergt de wetgevende besturen. Santiago ligt in de Vale Central tussen de Andes en de westelijke kustbergen en is omringd door een aantal vulkanen met ondermeer de 6.570 meter hoge Tupungato.
|
 |
in de metro van Santiago |
Er is relatief weinig verkeer en het verkeer gedraagt zich zoals in Europa, geen toeterende taxi’s en geen racende bussen. Het hotel Plaza Londres ligt in een rustige blok op wandelafstand van de Plaza de Armas en vlakbij een metrostation.
|
 |
in de metro van Santiago |
klik hier voor meer foto's
van Santiago de Chili |
|
Santiago is veilig en heeft niets meer gemeen met de andere 12 hoofdsteden die we ondertussen hebben bezocht in Latijns Amerika, net Europa. Toch iets anders dan Europa want hier wordt nog gelachen, gezongen ja zelfs gedanst in de wandelstraten.
Het is maandagochtend en we moeten nog even naar de post op de Plaza de Armas. Er heerst een gezellige drukte in de straten. De stad nodigt uit om er nog wat te vertoeven maar dat zal voor later zijn want we moeten vandaag de Andes terug over richting Mendoza Argentinië.
Langs de snelweg naar Los Andes 60 km ten noorden van Santiago, in de Aconcagua streek wordt ook wijn gemaakt vooral rode Cabernet Sauvignon. De bekendere wijnstreken liggen echter ten zuiden van Santiago.
We rijden richting grens Chili – Argentinië….
|
zicht over Santiago
|
| |
We reden 2332 km in Chili |
| |
| Einde van Chili deel 1 - In januari 2010 hopen we onze reis in Chili verder te zetten |
|
Chili
We rijden Chili, op een nieuwe betonweg die de ‘257’ noemt,en die loopt lekker. Ook hier in Chili zijn de wegranden afgezet met afsluitingen en de steppe ziet er niet anders uit dan in het buurland Argentinië. 60 km cruisen en we staan opnieuw in de rij. Nu voor de veer over de Straat van Magallaan, naar schatting is die hier 7 kilometer breed.
|
 |
ferry over de straat van magellaan.jpg |
 |
de oversteek |
| Klik hier voor meer foto's van de oversteek |
De zee voor ons is erg onstuimig en de kapitein van de veerboot moet volle motorkracht gebruiken om de veerboot onder controle te houden. We rijden als laatste op de boot en staan op millimeters van het ophaalluik en de andere voertuigen voor en rechts naast ons. Als hier maar geen blutsen van komen.
Vanuit de FJ zie ik de wolken dansen van links naar rechts, maar dit is gezichtsbedrog. De veerboot gaat erg tekeer op de woelige golven in de Straat van Magallaan.
|
De laatsten zijn hier niet de eersten
Wij rijden als laatste van de veerboot na een vaart van 30 minuten. We zijn op het eiland dat de naam Vuurland draagt. Vuurland is verdeeld over ongeveer een derde Argentinië en twee derden Chili. De bevolkingsdichtheid is ongeveer 1 inwoner per vierkante kilometer de helft minder dan in Patagonië Lang voordat in 1520 Ferdinand Magallan (of in 1502 Amerigo Vespucci) hier voet aan wal zette leefden hier al mensen. Eigenlijk al 10.000 jaar voor JC!
|
Klik hier voor meer foto's van op weg in Chili
|
De betonweg is 10 kilometer na de veer plots opgehouden en verandert in een gele aardeweg met veel putten. Het heeft ondertussen ook wat geregend In de putten staat water en al gauw zie ik geen steek meer in mijn rechter achteruitkijk spiegel. Relatief veel toeristenverkeer! En bij het voorbijsteken krijgen we af en toe harde steenslag op de voorruit. Voorlopig zonder erg. De kwaliteit van de weg gaat van middelmatig tot bijna slecht. Maar daar heeft de FJ weinig problemen mee. Hier en daar zijn wegeniswerken aan de gang die ons wat ophouden. We komen aan de grenspost van Chili.
