}
Traveling is tasting the world ( Henny Bröcheler)
www.worldtravellers.be
 
If you cannot read Dutch, you can choose any language with the google translate tool

Zambia

 

de grens van Zambia

Grens Malawi Zambia

Woensdag 3 mei. We zijn deze voormiddag vertrokken uit Lilongwe en rijden richting Zambia, Luangwa national park. De M12 is in goed staat, we hoeven ons niet te haasten het is een kort ritje van 277 km, maar er is wel een grensovergang. Het zal inderdaad de honderdste op onze trip rond de wereld zijn.

De grensovergang ziet er niet indrukwekkend uit. Geen afspanningen, geen prikkeldraad, geen hoge muren enkel een paar plastieken kegels om de weg af te sluiten. De formaliteiten aan de Malawi kant lopen bijzonder vlot er is ook niet veel passage. Wat verder botsen we weer op een paar kegels afgewisseld met vaten die ons de weg versperren. We parkeren de FJ en voor we eruit zijn worden we gevraagd of we nog Malawi Kwachas over hebben om om te wisselen tegen Zambia Kwatchas. Die hebben we niet want we hebben ze alle omgeruild tegen benzine.

Immigratie eerst, want we moeten ook nog een visum kopen. De dame, achter glas, dus moeilijk verstaanbaar, probeert ons iets duidelijk te maken. Na een paar keer opnieuw vragen begrijpen we dat we het normale visum van 50$ niet kunnen krijgen omdat haar registratie boek vol is. Dus moeten we er een kopen van 75$ en ze toont de twee registratie boeken. Omdat we protesteren lukt het tenslotte toch. De carbontaks, die moet in Kwacha betaald worden, kunnen we niet betalen want het computersysteem ligt plat. Onze Carnet is ondertussen ook al voorzien van de nodige stempels en daarop wordt een vermelding geschreven dat we de Carbon taks bij exit zullen moeten betalen ook in Kwacha. Gelukkig is de ATM wel in dienst en kunnen we ons voorzien van de Zambiaanse Kwachas. Want de autoverzekering moet in Kwatcha betaald worden maar de gemeentetaksen, die moeten we dan weer in dollar betalen.

  
de soep van allerhande tajsen - de carbon taks volgt nog

Wildlife Camp

Wildlife camp resort ligt aan de rand van het Luangwa park aan de oevers van de Luangwa rivier. Het is een zeer groot domein en op het domein is er een waterput die olifanten regelmatig komen bezoeken. Er zijn niet alleen olifanten hier maar ook leeuwen, luipaarden, impala's en bavianen en vervet apen. In het donker van de receptie naar de kampeerplaats wandelen is niet aangewezen.

onze schitterende kampeerplaats in Wildlife camp

De FJ staat aan de rand van de stroom waarin nijlpaarden en krokodillen de plak zwaaien. Vooral de hypo's zijn luidruchtig zowel overdag als 's nachts. Maar gisteren werden we rond middernacht opgeschrikt door een hels lawaai rondom onze kampeerplaats. Dat bleken apen te zijn die signaal gaven dat er leeuwen in de omgeving zijn. We hebben ze niet gezien maar de nachtwaker wist ons te vertellen dat vier leeuwen langs onze FJ waren voorbijgelopen. De olifanten overdag zijn iets voorkomender die lopen ons voorbij op 100 meter. Impala's zijn iets minder gereserveerd want elke avond staan ze op 40 m afstand naar ons te staren. Hun ogen spiegelen als die van katten in het felle licht van onze radio gestuurde zoekschijnwerper. Het zijn alleen de apen en eekhoorns die vervelend doen. De apen zijn vliegensvlug en terwijl we erbij staan zijn ze met het brood van tafel weg. De deuren van de FJ moeten we gesloten houden want in een wip zitten de stelende apen in de auto en die ervaring hebben we al eens gehad in Thailand.

  
zicht vanuit onze kampeerplaats - Hippo's, Baboons en krokodellen
 
de olifanten wandelen zo het kamp binnen
de avocados zijn dubbel zo groot als bij ons en zijn wel lekker maar de onze smaken beter
Voor meer foto's van onze eerste dagen in Zambia
klik hier


Luangwa National Park

Bij ons bezoek aan het Luangwa National Park, dat bekend staat om de grootste populatie van luipaarden te bezitten, hebben we wel wild gezien, waaronder een zeldzame meute wilde honden, maar spijtig genoeg geen luipaarden.

let op de strepen die ook zichtbaar zijn zowel op de manen als op de poten.
we hadden geluk om een meute wilde honden te zien
Voor meer foto's van ons bezoek aan het Luangwa National Park

Rijden in Zambia

Zambia, het vroegere Noord Rhodesië, het land met de 70 talen telde ongeveer 13.000.000 inwoners in 2010 en nu 16.000.000. In Zambia werden bewijzen gevonden dat 300.000 jaar geleden het gebied bewoond werd door mensachtigen. In de 18de en 19de eeuw floreerde hier de slavenhandel. Het land werd in 1964 onafhankelijk van het VK. Het voornaamste export product is koper.