Lange rijen wachtende toeristen in het gebouwtje…Voor ons staat een Chileense motard die we - met zijn 25 jaar oude BMW GS - ook al hadden gezien aan de eerste grenspost. We hebben de stempels en vertrekken, maar 200 meter verder staat een kleine file. Als we de oorzaak van de file voorbij rijden ligt naast zijn BMW de ongelukkige Chileen.
14 kilometer verder is de grensovergang met Argentinië. We rijden al een tijdje op reserve maar vlak over de grens is een YPF tankstation heeft men ons verteld. |
|
Punta Arenas
We zijn op zoek naar een hotel in Punta Arenas. Het is ondertussen 2 uur in de ochtend. De veerboten zijn terug gaan varen rond 22u30 en we zijn met de eerste boot kunnen oversteken. Daarna hadden we nog 177 kilometer voor de boeg met sterke kopwind. Dat de wind zulke forse klappen tegen de FJ kan geven hielden we niet voor mogelijk. Windsnelheden ruim boven de 100 km/u zijn natuurlijk geen alledaagse kost! Gelukkig waren onze jerrycans, op het dak van de FJ, gevuld met Argentijnse benzine. Het enige benzinestation onderweg was (natuurlijk) gesloten. Het was tenslotte al na middernacht.
De stad aan de ‘Straat van Magallaan’ heeft niet veel te bieden. Doorgaans dient deze stad als hub voor reizigers die verder in het Noorden de parken willen verkennen en er meert er af en toe een cruiseschip aan.
 |
Punta Arenas |
| Klik hier voor meer foto's van: Naar Punta Arenas en Puerto Natale |
We hebben dan ook geen bijzondere verwachtingen van wat we hier zouden kunnen beleven. Wandelen in de winderige straten van het stadje bij temperaturen rond de 7° is niet het aangenaamste tijdverdrijf en dus besluiten we om naar de taksvrije zone ten noorden van de stad te rijden.
|
De “Zona Franca” ligt achter een openstaand hek. We parkeren de FJ voor een winkelcentrum aan het begin van de hoofdstraat. Het is nog geen 15 uur en de winkels zijn gesloten en dus nog donker. Fototoestellen en ander elektronisch spul lijken wel wat goedkoper dan elders en wij doen een zaakje bij de aankoop van 3 flesjes gas voor ons kookfornuis. Als we willen wegrijden staat aan de andere zijde van de straat een Ford F150 pick-up met een kamper in de laadbak gemonteerd. Boven op de kamper lezen we in zwart geel rood geschreven: “ Los dos Belgas”
In een Spaans restaurant op de Plaza de Armas zitten we aan tafel te genieten van sappige schaapskotelet en Carmenere wijn, samen met “ de twee Belgen”. Inge en Guy hebben een drietal jaar in La Paz (Bolivia) gewoond en zijn nu op een lange tocht door Chili en Argentinië.
|
Naar.......Puerto Natales
Donderdag 11 februari
Puerto Natales ligt 254 kilometer verder naar het Noorden. De wind blaast nog steeds nadrukkelijk. De zon schijnt, er is weinig verkeer. De tweevakse nieuwe betonweg loopt lekker zacht. Een zilvergrijze Volkswagen Gol gaat ons voorbij, maar we zien hem vertragen en rechts van de weg parkeren. ondertussen doet hij met zijn linker arm uit het raam teken om ook te stoppen. Ik stop, wij zijn tenslotte in Chili, en dat heet het veiligste land van Latijns Amerika te zijn. Lieve is wat ongemakkelijk bij de gedachte hier te stoppen in het midden van een eindeloos en leeg landschap met rechts de ‘Straat van Magallaan’.