De weergoden blijken ook hier in Zambia een ander programma te hebben gekozen. Het zou al droog moeten zijn maar dat is het niet vooral niet in het noorden. Voor ons reizigers kan dat een probleem zijn maar voor de boeren is dat een godsgeschenk. Voorwaarde is wel dat het niet om stortregens gaat want dan spoelt hun goede grond weg. En dat is ook wat gebeurt op de laterite wegen. Als die vers geschraapt zijn, zijn die best te verteren door de FJ en kunnen we zelfs tot boven de 60 km/u rijden maar dat komt maar zelden voor.

Onze volgende trip gaat richting zuiden naar Livingstone, de Victoria watervallen. Dat zullen we in verschillende etappes moeten doen want de route is bijna 1.100 km. Dat is de kortste weg maar als we snelste weg nemen wordt dat 1.270 km. De kortste weg gaat over de Petauke route. Van het nationaal park tot Petauke zijn dat 175 km, maar andere reizigers deden daar onlangs twee dagen over! We hebben nu al voldoende van deze wegen onder de wielen gekregen, we kiezen voor het comfort.
In de jaren 70 had Zambia het beste wegennet van alle Afrikaanse landen onder de Sahara. In 1991 werd vastgesteld dat 80% van het netwerk in slechte toestand was tengevolge van slecht onderhoud. Van de ongeveer 90.000 km wegen is er maar 20.000 geplaveid! Dank zij buitenlands kapitaal zijn er nu programma's lopend voor de aanleg van spoorwegen en de verbetering van het bestaand wegennet.

door buitenlands kapitaal kreeg Zambia op bepaalde plaatsen een prachtige weg
op het platteland leven de mensen nog in hutjes

De tseetseevliegen

We rijden op de T4 richting Lusaka. De weg is hier recentelijk vernieuwd met Europees geld. Ook hier is weinig of geen verkeer uitgezonderd in de omgeving van dorpjes. In die dorpjes is de maximum snelheid 50 of soms 40 km/u. Om de snelheid van het verkeer te verminderen zijn ook hier verkeersdrempels geplaatst. Deze snelheid remmers zijn, op deze nieuwe weg, zo ontworpen dat die verplichte maximum snelheid kan aangehouden worden zonder overdreven hinder voor de auto of inzittenden. Sneller erover rijden is niet aangewezen. De lengte en de hoogte van de bult lijkt functie te zijn van de toegelaten snelheid. Een goede vondst.

We worden gestopt. Een gammel draaihek verspert ons de weg. Een oudere man in donker groen uniform met een vlindervangnet stapt op ons toe. "Tsetse flies? Vraagt hij ons terwijl hij het interieur van de FJ aan een kritische blik onderwerpt. Nee , die vliegen met de vleugels op elkaar ken ik nog sinds mijn reizen naar Rwanda in het begin der 70er jaren. Neen, we hebben geen van die nare passagiers bij. Volgens Lieve heeft ze er wel een dood gemept een uur geleden.
Deze tseetseevliegen kunnen geïnfecteerd zijn met parasieten die ze in de bloedstroom van mensen of dieren kunnen inbrengen. De dodelijke slaapziekte is er het gevolg van. In de jaren 60 was de vlieg bijna uitgeroeid door de bestrijding met DDT. Nu is ze weer in opmars omdat DDT slecht is voor de natuur. Grote delen van Afrika zijn onbewoond of onbewoonbaar door deze vlieg.

Bij de Tseetseevliegen liggen de vleugels op elkaar

Lusaka

We naderen Lusaka, de hoofdstad van Zambia. De laatste twee dagen waren de wegen in zeer goede staat met hier en daar nog wat wegenwerken voor het bouwen van bruggen. Ook de politie is ons reizigers goedgezind. Bij alle checkpoints mogen we door zonder stoppen op een uitzondering na.
Het verkeer wordt steeds drukker en uiteindelijk komen we bij het binnenrijden van de hoofdstad vast te zitten in een file. Wij zijn duidelijk in een andere wereld terechtgekomen. Shopping malls, grootwarenhuizen dezelfde als in Zuid Afrika.
Wat een immens contrast tussen de toestand op het platteland met de hutjes en geen auto's en de kinderen met landbouwgereedschap op de schouders en de moderne gebouwen en grote auto's hier!

de hoofdstad Lusaka - we waanden ons niet meer in Zambia
dit is ook Lusaka.....en hier leven ook mensen