“Are you from Texas”? Klinkt het als de Volkwagen rijder aan ons rechtse open gemaakte raam komt. Hij is de tweede man uit Alaska die we op enkele dagen ontmoeten en die hier in het uiterste Zuiden komt vliegvissen!
|
 |
ooievaars onderweg |
 |
welkom in Puerto Natales |
| Klik hier voor meer foto's van Dag van Lagunas, Gletsjers en kleurrijke terugweg |
We dalen de laatste kilometers af naar zeeniveau en daar ligt Puerto Natales aan de rand van een van de vele Chileense fjorden. Het is de hoofdstad van de provincie “Ultima Esperanza” (Laatst Hoop genoemd door de zeeman Juan Ladrilleros in 1557 op zoek naar de straat van Magallaan) van de regio “Magallanes, Antarctica Chilena” en telt 17.000 inwoners.
|
| Vroeger welvarend door de schaap industrie, die echter in de tweede helft van de 20ste eeuw fel achteruit ging. Nu is het stadje vooral bekend als vertrekbasis voor excursies naar het nationaal park “Torres del Paine”. |
Torres del Paine
We hebben twee dagen vertoefd in het Nationaal park, berucht en genoemd naar zijn granieten rotsen in de vorm van torens. De oorsprong van die rotsmassa’s, 12 miljoen jaar geleden, is toe te schrijven aan het opstuwen van Magna en gestolde granietachtige Magna die daarna is geërodeerd. De valleien er rond zijn gevormd door gletsjers uit diverse ijstijdperiodes die erna kwamen.
|
 |
|
een van de meest gefotografeerde rotsen |
Van Puerto Natales loopt noordwaarts een nieuwe betonweg richting grens Argentinië. Aan de grens vertrekt een ripioweg westwaarts richting park. Van Alejandro, onze Hospedaje baas, kregen we nuttige aanwijzingen wat we in twee dagen moeten zien en welke de beste kampeerplaats is.
|
 |
's avonds op onze kampeerplaats |
De forse toegangsprijs van 42€ - buitenlanders betalen hier ook drie maal meer - en 20€ voor een plaats op de camping (zonder stroom) vonden we overdreven maar daarvoor kregen we massa’s ‘wow’ zichten. Met sneeuw bedekte bergmassieven, vlakke dalen, uitgestrekte valleien, blauwe meren, groene laguna’s, watervallen, kolkende rivieren, gletsjers en diepblauwe ijsbergen!
|
 |
over een wiebelende hangbrug |
 |
daar krijg je dorst van |
We zagen condors, kudden speelse guanaco’s maar geen bergleeuwen noch poema’s noch de hier aanwezige struisvogelsoort. We hadden regen en veel zon en af en toe wat wind. We hebben overnacht in onze tent bij slechts 3° maar dat kon ons zelfs niet deren. Dit uitgestrekt gebied heeft zoveel te bieden dat het wel uniek mag worden genoemd. Onvergetelijke uren die we nooit meer zullen vergeten!
|
| |
 |
wat een zicht! |
| Klik hier voor meer foto's van Parque Nacional Torres del Paine - Lagunas, Gletsjers en kleurrijke terugweg |
|
|
Terug in Chili.(26 februari)
De rit gisteren (325 km) naar en van de ‘Ceuvas’ en dan naar Los Antiguos over de ‘40’ was stoffering en hobbelig, vanaf het meer van Buenos Aires was de weg geplaveid en werd het landschap gedomineerd door het azuurblauwe water van het tweede grootste meer van Argentinië.
We zijn zonder problemen de grens met Chili overgereden, hoewel de ijverige douane beambte in Chili grondig (?) heeft gecontroleerd of we geen verboden fruit of melkproducten bij hadden. Zelfs een veegborstel, nog van Mexico, werd bestast en gesnoven. De koelkast heeft hij niet opgemerkt!
Wij rijden door Chile Chico een onooglijk klein grensplaatsje, we hebben even de boorden van het meer verlaten dat trouwens hier in Chili een andere naam heeft gekregen. Hier is het ‘General Carrera’.
|
 |
Lago General Carrera |
De weg gaat steil omhoog en dan weer steil naar beneden en slingert tussen rotspartijen. We gaan op en neer langs een weg uitgehouwen in de kliffen. Onder ons het diepblauwe water van het meer aan de andere zijde van het meer de besneeuwde bergtoppen! Geweldig en een drie sterren quotering waard.
Het is slechts sinds het begin van voorgaande eeuw dat mensen hier wonen. De oevers van het meer hebben een soort microklimaat de streek zelf heeft een koud en vochtig klimaat. Tweemaal is er schade geweest door de uitbarsting van de Hudson vulkaan in 1971 en 1991.
|
 |
de carretera austral |
Klik hier voor meer foto's van Langs Lago General Carrera op de Carretera Austral |
Tot in Pto Rio Trenquillo blijft de weg ons prachtige en spectaculaire zichten leveren! Een paar kilometer voor het dorpje staat een bord met reclame voor de ‘Kathedralen van marmer’. Beneden is een camping. We dalen langs een smalle en zeer steile weg af naar de oever van het meer.
|
 |
wat een mooie kampplaats |
 |
We parkeerden de FJ boven op een 20 meter hoge rots aan de rand van het meer en zullen hier onze tent uitvouwen |
Op het meer van General Carerra
Met een prachtig uitzicht op het Lago General Carrera worden we wakker, het is zaterdag 27 februari. Wat verder staat de Iveco van een koppel Duitse wereldreizigers. Straks, om half tien, gaan we samen in een klein bootje de ‘Marmeren Kathedralen ‘ bezoeken. Die bevinden zich op een goede boogscheut van onze slaapplaats.
De kliffen aan de rand van het meer zijn daar uit marmersteen. Het eeuwenlange spel van het water van het meer heeft die rotsen uitgehold, gesculpteerd en geslepen. De kleuren van het marmer in de tunnels variëren van wit, zwart tot blauw en donkerblauw. Onze bootsman vaart behendig met het kleine bootje tot diep in de tunnels - we moeten onze hoofden bukken - zodat we van zeer dichtbij de gladde precies geschubde gewelven en wanden kunnen zien en betasten.
|
 |
| |
Klik hier voor meer foto's van ons Bezoek aan de Capillas de Marmol
|
Het water is kristalhelder en het kabbellende water weerkaatst het klaterend zonlicht op de gewelven. We varen de ene grot na de andere in en uit, en telkens heeft het meerwater andere spelonken uitgevreten. Soms is het marmer tot net enkele centimeters boven het wateroppervlak weggeschuurd en hangt als een stalactiet aan de hogere rotsformatie. Een wonderbaarlijk nooit gezien natuurschoon!
|
Terug op het vasteland nemen we afscheid van Ingrid en Bernd. Wij willen nog naar Coyhaique, zij gaan op het noordelijk ijsplateau een gletsjer opzoeken.
|
| |
 Video onze montage over de Carrera en de Capillas de Marmol |
|
 |
op de carretera |
De ‘carretera Austral’ ofte de’ 7’ hebben we gisteren al meegemaakt. Voorheen was de naam van deze spectaculaire weg ‘de carretera General Augusto Pinochet’. Hij is 1.240 km lang en loopt van Puerto Montt naar het zuiden tot Villa O’Higgins waar hij dood loopt. In 1976 zijn de werken begonnen en de laatste stukken zijn pas beëindigd in 2003. In de jaren vijftig en de zeventig had men al geprobeerd een weg naar het Zuiden aan te leggen maar die pogingen zijn alle mislukt.
|
Wij zijn even van de ‘7’ afgereden naar het laatste dorpje aan de rand van het meer. Daar zou een kleine supermarkt moeten zijn. Zonder veel moeite vinden we de ‘Gato Negro’, een verbeterde schuur. Maar we kunnen er eieren, aardappelen en zelfs bananen kopen. De bazin is wat opgewonden, ze heeft juist het nieuws vernomen over de verschrikkelijke aardbeving. Ze vertelt over ingestorte bruggen en een aardschok van 8,8 op de Richter schaal. We worden er even heel stil van en zetten onze weg verder? Als we niet meer in Coyhaique geraken hebben we vanavond toch iets te eten.
|
 |
op de carretera austral |
We kunnen ons geen geschikter weer voorstellen om de ‘Austral’ te berijden. Blauwe hemel en 25 a 26°C! De ripio heeft alle gradaties van kwaliteit. Vooral in de bochten en op hellingen is er diep tot zeer diep wasbord en dat is opletten geblazen of we donderen met de FJ de dieperik in. Doordat er geen wind is blijft het stof minuten lang hangen en een tragere voorligger inhalen is enkele tijd blind rijden. Maar eigenlijk zijn we dat al gewoon.