Chirundu

Voor we Livingstone aandoen maken we nog een afslag richting de Zambezi, de grens met Zimbabwe. De weg loopt tussen beboste heuvels en we dalen van 1.300m naar 475 m het niveau van de stroom. Zambia ligt op het centrale plateau, de gemiddelde hoogte is 1.200m. Tot nog toe reden we langs de T4 op hoogtes die schommelden van 1.100m tot 1.300 m. Chirundu is een grensstadje aan de oevers van de machtige Zambezi rivier. 22 km noordwaarts van de stad hebben we een resort met goede camping gevonden op de oever van de Zambezi. Hier blijven we twee nachten en we doen er geen excursies op de Zambezi. De camping is mooi en we hebben hier een resident hippo die 's nachts rond de tenten aan het grazen is.

de mooie Zambesi
Voor meer foto's van onze trip naar Livingstone over Lusaka klik hier

Livingstone en de watervallen

Op zijn trek door zuidelijk Afrika kwam de Schotse missionaris Livingstone in november 1855 te staan voor een tot dan toe voor westerlingen onbekend natuurfenomeen dat later door hem de Victoria watervallen werd genoemd. De koningin van Engeland was toen Victoria, vandaar de naam. De lokalen noemden het de Mosi-oa-Tunya . Een naam waarschijnlijk door de Arabieren gegeven. Letterlijk vertaald " de rook die dondert". November was niet de beste tijd om de watervallen in al hun glorie te zien want dan is het waterpeil van de Zambezi op zijn laagst en zal er niet veel gedonder te horen geweest zijn.


de regenboog met daarachter de Victoria waterval

Op dit ogenblik, in mei, staat het peil van de Zambezi op zijn hoogst en is de waterpluim die het neerstotende water produceert - 900 miljoen liter water per seconde dat 108 meter naar beneden stort - van 30 km ver te zien en het bulderend geluid van ver te horen. Wij kunnen het 's avonds en 's nachts goed horen vanaf onze verblijfplaats in Waterfront en die is ongeveer vijf kilometer ervan verwijderd.

We hebben zoals elke toerist het wandelpad voor de 1,7 km brede waterval gelopen en ons druipnat laten regenen. Een beter zicht op de zeven kloven waardoor de Zambezi na de waterval stroomt kregen we te zien vanuit de lucht. Hoewel Lieve vindt dat de wandeling toch spectaculairder overkwam.

wat een kracht
we werden goed nat alleen maar door het opspattend water van de waterval

De watervallen liggen uitgerekend op de grens Zambia Zimbabwe. De weg naar Zimbabwe loopt over een metalen brug over een van de kloven. Deze brug werd gebouwd in 1905 in opdracht van Rhodes. Hij wou een treinverbinding realiseren tussen Kairo en Kaapstad.

de Victoriabrug onhuld in een mooie regenboog
Voor meer foto's van onze wandeling naar de waterval klik hier
 
 
video van onze wandeling aan de watervallen

we maakten een helicoptervlicht over de Niagara watervallen
hier duikt de Zambezi de diepte in
de Victoriabrug vanuit de lucht gezien
wat een spectakel
opnieuw een ervaring rijker
voor meer foto's van onze helicoptervlucht klik hier



de helicoptervlucht over de watervallen was een van de hoogtepunten van onze reis  
 
We boekten ook een "sunset cruise" op de Zambezi rivier. Dit was een geslaagde afsluiter van ons verblijf in Livingstone waar de Victoria watervallen, van het gebied, een toeristische trekpleister heeft gemaakt.

op de boot was het ook GT time
rustig bijpraten met de kapitein
langs de boorden zagen we wild. Hir een krokodil
wat een tanden
Lieve hoopt nog wat nachtwild te zien
Voor meer foto's van onze sunset cruise klik hier

Naar Botswana

Onze tijd begint te korten, want binnen een week moeten we aan de grens van Zuid Afrika staan willen we intijds ons vliegtuig kunnen halen op 2 juni a.s. Vandaag steken we de grens van Zambia naar Botswana in Kazungula over, daar is Zambia gescheiden van Botswana door de Zambezi rivier en daarvoor moeten we de ferry nemen.

Al vanop kilometers afstand zien we rijen vrachtwagens staan die wachten om de grens over te steken. Er wordt gezegd dat ze tot soms vijf dagen moeten wachten. Op de ferry zien we ook vervoer van lege benzine jerrycans die daarna dezelfde weg terug gaan maar dan gevuld. De benzine is in Botswana de helft goedkoper!

de kilometers lange rijen vrachtwagens die wachten om de grens over te steken
op de ferry
open en bloot benzinesmokkel
Voor meer foto's van onze oversteek naar Botswana klik hier

 


Onze route in Zambia

 

 

 

 

 

 
04/06/2017
28/05/2017
20/05/2017
02/05/2017
06/04/2017
09/03/2017
24/02/2017
23/02/2017
20/02/2017
15/02/2017
29/12/2016
28/12/2016
Depart of part 2
28/12/2016
08/05/2016
15/04/2016
08/04/2016
27/03/2016
 
 






Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

I

A

-

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

B

I

A

-