|
Het is bijna 18 uur en we rijden Coihaique, een stad van 44.000 inwoners, binnen. Aan de drie benzinestations die we tegenkomen aan de rand van het stadje staan lange rijen auto’s aan te schuiven. Wat is er aan de hand? In de voortuin van Hospedaje ….,ons aangeduid door de toeristische dienst van de stad, kunnen we kamperen maar er is geen internet hier en de installaties zijn basic. We hebben wel al contact kunnen nemen met het thuisfront met het gratis WiFi op de Plaza de Armas, toen we geld uit de muur zijn gaan halen. Vlak bij onze kampeerplaats is een ‘echte’ supermarkt en die is overvloedig voorzien van vlees, groenten en wijn. Omwille van telecommunicatie storingen, als gevolg van de aardbeving, moeten we met effectivo ( cash) betalen.
Zondagmorgen 28 februari. We hebben goed geslapen maar we besluiten vandaag toch de tent te verwisselen voor een hotel met internet. Daar zullen we onze website wat kunnen bijwerken. |
| |
De “Carretera Austral” verderop
En ja het internet in hotel Reloy werkte behoorlijk. Het was weekend en de enige gasten buiten ons waren Amerikanen. Die hadden een ernstig probleem want door de aardbeving van eergisteren, zaterdag 27 februari, was het hun niet mogelijk om terug te vliegen langs Santiago, zoals dat was voorzien.
De weg (RN7) naar - Puerto Aisen en Puerto Chacabuco, aan een fjord gelegen is nieuw en dus geplaveid. We rijden in een groene vallei - een paar kilometer breed – tussen graniet en basalt rotsformaties begroeid met bomen. De zon straalt en opnieuw is er geen wind. Het is aangenaam cruisen want er is geen stof en de omgeving straalt rust en kalmte uit.
Wij hebben ondertussen kunnen tanken. De communicatielijnen met Santiago moeten terug in orde zijn, veronderstellen wij, We hebben kunnen betalen met een creditkaart.
De GPS ingesteld op Puerto Puyuguapi een klein dorpje op 260 km afstand, dat ligt aan de Stille Oceaan, aan het uiteinde van een langgerekt en grillig fjord.
|
 |
op de carretera Austral |
Klik hier voor meer foto's van
de carretera Austral naar Chaitén |
Het rustig cruisen is al een tijdje voorbij want we zijn ondertussen al weer op een stofferige ripio beland. Daarstraks was hij nog breed maar nu rijden wij tussen het groen op een smalle weg en die gaat met haarspeldbochten snel hoog. Het uitzicht is belemmerd door de weelderige plantengroei, alsof we in de tropen waren.
We zijn nu terug in wat meer open landschap, de RN7 is nog altijd smal. Voor ons zien we weer de besneeuwde toppen van de ons omringende bergen. De woeste ongerepte natuur blijft verbazen en boeien. Zopas hebben we twee eenzame fietsers voorbijgereden. Ze waren zwaar bepakt en zwart als duivels van het stof. De ‘Carretera Austral’ staat wereldwijd op nummer 1 van de lijst ‘avontuurlijke uitdagingen’. 1280 km RN7, eenzame weg door woeste natuur en doorgaans vijandig klimaat. De dorpjes langs de Austral zijn dun bezaaid, om de 100 a 200 km. In het totaal wonen in deze regio’s slechts 100.000 mensen! En in de 2 maand dat het hier zomer is regent het dan nog meestal!
Het dorpje – 500 mensen- Puyuguapi is in 1935 gesticht door twee Duitse koppels. Het leeft vandaag hoofdzakelijk van de visvangst en zalmkwekerijen in het fjord. De verse vis, die hier gevangen wordt, gaat iedere week per vliegtuig naar Spanje zo vertelt ons de huisbaas van de Camping La Sirena, aan zee, waar onze FJ nu staat voor de nacht.
|
Het einde van de RN7?
12 uur en we staan voor het Toeristen bureau vanwaar we de WiFi signalen kunnen capeteren om nog gauw een paar berichtjes naar bekenden te sturen. 206 kilometer naar Chaltén, over de RN7, staat op de routelijst voor vandaag. Het weer is omgeslagen. Was het gisteren nog overdag 27°, vandaag moeten we ons, bij een zeer laag wolkendek, tevreden stellen met slechts 14°C. Het is niet zozeer de lage temperatuur die de sfeer wat bederft maar het feit dat het zicht zeer beperkt is door het lage wolkendek. We zullen de gletsjers en de vulkanen niet kunnen zien. Het gebied is vulkanisch en er zijn regelmatig aardschokken variërend van 4,1 tot 5,7 op de Richterschaal (sinds 2007 meerdere). Wij hebben inmiddels wat lichte schokken kunnen waarnemen. Het regent lichtjes als we Chaltén binnenrijden, het is 16 uur. De wolken hangen ook hier laag en we zien dus niets van de omringende bergen, ook niet een van de twee vulkanen die hier na enkele duizenden jaren inactiviteit in 2008 is losgebarsten en het dorp heeft bedolven onder een dikke laag vulkaanas.
|
 |
bij het binenkomen van de stad |
Het is een troosteloos en deprimerend aanzicht! De meeste straten zijn maar half opgeruimd en de huizen zijn verlaten. We rijden langzaam door wat voorheen het centrum moet zijn geweest. Alle huizen die niet verwoest zijn onbewoond, de brede lanen zitten nog onder de vulkaanas.
Aan zee is de laan grotendeels vrijgemaakt van as in de richting van de aanlegsteiger van de veerboot. De hotels zijn alle gesloten, er zijn geen restaurants. Wat vroeger mooi moet zijn geweest laat nu een mistroostige indruk na.
|
 |
El Chaiten |
Het restaurant ‘Brisas del Mar’ is dicht. Dit was volgens de gidsen vroeger het beste restaurant van de stad. Nu kunnen we er een‘cabana’ huren. Die kost wel veel - naar Chileense normen - maar kamperen is uitgesloten. We hebben ondertussen onze intrek genomen in “Brisas del Mar”, we zijn op één na, de enige gasten. De receptiedame deelt ons onder andere mee tot wanneer de dieselgroep, die stroom levert, zal draaien. Er is geen stroomverdeling meer in het dorp.
Vóór de uitbarsting van de vulkaan … woonden hier ruim 4.500 mensen nu nog amper 500. Het wordt avond en de dieselgroep van het hotel verstoort de stilte. Het is eb en waar het zeewater is teruggetrokken, is het strand bedekt met dezelfde witte vulkaanas tot wel 500 meter ver. De aanlegsteiger voor de ferry staat droog!
We hebben ondertussen inlichtingen genomen bij het bureau van de veerdienst, dat naast ons hotel is.. De eerste boot naar Puerto Montt, vaart eerst aanstaande vrijdag - dus pas over drie dagen -. De volgende naar Quellón is pas over een week! We kunnen nog verder naar het noorden over de ‘7’ maar twee schiereilanden en evenveel ferry’s verder is er geen weg meer!
|
De harde (vijandelijke) natuur in de Andes
Ochtend 3 maart in Chaltén. Er hangt een dichte mist, we zien zelfs de zee niet meer vanop de kustlaan. Het is koud. De stad, of wat er nog van is overgebleven, is nu noch mistroostiger. De rit door de straten vol met wit vulkaanas is hallucinant. We moeten de eerste 80 kilometer dezelfde weg terug als waarmee we gisteren zijn gekomen. Over de kronkelende asfaltweg rijden wij de kleine stad uit. Overal ligt nog vulkaanas, ook in de rivier die rechts van ons loopt. Maar tot onze verbazing zijn er ook een paar straten waar er niets schijnt aan de hand te zijn. Op de weg ligt aan de randen,vulkaanas. Het lijkt wit zand en als ik er de FJ instuur stuift het als bloem.
|
 |
hier rijdt er een cowboy |
De mist trekt op, of beter we rijden uit de laaghangende wolken en zien plots blauwe lucht en zon! Achter ons een grijze muur die elk zicht op Chaltén en de omgeving afsluit. Een eenzame cowboy gaat links op de weg dezelfde richting uit als wij, zijn hond loopt enkele tientallen meter voorop. Wij wuiven “ hola, buen dia”.
|
Wat we gisteren maar half zagen door het minder goede weer zien we nu des te duidelijker. De bergtoppen zijn wit van de verse sneeuw. De sneeuw schittert in de felle zon. De 4 dappere fietsers die we gisteren hebben ingehaald, wuiven ons fel gesticulerend ‘hola’ zij willen nog naar Chaltén. Meer dan een half uur hebben we gereden, ondertussen zijn we op de stoffige ripio beland, en sinds de fietsers, zijn we niemand meer tegengekomen. Wij zijn alleen met de woeste natuur!
Af en toe merken we dat zelfs te midden van het weelderige groen er ook hier en daar naakte boomstammen staan, op de heuvels en bergen waar we voorbij rijden. In gans Patagonië zowel in Argentinië en Chili hebben we moeten vaststellen dat de meeste oude bomen dood zijn. Sommige staan nog – grijze knoestige masten -als stille getuigen van een af andere ramp, andere liggen verspreid over de terreinen, weiden en berghellingen of zijn weggespoeld met de bergrivieren. Hier en daar zijn ze op stapels gelegd en enkele malen hebben we houtvesters gezien die ze tot brandhout hadden verwerkt en ermee naar Coyhaique reden.
In Terra del Fuego zijn het de bevers – destijds ingevoerd vanuit Canada – die enorme schade aanrichten maar ook zwammen (of wormen?) decimeren het bosbestand. En te weten dat een boom met een diameter van 15 cm meer dan 50 jaar nodig heeft om die staat te bereiken. Intussen zijn projecten lopend om de beverpopulatie te verminderen.
|
 |
Bosque muertos |
De oorzaak van de boomsterfte hier in Chili zou te wijten zijn aan een grote bosbrand in 1946 veroorzaakt door settlers en door branden veroorzaakt door vulkaan uitbarstingen. We zullen dus nog wat moeten rondvragen om de redenen te kennen van deze boomslag. Maar over de bijna 900 kilometer die we hier op de Austral hebben gereden, hebben we hetzelfde droevige beeld van dode bomen gezien.
|
Terug naar Argentinië
In Villa Santa Lucia verlaten we definitief de “ Carretera Austral” en nemen oost de RP265 richting grens met Argentinië. Woeste rivieren, blauwe meren, besneeuwde bergtoppen, ook deze weg verwent ons met betoverende natuurscènes. Het is hier het paradijs voor de avontuurlijke ruwwater rafters. We hebben andere doelen en met spijt rijden we voorbij de verschillende startplaatsen. In Futaleafu, een klein dorpje met enkele betonstraten rond de Plaza, houden we halt op zoek naar een gelegenheid waar we iets kunnen drinken. Maar het is nog siësta! Winkels en restaurantjes gaan eerst open om 16 uur. Er is wel Internet (WiFi)op de Plaza. Omwille van de problemen in Chili tengevolge van de vele aardschokken en de Tsunami, hebben we onze reisroute moeten aanpassen. We willen zo snel mogelijk proberen de boeking in het resort ‘Correntosa’ aan het gelijknamige meer gelegen, te herplannen. Deze tweedaagse verwenbeurt, in dit luxe resort, is een geschenk van onze Bart uit Zürich. Hij zal dan moeten herboeken, zo zegt ons de receptie van het hotel.
De camping 500 meter buiten het centrum, aan de rand van een brede bergrivier is de plek waar we onze tent opslaan. We hebben voor vanavond gereserveerd in het restaurant in het centrum met ‘Salmon con crema’!
Morgen rijden we de grens van Argentinië terug over
Zie ons vijfde bezoek aan Chili
|
|
| |
|
|
